Gedichten·Poëzie

Ik vlieg

In m’n hoofd vlieg ik
vrolijk en gezwind door de lucht
soepel en behendig
strek ik m’n vleugels uit
en vlieg ik om de obstakels heen.

Maar hier op aarde
verkrampt m’n lichaam.
Ik voer uit wat gevraagd wordt.
Ik zwijg omdat woorden worden genegeerd.
Zelfstandigheid wordt enkel geapprecieerd
als vervelende problemen opgelost moeten worden.

Maar nu sta ik op,
strek ik m’n vleugels uit
en vlieg omhoog.

Nu weet ik
dat vliegen in m’n genen zit.
Zelfstandigheid en vrijheid
heb ik nodig
om gezwind door het leven te gaan.

Eerdere pogingen
om uit te vliegen
strandden telkens opnieuw.

Omdat ik bang was om neer te storten?
Omdat ik bang was voor de weidsheid van de vrijheid?
Omdat ik bang was voor de zwaarte van de zelfstandigheid?

Wie zal het zeggen…

Wellicht was ik me vooral onbewust
van de kracht in mijn eigen vleugels
eeuwig wachtend
op degene die me in de lucht zou duwen
en dus bleef ik
machteloos
aan de grond genageld
toen ik wou uitvliegen.

Maar nu weet ik
dat vliegen in m’n genen zit.
Zelfstandigheid en vrijheid
heb ik nodig
om gezwind door het leven te gaan.

Ik vlieg.

Eindelijk.

Ik vlieg.

Gedichten·Poëzie

Just be there

Het doet er niet toe wat je doet.
Het doet er niet toe hoe je bent.
Het doet er vooral toe dat je er bent.

Vraag dus niet om goedkeuring van datgene wat je doet.
Vraag dus geen bevestiging of je goed genoeg bent.
Maar wees er gewoon. Om samen te genieten van het moment.

Laten we dat beseffen nu je er nog bent…

Boeken·Non-fictie·Recensie

Hoe ouder, hoe mooier – Isa Hoes & Medina Schuurman

Dit boek gaat over de tweede helft van het leven. Het leven dat na je 50ste start.
Zover ben ik nog niet. En zorgen om het leven na m’n 50ste maak ik al helemaal niet. Leeftijd of mijlpalen in het leven op basis van een rond getal, dat heeft me nooit iets gezegd. Het is alleen maar een reden voor een extra weekendje weg 🙂

De dramatiek rond een bepaalde leeftijd heb ik zelfs nooit begrepen. Integendeel, ik ben er altijd van uit gegaan dat mijn leven alleen maar beter wordt met ouder worden. Maar ik heb een gezonde interesse voor andere denkwijzen. Daarom heb ik dit boek gelezen.

In het boek blijf ik lang op m’n honger zitten. De titel ‘hoe ouder, hoe mooier’ dekt voor mij immers de lading niet. De eerste helft van het boek gaat ruimschoots over de overgang en over het feminisme. Wat ‘mooi zijn’ (uiterlijk of innerlijk) daar mee te maken heeft, dat heb ik niet goed begrepen.

Het auteursduo houdt in het boek vooral een pleidooi om goed voor jezelf te zorgen en om te doen wat je graag doet. Het gaat vooral over het actieve beroepsleven waarbij ze nog lang niet uitkijken naar het gepensioneerde leven.

Het boek leest vlot weg. Niet alle onderwerpen dragen echter mijn interesse maar soms staan er toch waardevolle zinnen in.

De algemene boodschap is dat het rustiger wordt, mooier ook, dat je milder wordt naar jezelf en anderen.
Breng je zachtheid de wereld in en ga niet mee in de angstcultuur.

Het boek sluit af met een prachtig gedicht van Charlie Chaplin met als titel ‘Toen ik van mijzelf ging houden‘. Ik had het boek ongetwijfeld mooier gevonden als het inhoudelijk op dit elan was verder gegaan.

Boeken·Non-fictie·Recensie

De bange mens – Daan Heerma van Voss

Met ouder worden laat ik de media en alle nieuwsoverdracht steeds vaker aan mij voorbij gaan. Wat draagt het nog bij aan een zinvol en gelukkig leven? De coronacrisis heeft nog voor dat extra duwtje gezorgd. Maar vanuit het werkvlak ontkom ik toch niet aan de vele alarmerende berichten over mensen die steeds angstiger worden, mensen die crashen, mensen die het leven niet meer aan kunnen. Angst neemt steeds grotere proporties aan. Vanuit dit boek hoop ik dit begrip beter te kunnen doorgronden.

In het boek passeren veel vragen de revue. Hoe heeft men door de geschiedenis heen naar het begrip angst gekeken? Hoe kijkt men er nu naar? Welke termen werden er op gekleefd over de verschillende generaties heen? Wordt een mens vooral gevormd door zijn genen of zijn sociale omstandigheden? En voor mij de meest intrigerende vraag: hoe is het zover kunnen komen?

De auteur wisselt de antwoorden op deze vragen af met zijn eigen levensgeschiedenis met betrekking tot het thema angst. In zijn eigen leven wil hij vooral op zoek gaan naar die ene symbolische gebeurtenis die de reden van zijn angst moet verklaren.

