Boeken·Fictie·Recensie

Van het hart – Inge van der Krabben

Nadat de gepensioneerde Mies haar man verliest slaagt ze er niet in het verdriet een plaats te geven en terug van het leven te genieten. Met tegenzin en op aanraden van haar enige zoon schrijft ze zich in voor een rouwgroep.

De auteur schrijft zacht, beeldend en respectvol. Ondanks dat het thema over rouw en verdriet gaat ligt het niet zwaar op de maag. Ze slaagt er in om een humoristische en luchtige noot toe te voegen, ook al gaat ze het verdriet op zich niet uit de weg.

Het boek bevat eveneens mooie zinnen die blijven hangen.

“Het gevoel van iemand, de nabijheid, het veilig vertrouwde – dat miste je het meest.”

“Het zou anders een hoop ellende schelen in de wereld als we in onze relaties niet zo afhankelijk waren van elkaar. Zonder verwachtingen elkaar laten zijn.”

Door de mooie dialogen en de interactie tussen de verschillende leden van de rouwgroep geeft de auteur toch een zekere diepgang aan het boek.

Column·Het plattelandsleven·Verhalen

Een wandeling zonder bestemming

Enkele jaren geleden ben ik op zoek gegaan naar een wandeling in de nabije omgeving
die me dichter bij de natuur brengt en waarvoor ik de wagen niet van stal moet halen.
Ik ben uitgekomen op een wandeling van 6 à 7 kilometer
die me langsheen de velden brengt van een typisch Vlaams landschap.

Vlak land maar door een lichte glooiing niet zo plat als aan de kust.
De glooiing biedt boeiende weidse uitzichten.
Ten minste, boeiend als je er oog voor hebt.

Het land wordt gekenmerkt door enkele boerderijen, her en der verspreid.
De akkers worden omgeven door een bonte afwisseling van stenen en houten paaltjes,
verbonden met prikkeldraad, schots en scheef neer gepland
om de grens met het aanpalend erfgoed vast te leggen.

Oude, verroeste toegangspoorten die wijzen op vervlogen tijden,
waarvan je je afvraagt of ze nog steeds dienst doen.
Achter een hoekje of bij een inkijkje tussen enkele bomen
een waterpomp op pensioen.
Een oude melkkan die werd omgebouwd tot een brievenbus.

Ik noem het mijn ‘pensioenwandeling’.
Want als je op pensioen bent dan mag je wandelen zonder bestemming,
dan kan je de tijd nemen om te zien wat je anders niet ziet.

Zo’n wandeling waarmee je elke dag begint omdat verre reizen niet meer hoeven,
omdat je dat wat dichtbij is veel meer kan appreciëren dan vroeger.

Mijn pensioenwandeling…
meer dan 20 jaar vóór mijn pensioen.

Anderzijds is het een wandeling met veel bestemmingen.
Vaak onverwacht brengt een bepaalde aanblik je naar zomerse bestemmingen.

Een rij bomen, badend in een zacht licht, en heerlijk lange schaduwen,
kan heel even het gevoel van Toscane oproepen.
Soms waan je je in Frankrijk,
met een veld vol gele bloemen langs de zachte glooiing van het land,
in het gouden licht van een ondergaande zon.

Voor velen misschien een hele saaie wandeling,
maar als je je zintuigen ten volle hun werk laat doen,
dan brengt het je telkens opnieuw verwondering en schoonheid.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Verscholen achter mijn lach – Hanna Nissel

De titel spreekt me heel erg aan omdat zoveel mensen heel wat te verbergen hebben achter hun lach. De auteur hoopt met haar levensverhaal anderen te kunnen inspireren. Ze is ervan overtuigd dat iedereen kan veranderen omdat je meer kracht in je hebt dan je denkt. Iedereen is in staat om verandering aan te brengen door liefde, vrijheid en je sterke intuïtie.
Dat klinkt zo inspiratievol, zodat ik het boek heel graag een kans wou geven.

Het boek vertelt het verhaal van Muna, een meisje dat opgroeit in Irak. Wanneer het land geteisterd wordt door oorlog en het gezin steeds vaker in angst moet leven, en ook steeds vaker geconfronteerd wordt met verliezen in de eigen omgeving, besluit het gezin te vluchten naar Nederland.

