Column·Het schrijversleven·Verhalen

Een gesloten boek

Ik ben een gesloten boek. Altijd al geweest.
Als kind. Als tiener. Als volwassene. Ook nu nog.
Slechts een enkeling slaagde er in om me te doorgronden, kende me door en door.
De spreuk ‘Stille waters hebben diepe gronden‘ kreeg ik wel vaker te horen.

En nu besluit ik een schrijversblog op te starten, met o.a. verhalen uit het leven gegrepen.
Het is geen evidente keuze.

Waarom ben ik een gesloten boek? Waarom vertel ik weinig over mezelf?
Omdat anderen niets over mij zouden mogen weten? Nee, dat is geen drijfveer.

Maar waarom zouden anderen interesse hebben in mijn verhaal?
Wat heb ik te vertellen dat een ander kan boeien?
Waarom zouden anderen mijn verhalen willen lezen?

Toen ik startte met het schrijven van korte teksten bij zelf gemaakte beelden,
liet ik voor de eerste keer in mijn ziel kijken.
En dat bleek plots zo gewaardeerd.
Ik gaf moed aan mensen. Ik gaf hen begrip. Ik gaf hen (h)erkenning.
En nochtans had ik niets gedaan. Ik had enkel maar wat woorden op papier gezet.

Nu slaag ik er beter in om dit vanuit een ander perspectief te benaderen.
Ik lees bijzonder graag oorlogsverhalen. Nochtans heb ik totaal geen interesse in de oorlog op zich: oorlogsfeiten, wapendetails, het politiek verloop,… Het boeit me weinig.
Maar toch raak ik telkens opnieuw gebeten door oorlogsverhalen.
Omdat het om persoonlijke verhalen van mensen gaat. Hun verhaal slaagt er in om mij te laten voelen wat oorlog betekent, wat het met een mens doet.
De authenticiteit ervan raakt me tot in het hart.
Het zorgt er voor dat je met een andere blik naar het leven kijkt.

Ik heb niets van die aard mee gemaakt, dat het vertellen waard is.
Maar een persoonlijk verhaal doet mensen voelen.
Het authentieke van een persoonlijk leven raakt.

Misschien kan ik in dat opzicht iets voor mensen betekenen.
Met mooie woorden en beelden.
Misschien is het de moeite waard om dat gesloten boek stilaan wat meer te openen.
Met mooie verhalen, met een lach en een traan, met gewone verhalen uit het dagelijkse leven. Maar evenzeer met af en toe een woord van troost en bemoediging.

Hierbij gun ik jullie graag een inkijk in verschillende delen van mijn leven:
het schrijversleven, het innerlijke leven, het plattelandsleven, het reizigersleven en het kattenleven bij mij thuis.

Maar ook voor gedichten en geluksmomentjes zit je hier goed.

Voel je welkom 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s