De auteur brengt het verhaal en de vele antwoorden boeiend en vlot. Ik lees hoe de oorlog, de farmaceutische industrie, de opkomst van de psychotherapie en het doemdenken in de jaren 80 een grote invloed hebben op het ontstaan van een ‘angststoornis’ als ziekte.
Maar de auteur bekijkt ook de invloed van de economisering van de maatschappij waardoor àlle verantwoordelijkheid op slagen en succes bij het individu wordt gelegd, waarbij de enige maatstaven individueel succes en status zijn.
Hij haalt ook de narcistische epidemie aan waarbij veel mensen te kampen krijgen met de onoverbrugbare kloof tussen verwachting en realiteit, die leidt tot een grote toename in onmacht, angst en frustratie.

Angst is in essentie het gevoel van gebrek aan controle. Controle over de buitenwereld, de innerlijke wereld, je gedachten en je liefhebbenden. Wij proberen dat te compenseren door verwoed controle te krijgen over onszelf en de buitenwereld.
Maar om onze angsten tegen te gaan moeten we juist afstand doen van de behoefte aan controle en accepteren dat niet altijd alles gaat zoals we het willen, dat we niet alles onder controle hebben.
Die mentale beweging is heel moeilijk voor ons geworden, met als gevolg dat angst van een individuele emotie heeft kunnen uitgroeien tot een sociaal fenomeen.

Het is een boek dat een dubbel gevoel achterlaat. Verrijkend omwille van het overzicht en het inzicht dat het bracht. Maar ook een melancholisch gevoel omdat het te weinig hoop en kracht brengt. Hierbij mis ik een verdieping in het verhaal van de auteur waarbij hij het fenomeen angst in zijn eigen leven probeert aan te pakken. Ik lees in zijn eigen verhaal vooral berusting en weinig momenten tot het aanpakken van het probleem, tenzij de toevlucht tot pillen. Misschien heeft hij zelf wel meer geprobeerd om van zijn angst af te geraken maar dat komt onvoldoende aan bod.

Het boek heeft inderdaad niet het beoogde doel om een oplossing aan te reiken, maar ik had verwacht dat er een grotere integratie zou zijn tussen zijn onderzoek en zijn eigen leven.

Gedichten·Poëzie

Oude deuren

Als oude deuren sluiten
openen zich nieuwe kansen

Ik sluit de oude deur
niet met een plof
maar met zachtheid
wel vast besloten
de sleutel in het slot

Ik sluit de oude deur
met zachtheid
ook al bracht de gesloten ruimte
hoofdzakelijk pijn en verdriet

Dankbaar om wat was
en veeleer dankbaar om wat niet was
omdat het me aanmoedigde
verder te zoeken
naar wat deze ruimte
niet te bieden had
schoonheid
verwondering
ontroering

Ik sluit de oude deur
met zachtheid
omdat een harde knal
nazinderen
trillen
scheuren
met zich mee brengt

Ik sluit de oude deur
niet met een plof
maar met zachtheid
wel vast besloten
de sleutel in het slot

Boeken·Non-fictie·Recensie

Brein-Hart-Zijn – Daphne Feller

Er wordt veel geschreven en verteld over ‘voelen’ en ‘denken’. Zelf had ik tot nu toe vaker de neiging om te veel te denken zodat het uitmondt in piekeren. Anderzijds zie ik veel mensen die, in mijn ogen, te ver gaan in voelen, die zichzelf in emoties verliezen. Een evenwicht tussen beide is wenselijker. Dit boek belooft hier voor te zorgen. Reden genoeg om het eens te lezen.

Het boek start met de werking van het brein. Hoe eenvoudig de auteur het ook probeert uit te leggen, door de snelle opeenvolging van specifieke termen gaat ongetwijfeld informatie verloren. De schrijfster wil op die manier een wetenschappelijk onderbouwde visie uitdragen. Een nobel initiatief maar het zorgt voor een moeizamere start.

Daarna komt de auteur tot het begrip bewustzijn. Dit licht ze duidelijk en helder toe aan de hand van vier bewustzijnsniveaus. Van hieruit had ik verwacht dat het boek zich dieper op deze niveaus zou toespitsen. Maar de schrijfster maakt er een gewoonte van om in snel-tempo veel informatie aan te halen. Er komen veel onderwerpen aan bod maar ik had ze graag dieper uitgewerkt gezien. Ik heb te vaak het gevoel dat ik op een sneltrein zit waardoor het boek onvoldoende de belofte inlost om de drukte in mijn hoofd tot bedaren te brengen.

Naarmate het boek vordert, lees ik meer interessante ideeën. Een visie die dichter aansluit bij authentiek zijn en authentiek leven. Het einde van het boek sluit al beter aan bij mijn verwachtingen waarbij de auteur vertelt hoe je je verstand en je gevoel beter met elkaar in verbinding kunt brengen. In de hoeveelheid geboden informatie kan je uiteindelijk zelf bepalen waarin je je later wenst te verdiepen.