Muna zit op dat ogenblik volop in de puberteit. Als tiener komt ze met een open vizier naar de toekomst in Nederland aan. Zelf staat ze open voor de nieuwe cultuur. Ze wil deze nieuwe kans met beide handen grijpen. In haar gezin is er echter veel meer behoudens gezindheid voor de eigen cultuur waardoor het steeds vaker botst met Muna. Haar gezin staat wantrouwig, angstig en machteloos tegenover die nieuwe cultuur.

Geleidelijk aan groeit ook in Muna de angst en machteloosheid, vooral voor haar eigen gezin. Angst zal uiteindelijk haar leven beheersen en haar telkens opnieuw achtervolgen. Muna beschikt inderdaad over kracht en doorzettingsvermogen, en vooral de wil om veranderingen in haar leven aan te brengen. Maar angst weet jammer genoeg steeds de bovenhand te houden.

Het boek leest heel vlot en vertelt uitgebreid haar eigen verhaal. De angst staat duidelijk centraal in het boek. Ook al vertoont ze kracht en de wil om het anders aan te pakken, en slaagt ze daar op een bepaalde manier zeker in, toch blijft angst prominent aanwezig.

In deze maatschappij leren we niet hoe we machteloosheid kunnen omzetten in een kracht, en hoe we angst kunnen omzetten in vertrouwen. Kracht heeft Muna wel ontwikkeld, kracht om door te zetten, kracht om nieuwe keuzes te maken.

Het boek had een echte meerwaarde kunnen betekenen voor mij als de auteur had kunnen toevoegen hoe ze angst omzet in vertrouwen, of hoe ze machteloosheid omzet in een kracht. Dit boek vertelt uiteindelijk enkel haar levensverhaal.

Column·Het reizigersleven·Verhalen

Toppenverzamelaars

Toppenverzamelaars. Ik vind het een magnifiek woord.
Het staat voor bergbeklimmers die zoveel mogelijk bergtoppen
aan hun verzameling willen toevoegen.
Maar je hoeft geen bergbeklimmer te zijn om toppen te verzamelen.

De Zugspitze is de hoogste berg in Duitsland, op de grens met Oostenrijk.
Vanuit beide landen kan je de kabelbaan nemen die je brengt
naar een platform in de omgeving van de Zugspitze.

Je vertoeft er letterlijk tussen de bergtoppen in vele tinten blauw.
Vaak ga je letterlijk op tussen de wolken die je alle zicht benemen.
Om kort nadien toeschouwer te worden van een magnifiek landschap
dat zich voor je ogen ontvouwt.

Je ruikt er de frisheid van de ongerepte natuur
en proeft er de kilte van het hooggebergte.
Je hoort er de wind en oprukkende kraaien
die cirkelen boven de mensen op zoek naar verloren etensresten.

De hoogste bergtop wordt geflankeerd door een kruis.
De ‘echte’ bergbeklimmers nemen geen kabelbaan
om de 2962 meter hoge berg te beklimmen.

Maar er zijn nog zoveel andere toppenverzamelaars
die niet tevreden zijn met een blik op die ene bergtop.
Ze hebben geen oog voor de stille natuurpracht.
Hun enige doel is een selfie met het kruis op de bergtop.

Ze moeten daarvoor eerst klauterend afdalen van het platform
om dan met handen en voeten
halsbrekende toeren te verrichten langs puntige rotsen omhoog.
En dan langs een dunne richel
met een indrukwekkend ravijn langs de flanken.

Onvoorbereid, in short en t-shirt,
op sandalen of eenvoudige sneakers,
in temperaturen die net boven het vriespunt uitkomen,
zoon en dochterlief van nog geen vijf jaar oud
meezeulend in hun kielzog.
Waanzin ten top.

Maar achteraf heb je een selfie als bewijs,
en ogen die niets hebben gezien.

Het verzamelen van toppen,
al dan niet bergtoppen,
is het nieuwe goud in deze tijd.

Het voelen van adrenaline gaat boven het uitdiepen van onze zintuigen.

Column·Het innerlijke leven·Het schrijversleven·Verhalen

Een leven lang op zoek naar woorden

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Ik was een gezonde peuter
maar praten deed ik niet.
Een omgeving vol bezorgdheid
maar niet m’n moeder.
Zij had vertrouwen.
‘Geef haar de tijd, het komt goed.’
Ik zat in de 2de kleuterklas
toen ik de eerste woorden vond
maar ze lieten zich niet makkelijk vinden.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Een zus als een spraakwaterval.
De woorden die ik te weinig had, had zij te veel.
Knikken, dat kon ik goed.

