Column·Het innerlijke leven·Het schrijversleven·Verhalen

Een leven lang op zoek naar woorden

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Ik was een gezonde peuter
maar praten deed ik niet.
Een omgeving vol bezorgdheid
maar niet m’n moeder.
Zij had vertrouwen.
‘Geef haar de tijd, het komt goed.’
Ik zat in de 2de kleuterklas
toen ik de eerste woorden vond
maar ze lieten zich niet makkelijk vinden.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Een zus als een spraakwaterval.
De woorden die ik te weinig had, had zij te veel.
Knikken, dat kon ik goed.

Op school was ik de ‘stille’
en dus geliefd bij de juf of de meester.
Maar van klasgenootjes kreeg ik wel vaker te horen
dat ik wat meer mocht zeggen.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Discussies, ruzies,
woordenwisselingen, meningsverschillen.
Radeloos,
machteloos
zocht ik naar de woorden
om me kenbaar te maken
maar ik vond ze niet.

Steeds vaker kwamen de tranen
tranen van verdriet
om de woorden die ik niet vond.

Zakelijke woorden.
Op school. Op het werk.
Ja, die waren er.
Maar woorden
om mezelf kenbaar te maken
om mezelf uit te drukken
nee, die had ik niet.

Tranen liepen telkens opnieuw over m’n wangen.
Voor elk verloren woord een traan.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Na meer dan veertig jaar
besluit ik de pen te nemen.
En plots komen die woorden
waar ik zo lang naar heb gezocht.

Ze zaten niet in m’n hoofd.
Ik zocht op de verkeerde plek.
Ze zitten in m’n hart.

Een leven lang op zoek naar woorden.
Nu besluit ik te schrijven.
Ik, degene die een leven lang geen woorden vond, ik ga schrijven.

Boeken

Winactie – Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt

Onlangs las ik het boek “Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt” van Haemin Sunim. Ook al was ik iets minder enthousiast dan ik gehoopt had na het lezen van de vele lovende commentaren, toch bezit het boek ook mooie inspirerende quotes. Het gevoel van stilte, rust en innerlijke vertraging vind ik heel waardevol in dit boek.

Het is sowieso een boekje waar je langer van kan genieten, dat je af en toe opneemt, om dan weer even aan de kant te leggen om het even te laten bezinken.

Je kan dit boek winnen want ik geef één exemplaar weg.

Hierbij de voorwaarden van de winactie:

  • Je kan deelnemen als je in België of Nederland woont.
  • De actie loopt tot en met 20 februari 2021.
  • Volg deze blog.
  • Noteer onder het bericht van de recensie (dus niet onder dit bericht) een quote of een inspirerende zin die voor jou op dit moment veel wijsheid bevat:
    https://ingeschrijft.com/2021/01/20/dingen-die-je-alleen-ziet-als-je-er-de-tijd-voor-neemt-haemin-sunim/
    Het volstaat om enkel een quote te noteren. Op die manier weet ik dat je mee doet.
    In het veld “e-mailadres” geef je jouw e-mailadres in. Op die manier kan ik jou contacteren. Jouw e-mailadres is niet zichtbaar voor anderen.

Op zondag 21 februari 2021 breng ik de winnaar persoonlijk op de hoogte. De winnaar krijgt dan tijd tot en met 25 februari 2021 om te reageren, anders gaat het boek naar een andere winnaar.

Veel succes !

Gedichten·Poëzie

Droomkasteel, zandkasteel of luchtkasteel

Dromen komen soms uit.
Maar jammer genoeg niet altijd.
Sommige dromen zullen nooit realiteit worden.

Zoals een golf soms in één ruk een zandkasteel het water in trekt en met de zee verdwijnt,
zo kom je plots tot het besef dat een bepaalde droom niet meer zal uitkomen.
Het moment van verandering is gekanteld naar een onmogelijkheid.

Soms leef je ook in een luchtkasteel.
Je denkt dat je een droom beleeft, maar de droom blijkt een illusie te zijn,
gesteund op leugens, te veel leugens.

Als je te veel zandkastelen en luchtkastelen hebt gezien,
dan kan je gedesillusioneerd raken, de moed opgeven,
de hoop op andere, echte droomkastelen opgeven.

Maar het is belangrijk om door te zetten, te blijven geloven.
Want ja, soms komen dromen uit.
Echt waar.

Maar het is de kunst om vertrouwen te hebben
waardoor je de droom kan los laten
zodat je stopt met het forceren van die droom.

Ja, ik heb er vertrouwen in en laat het los.