Ik las het boek op de e-reader en dat is duidelijk geen goede optie. Het boek bevat regelmatig samenvattingen in de vorm van een afbeeldingsvak. Op een e-reader kan je afbeeldingen echter niet vergroten waardoor deze tekstvakken te klein zijn om het goed leesbaar te houden. Dat is uiteraard jammer want zo heb ik regelmatig tekst niet kunnen lezen.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Schrijven naar bewustzijn – Joey Brown

Als kind was ik er altijd van overtuigd dat schrijven niet aan mij besteed was. Nog maar sinds enkele jaren wordt de roep om die pen te hanteren steeds luider. En het is nog recenter dat ik besloten heb om het in realiteit om te zetten.

Door zelf te schrijven heb ik meer aandacht voor boeken over schrijven, ook al lees ik ze nooit. Maar deze titel triggerde me. En de achterflap overtuigde me. Dit was een ander soort boek over schrijven.

“Je schrijven zal je de weg tonen naar jouw bestemming.”
“Dat ‘ken uzelf’ verwijst naar exact die bestemming: bewustwording, het bewust worden van jezelf, van je ware verhaal.”

Geen boek dat zegt wat ik moet schrijven, of dat me dicteert hoe ik moet schrijven. Maar een boek dat vooral wil inspireren om gewoon te schrijven. Ongeacht of je een schrijver bent of niet. Om jezelf vrij te schrijven. Net zoals je niet moet kunnen dansen om te dansen. Maar dansen om jezelf vrij te bewegen.

“Waarom zou je ook niet een schrijfritueel inlassen om je geest te reinigen? Schrijven is de reiniging van het kanaal tussen hoofd en hart.”

Het is een boek dat je niet in één ruk uit leest, ook als je beslist om de schrijfoefeningen niet toe te passen. Het geeft je veel stof om te laten bezinken. Het wil je op weg helpen om je leven anders te leven, niet meer op de automatische piloot, maar bewust.

Bewust omgaan met jezelf, wie je bent, wat je hart je ingeeft. Dat bewustzijn, dat verborgen ligt onder een diepe laag stof, wil de auteur te voorschijn halen door gebruik te maken van de pen. Niet noodzakelijk met de bedoeling om een schrijver van je te maken. Haar doel is om jou, als lezer, bewuster door het leven te laten gaan. Haar middel daarbij is die pen.

Op zoek naar je authentieke zelf. Een proces van “hard werken”, een bewogen pad, maar wel een pad dat leidt naar je levenspad.

Maar zelfs als je in eerste instantie geen behoefte voelt om te schrijven, dan biedt het boek zoveel mooie zinnen, boordevol wijsheid. Quotes die je wilt noteren, die je hart raken. Daarvoor alleen al is het boek de moeite waard om te lezen.

“Verlies de controle en maak contact met je voelen.”

Wie weet begint het plots toch te kriebelen om die pen vast te nemen. Want misschien is het wel beter om te schrijven met jezelf, in plaats van met anderen van gedachten te wisselen. Zo kom je dichter bij jezelf. Anderen geven hun visie maar zij weten niet wat in jouw hart leeft. En jouw woorden hebben geen visie of advies of raad nodig. Jouw woorden hebben enkel een blad papier nodig om aan toevertrouwd te worden.

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Een klein grassprietje

Mensen zeggen wel vaker dat het voor mij eenvoudig is om te leven
met zo’n gemakkelijk leven achter de kiezen.
Was het maar waar.

Ze weten niet wat er schuil gaat achter dat leven dat ze niet kennen.
Het is zoals de opmerking dat wie in het onderwijs werkt
niet weet wat werken is, omdat ze enkel de vakanties zien.
Of anderen die enkel het geld zien dat zelfstandigen binnen rijven.

Het is een feit dat mijn gezicht niet getekend is door de tand des tijds,
het verdriet uit het verleden.
Een mooi geschenk van het leven waar ik blij mee ben,
ook al volhardt het anderen in hun idee
dat ik een gemakkelijk leven heb gekend tot nu toe.

Ik zou kunnen reageren met een opsomming die het tegendeel bewijst.
Ik had net zoals die anderen kunnen kijken naar de overkant, die zoveel groener is,
mezelf wentelen in medelijden dat het leven van anderen zoveel beter is,
dat het leven oneerlijk is.

Hoe hard het leven soms ook is geweest,
ik ben altijd op zoek gegaan
naar dat ene kleine groene grassprietje
in m’n eigen tuin.

Soms zat het diep verscholen tussen veel onkruid.
Een andere keer vond ik een handjevol vrolijke sprietjes.
Als ik lang genoeg zocht,
soms tegen beter weten in,
dan vond ik hier en daar
een kleurige bloem wiens hart zich liefdevol naar de zon richtte.

Het is soms zwoegen
maar kijken naar de overkant
brengt zeker geen vreugde in mijn eigen tuin.

Ieders leven is als een rozentuin,
met rozen én doornen.
Soms voel je enkel de doornen,
maar als je wat behendiger wordt
én je richt op je eigen tuin,
dan kan je er in slagen om de doornen te ontwijken
en meer oog te hebben voor de rozen.