Op school was ik de ‘stille’
en dus geliefd bij de juf of de meester.
Maar van klasgenootjes kreeg ik wel vaker te horen
dat ik wat meer mocht zeggen.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Discussies, ruzies,
woordenwisselingen, meningsverschillen.
Radeloos,
machteloos
zocht ik naar de woorden
om me kenbaar te maken
maar ik vond ze niet.

Steeds vaker kwamen de tranen
tranen van verdriet
om de woorden die ik niet vond.

Zakelijke woorden.
Op school. Op het werk.
Ja, die waren er.
Maar woorden
om mezelf kenbaar te maken
om mezelf uit te drukken
nee, die had ik niet.

Tranen liepen telkens opnieuw over m’n wangen.
Voor elk verloren woord een traan.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Na meer dan veertig jaar
besluit ik de pen te nemen.
En plots komen die woorden
waar ik zo lang naar heb gezocht.

Ze zaten niet in m’n hoofd.
Ik zocht op de verkeerde plek.
Ze zitten in m’n hart.

Een leven lang op zoek naar woorden.
Nu besluit ik te schrijven.
Ik, degene die een leven lang geen woorden vond, ik ga schrijven.

Boeken

Winactie – Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt

Onlangs las ik het boek “Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt” van Haemin Sunim. Ook al was ik iets minder enthousiast dan ik gehoopt had na het lezen van de vele lovende commentaren, toch bezit het boek ook mooie inspirerende quotes. Het gevoel van stilte, rust en innerlijke vertraging vind ik heel waardevol in dit boek.

Het is sowieso een boekje waar je langer van kan genieten, dat je af en toe opneemt, om dan weer even aan de kant te leggen om het even te laten bezinken.

Je kan dit boek winnen want ik geef één exemplaar weg.

Hierbij de voorwaarden van de winactie:

  • Je kan deelnemen als je in België of Nederland woont.
  • De actie loopt tot en met 20 februari 2021.
  • Volg deze blog.
  • Noteer onder het bericht van de recensie (dus niet onder dit bericht) een quote of een inspirerende zin die voor jou op dit moment veel wijsheid bevat:
    https://ingeschrijft.com/2021/01/20/dingen-die-je-alleen-ziet-als-je-er-de-tijd-voor-neemt-haemin-sunim/
    Het volstaat om enkel een quote te noteren. Op die manier weet ik dat je mee doet.
    In het veld “e-mailadres” geef je jouw e-mailadres in. Op die manier kan ik jou contacteren. Jouw e-mailadres is niet zichtbaar voor anderen.

Op zondag 21 februari 2021 breng ik de winnaar persoonlijk op de hoogte. De winnaar krijgt dan tijd tot en met 25 februari 2021 om te reageren, anders gaat het boek naar een andere winnaar.

Veel succes !

Gedichten·Poëzie

Droomkasteel, zandkasteel of luchtkasteel

Dromen komen soms uit.
Maar jammer genoeg niet altijd.
Sommige dromen zullen nooit realiteit worden.

Zoals een golf soms in één ruk een zandkasteel het water in trekt en met de zee verdwijnt,
zo kom je plots tot het besef dat een bepaalde droom niet meer zal uitkomen.
Het moment van verandering is gekanteld naar een onmogelijkheid.

Soms leef je ook in een luchtkasteel.
Je denkt dat je een droom beleeft, maar de droom blijkt een illusie te zijn,
gesteund op leugens, te veel leugens.

Als je te veel zandkastelen en luchtkastelen hebt gezien,
dan kan je gedesillusioneerd raken, de moed opgeven,
de hoop op andere, echte droomkastelen opgeven.

Maar het is belangrijk om door te zetten, te blijven geloven.
Want ja, soms komen dromen uit.
Echt waar.

Maar het is de kunst om vertrouwen te hebben
waardoor je de droom kan los laten
zodat je stopt met het forceren van die droom.

Ja, ik heb er vertrouwen in en laat het los.

Ik weet het. Het is ontzettend moeilijk.
En toch. Op een gegeven ogenblik komt die ‘klik’ er.