Ik weet het. Het is ontzettend moeilijk.
En toch. Op een gegeven ogenblik komt die ‘klik’ er.

Dan is het geen forceren meer om te vertrouwen,
dan is het geen forcerend loslaten meer.
Maar dan is het vertrouwen er echt,
en slaag je er ook in om het los te laten.

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Onzekerheid

Ik ben van nature een rustig persoon.
Om die rust en harmonie te bewaren probeer ik onzekerheden
zoveel als mogelijk uit mijn leven te bannen.
Maar onzekerheden dragen soms ook kansen in zich.
Ze bieden de mogelijkheid tot vernieuwing en verandering.

We moeten niet veranderen om te veranderen, of ons vergalloperen in vernieuwing.
Ook al lijkt dat wel het devies van de huidige tijd.
Maar als je vast zit en de huidige omstandigheden bieden geen uitweg,
beloven geen kans op beterschap, ondanks de vele pogingen van geduld,
dan is het soms toch nodig om in te zetten op vernieuwing.

Het nemen van een risico opent dan deuren naar nieuwe bestemmingen,
die ongetwijfeld leiden tot beterschap.
Het verdragen van onzekerheid is dan een nieuwe eigenschap
die we moeten ontwikkelen, of zelfs omarmen.

Vertrouwen dat het goed komt, zonder krampachtig vast te houden,
maar een rustig loslaten van die angst,
in het rotsvast geloof dat wijsheid voortkomt uit rust,
en niet opgeslagen ligt in het maken van zorgen.

Ik laat de onzekerheid toe
zodat nieuwe mogelijkheden
zich in alle rust kunnen ontwikkelen.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Leven vanuit verzet – José Bosma

Machteloosheid van generatie op generatie

Ik lees regelmatig een boek ‘over de oorlog’. Een verhaal dat zich afspeelt in de concentratiekampen, of op het thuisfront. Vorig jaar las ik voor het eerst een boek dat begint wanneer de oorlog eindigt. Dit is opnieuw zo’n boek. Wat doet een oorlog met de mensen die achterblijven? En nog veel meer: wat doet een oorlog met iemand die de oorlog nooit zelf heeft mee gemaakt? Veel kinderen dragen de gevolgen van iets waar ze het bestaan niet eens van kennen, waar ze zelfs geen vermoeden van hebben. Het is een invalshoek waar ik tot voor kort weinig heb bij stil gestaan.

Je merkt dat de auteur geen romanschrijfster is. Het is geschreven in de ‘eigen taal’, met vooral een opsomming van de gebeurtenissen die ze heeft mee gemaakt, de onverwachte uitbarstingen van haar vader en het geweld dat hij niet schuwde.

Ik bleef lange tijd op mijn honger zitten omdat ik, aan de hand van de korte inhoud, had verwacht dat het boek de zoektocht naar het verhaal van haar vader zou vertellen. Het is echter het verhaal van de auteur zelf dat werd neer geschreven, haar onmacht, als gevolg van de machteloosheid van haar vader om de oorlog een plaats te geven.

Dat is het schrijnende aan het verhaal, wat onmacht met mensen kan doen, dat je onmacht van generatie op generatie kan door geven, omdat niemand hen geleerd heeft hoe je onmacht kan omzetten in een kracht. Het gevoel van machteloosheid is voor mij heel herkenbaar, ook is het dan in een heel andere context, niet vergelijkbaar met wat de auteur heeft moeten doorstaan.

De auteur probeert het verhaal een diepere dimensie te geven door de machteloosheid en frustraties om te zetten in loslaten en vergeving waardoor het wellicht voor haar louterend heeft gewerkt. Het vergt ongetwijfeld veel moed om haar verhaal neer te schrijven omdat ze alles opnieuw moet beleefd hebben bij het schrijven van dit boek.

Gedichten·Poëzie

Enjoy this moment

Vriendschap is niet honderduit vertellen over jezelf
en hopen dat de ander je enthousiasme deelt.

De ander moet niet enthousiast zijn over wat je mee maakt,
of je interesse voor een hobby of iets anders delen.

Vriendschap is gewoon samen zijn.
Samen genieten van een nieuw moment. In stilte. In vreugde. In lachen.

De mooiste vriendschap is de vriendschap van degene
die samen met jou
nieuwe momenten wil creëren,
samen met jou
nieuwe herinneringen wil maken.

