Kortemark – Krekemeersen

Een warme lentedag nodigt me uit om een wandeling te maken in een park in een naburige gemeente. Menselijke geluiden overheersen de natuur maar geleidelijk aan slaag ik er in om toch vooral de vogels, de eenden en de kikkers te ontwarren. De treinen en auto’s verdrijven zich meer en meer op de achtergrond.

Ik laat me leiden langs een vlonderpad doorheen hoogstaand riet dat voorlopig nog een rossige aanschijn heeft en kraakt in het water. Het gekwaak van enkele kikkers lokt mijn blik naar het water. Daar kijken plotsklaps een paar ogen me rechtstreeks aan. Spontaan verschijnt er een glimlach op m’n gezicht en maakt m’n hart een bokkensprongetje. Geheel onverwachts kan ik hem op beeld vast leggen. Ik mag dichter komen en in stilte kijken we elkaar even in de ogen. Een moment van intense vreugde.

Twee oudere mannen naderen ons. M’n houding in hurkvorm en het fototoestel hebben geen invloed op hen. De planken van het vlonderpad weerklinken hard onder hun voetstappen. De naderende stemmen besluit de kikker ertoe het hazenpad te kiezen. Op dat ogenblik vragen de mannen wat ik aan het zoeken ben. Ik vertel hen dat de kikker zonet weg gesprongen is. Twee seconden werpen ze een blik op de poel, maar zonder te kijken en zonder iets te zien zetten ze hun weg alweer verder.

Ondertussen heeft een andere kikker mijn gezelschap opgezocht. We kijken elkaar even in de ogen, wetende dat hij iedereen kan zien maar dat slechts een enkeling hem kan zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s