Dan is het geen forceren meer om te vertrouwen,
dan is het geen forcerend loslaten meer.
Maar dan is het vertrouwen er echt,
en slaag je er ook in om het los te laten.

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Onzekerheid

Ik ben van nature een rustig persoon.
Om die rust en harmonie te bewaren probeer ik onzekerheden
zoveel als mogelijk uit mijn leven te bannen.
Maar onzekerheden dragen soms ook kansen in zich.
Ze bieden de mogelijkheid tot vernieuwing en verandering.

We moeten niet veranderen om te veranderen, of ons vergalloperen in vernieuwing.
Ook al lijkt dat wel het devies van de huidige tijd.
Maar als je vast zit en de huidige omstandigheden bieden geen uitweg,
beloven geen kans op beterschap, ondanks de vele pogingen van geduld,
dan is het soms toch nodig om in te zetten op vernieuwing.

Het nemen van een risico opent dan deuren naar nieuwe bestemmingen,
die ongetwijfeld leiden tot beterschap.
Het verdragen van onzekerheid is dan een nieuwe eigenschap
die we moeten ontwikkelen, of zelfs omarmen.

Vertrouwen dat het goed komt, zonder krampachtig vast te houden,
maar een rustig loslaten van die angst,
in het rotsvast geloof dat wijsheid voortkomt uit rust,
en niet opgeslagen ligt in het maken van zorgen.

Ik laat de onzekerheid toe
zodat nieuwe mogelijkheden
zich in alle rust kunnen ontwikkelen.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Leven vanuit verzet – José Bosma

Machteloosheid van generatie op generatie

Ik lees regelmatig een boek ‘over de oorlog’. Een verhaal dat zich afspeelt in de concentratiekampen, of op het thuisfront. Vorig jaar las ik voor het eerst een boek dat begint wanneer de oorlog eindigt. Dit is opnieuw zo’n boek. Wat doet een oorlog met de mensen die achterblijven? En nog veel meer: wat doet een oorlog met iemand die de oorlog nooit zelf heeft mee gemaakt? Veel kinderen dragen de gevolgen van iets waar ze het bestaan niet eens van kennen, waar ze zelfs geen vermoeden van hebben. Het is een invalshoek waar ik tot voor kort weinig heb bij stil gestaan.

Je merkt dat de auteur geen romanschrijfster is. Het is geschreven in de ‘eigen taal’, met vooral een opsomming van de gebeurtenissen die ze heeft mee gemaakt, de onverwachte uitbarstingen van haar vader en het geweld dat hij niet schuwde.

Ik bleef lange tijd op mijn honger zitten omdat ik, aan de hand van de korte inhoud, had verwacht dat het boek de zoektocht naar het verhaal van haar vader zou vertellen. Het is echter het verhaal van de auteur zelf dat werd neer geschreven, haar onmacht, als gevolg van de machteloosheid van haar vader om de oorlog een plaats te geven.

Dat is het schrijnende aan het verhaal, wat onmacht met mensen kan doen, dat je onmacht van generatie op generatie kan door geven, omdat niemand hen geleerd heeft hoe je onmacht kan omzetten in een kracht. Het gevoel van machteloosheid is voor mij heel herkenbaar, ook is het dan in een heel andere context, niet vergelijkbaar met wat de auteur heeft moeten doorstaan.

De auteur probeert het verhaal een diepere dimensie te geven door de machteloosheid en frustraties om te zetten in loslaten en vergeving waardoor het wellicht voor haar louterend heeft gewerkt. Het vergt ongetwijfeld veel moed om haar verhaal neer te schrijven omdat ze alles opnieuw moet beleefd hebben bij het schrijven van dit boek.

Gedichten·Poëzie

Enjoy this moment

Vriendschap is niet honderduit vertellen over jezelf
en hopen dat de ander je enthousiasme deelt.

De ander moet niet enthousiast zijn over wat je mee maakt,
of je interesse voor een hobby of iets anders delen.

Vriendschap is gewoon samen zijn.
Samen genieten van een nieuw moment. In stilte. In vreugde. In lachen.

De mooiste vriendschap is de vriendschap van degene
die samen met jou
nieuwe momenten wil creëren,
samen met jou
nieuwe herinneringen wil maken.

In plaats van oude momenten met anderen te herkauwen…

Net zoals kinderen doen.
Telkens nieuwe momenten creëren en genieten van dat ene nieuwe moment.