In plaats van oude momenten met anderen te herkauwen…

Net zoals kinderen doen.
Telkens nieuwe momenten creëren en genieten van dat ene nieuwe moment.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt – Haemin Sunim

Als ik het boek in m’n handen krijg, doet het me denken aan de bijbel. Kleiner en dikker van formaat dan de meeste andere boeken. En de titel pretendeert dat het boek ook wat wijsheid in pacht heeft.

“Ik hoop dat het je inspireert om in verbinding te komen met de milde en wijze kant van jezelf.”

Het boek kreeg overal veel lovende commentaren, en dus lagen de verwachtingen hoog. De titel was voor mij eveneens veelbelovend, want ‘tijd nemen’ vind ik belangrijk. Maar eerlijk gezegd ben ik toch een beetje teleurgesteld in het boek. Het bracht me niet wat ik ervan hoopte.

De auteur legt heel erg de nadruk op de ander, er zijn voor de ander, verbondenheid nastreven met anderen. Hij gaat hierbij onverwijld uit van de goedheid van elke mens. Het is een nobele gedachte.

Maar ik deel ze niet meer. Zoals ik zeg: ‘niet meer’. Ik heb geloofd in de goedheid die in elke mens aanwezig is. Ik heb mezelf vaak weggecijferd om verbondenheid met anderen na te streven, vanuit de gedachte dat anderen ‘gelukkig maken’ jezelf ook gelukkig maakt. Ik heb aandacht besteed aan het perspectief van de ander, er rekening mee gehouden dat die ander het wellicht ook niet altijd even gemakkelijk heeft.

Maar die naïviteit ben ik gaandeweg verloren. Niet iedereen streeft goedheid na, of verbondenheid met anderen. Sommigen zijn er nu eenmaal op uit om verdeeldheid te veroorzaken, om drama te creëren. En met goedheid hierop reageren, maakt hun reacties vaak nog feller.

Ik ben m’n geloof in de mens op zich niet kwijt geraakt, maar ik heb wel een andere visie op het leven gekregen. Daarbij ga ik veel minder uit van de ander, en leef ik veel vaker vanuit mezelf.

Ik deel dus niet langer de visie van de auteur, waardoor de ander minder centraal staat, want het streven naar verbondenheid met anderen heeft me niet zoveel vreugde gebracht. Bijgevolg vind ik te weinig quotes, want daar bestaat het boek grotendeels uit, die me echt hebben kunnen raken en die me inspireren naar de toekomst toe. Toch deel ik graag enkele quotes die me wel konden bekoren.

“Het besluit om iemand te overtuigen komt misschien voort uit het zelf niet helemaal overtuigd zijn. Ik probeer mensen er ook niet van te overtuigen dat ik een mens ben.”

“Sommige mensen zeggen dat ze niet echt weten wat ze in het leven zoeken. Dat kan zijn omdat ze, in plaats van in contact te komen met wat ze voelen, hun leven tot nu toe hebben geleefd volgens de verwachting van anderen. Leef je leven niet om anderen tevreden te stellen, maar om je hartenwensen te vervullen.”

Het is een mooi boek. In een ideale wereld, die niet zo complex is als de onze.

Het gevoel van stilte, rust en innerlijke vertraging vind ik wel waardevol in dit boek.

Column·Een kattenleven·Verhalen

Als katten zelf hun baasje kiezen

Lekker knus zit ik in de sofa, met aan m’n voeten twee lieve katjes.
Het ene poesje ligt in haar mandje, opgerold tot een broos, lief wezentje dat je zo wilt knuffelen.
De andere kat ligt languit op de mat voor de tv, klaar om gestreeld te worden.

Enkele jaren geleden zat ik hier alleen, zonder huisdieren die me gezelschap hielden.
Hieronder lees je het merkwaardige verhaal hoe deze lieve diertjes mijn leven binnen wandelden.
Letterlijk binnen wandelden…

Ik woon in een gelijkvloers appartement met een kleine tuin.
Een groot schuifraam over de hele breedte geeft toegang tot die tuin.

Enkele jaren geleden, op een zonnige maar frisse januari-ochtend staan daar plots twee paar ogen naar mij te gluren. Twee katjes staan broederlijk en zusterlijk naast elkaar naar binnen te turen.
De buurt kent wel meerdere katten maar nog nooit heeft een kat zo dicht in de tuin zich zo komen opdringen. Of mij zitten observeren. En nu staan ze daar plots met twee. Mooi in katten-zit-houding.

Het ene katje is heel tenger gebouwd. Grijs-zwart gestreept patroon. Een zwarte lijn op haar ruggengraat. Een wit hangbuikje als een wollen pluisje. Witte voetjes. En een lief, teder snoetje. Met ogen die recht door je heen kijken.
Een pracht van een katje.

De andere kat, wellicht een mannetje, is struis gebouwd. Helemaal zwart, maar eveneens witte poten. Vol zelfvertrouwen. Stevig opgericht.

Ik schenk er niet te veel aandacht aan, hoe lieflijk ze ook zijn.
Ze zien er goed verzorgd uit, dus hebben ze ongetwijfeld een baasje dat op hen zit te wachten.

Maar het zijn doorzetters. Ze komen terug. Dag na dag.
Ik kijk rond in de buurtwinkels, op de palen langs de straten in de omgeving, in de brievenbus, maar nergens vind ik een boodschap dat iemand op zoek is naar z’n verloren katjes.
En toch ben ik ervan overtuigd dat het geen straatkatten zijn.
Ik zet dus ook door en geef hen geen eten en drinken, hoe hardvochtig dat ook lijkt.

Ze blijven komen. Ze geven niet op. En wachten tot ik hun boodschap begrepen heb.
Meer dan twee weken lang zetten we elk op onze eigen manier door.
Zij blijven geduldig wachten. Ik kijk rustig toe zonder iets te ondernemen.

De Liefde, die hier niet inwoont, aanschouwt het met een glimlach.
En besluit uiteindelijk: ‘Het lijkt er op dat deze katjes zelf hun eigen baasje hebben uit gezocht.’

Ik zet hen hun eerste maaltijd voor.
Het grijze katje stapt zonder schroom naar binnen. De zwarte kat houdt zich op in de tuin, aan het raam.
Zonder dat we het beseffen hebben ze elk hun favoriete ruimte toegeëigend. Dat zal later nog blijken.

Maar beiden tevreden dat hun nieuwe baasje hen eindelijk heeft begrepen!

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Volgzaam

Ik ben altijd ‘de brave’ geweest. Altijd.
Zolang als ik leef.
Als baby, als peuter, als tiener, als volwassene.
Met mij kon je de deur uit.
Ik zou je nooit beschamen.
Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

Zowel thuis als buitenshuis.
Ik luisterde goed en deed wat er van me werd gevraagd.
Op school was ik het ‘voorbeeld’ waar iedereen naar verwees.
Ik voerde uit en deed het bovendien op de wijze waarop men het verwachtte.
Een schoolvoorbeeld.
Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

En op het werk? Wat dacht je?
Ik dacht in functie van het team.
Ik zette me in voor de groep, voor het bedrijf.
Ik werkte snel en efficiënt, zonder eigendunk.
Jawel, iemand om te klonen.
Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

Een eerste hobby. Fotograferen.
Anderen zijn je voorgegaan.
Zij zullen het dus wel weten. Hoe je iets aanpakt.
Op welke manier je iets op beeld zet.
Wat het beste werkt.
En ergens, in kleine lettertjes, al snel vergeten:
Volg je eigen weg. Vergeet niet te genieten.

Een nieuwe hobby. Schrijven.
Welke openingszin je moet gebruiken.
Wat je kan schrijven zodat de lezer het graag leest.
Hoe je een tekst of gedicht moet opbouwen.
En ook hier ergens verloren tussen te veel tekst:
Volg je eigen weg. Vergeet niet te genieten.

Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

Ik kan je zeggen: het werkt niet.
Voor geen meter.
Ik herhaal het nog eens: het werkt niet.
Voor geen meter.

Niet elk familielid, niet elk klasgenootje, niet elke collega
kon deze werkwijze appreciëren.
Het is waar. Ik had ook hen kunnen volgen.
Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

Maar laat ons eerlijk zijn.
Ik zou nu even ver staan.
Ook dat zou niet werken.

Je eigen weg gaan.
Hoe doe je dat?
Als je altijd hebt gevolgd.

Eén keer heb ik dit mantra niet gevolgd.
Toen ik de Liefde tegen kwam.
Niet dat ik plots stout, luidruchtig en rebels werd.
Maar de keuze was toch minder evident
waardoor braaf, zwijgzaam en volgzaam niet opging.

Misschien is de tijd rijp
om het juk met dit mantra
van me af te werpen.

Niet om stout, luidruchtig en rebels te worden.
Want zo ben ik niet.
En het zou evenzeer ‘een volgen’ zijn
maar dan van een andere groep.

Nee, het is tijd om mijn eigen weg te gaan.

Ik start hier.
Ik zal schrijven waarover ik wil schrijven,
op de manier zoals ik het goed vind.
Of het nu (graag) gelezen wordt of niet.

Ik ga mijn eigen weg.