Boeken

Winactie – Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt

Onlangs las ik het boek “Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt” van Haemin Sunim. Ook al was ik iets minder enthousiast dan ik gehoopt had na het lezen van de vele lovende commentaren, toch bezit het boek ook mooie inspirerende quotes. Het gevoel van stilte, rust en innerlijke vertraging vind ik heel waardevol in dit boek.

Het is sowieso een boekje waar je langer van kan genieten, dat je af en toe opneemt, om dan weer even aan de kant te leggen om het even te laten bezinken.

Je kan dit boek winnen want ik geef één exemplaar weg.

Hierbij de voorwaarden van de winactie:

  • Je kan deelnemen als je in België of Nederland woont.
  • De actie loopt tot en met 20 februari 2021.
  • Volg deze blog.
  • Noteer onder het bericht van de recensie (dus niet onder dit bericht) een quote of een inspirerende zin die voor jou op dit moment veel wijsheid bevat:
    https://ingeschrijft.com/2021/01/20/dingen-die-je-alleen-ziet-als-je-er-de-tijd-voor-neemt-haemin-sunim/
    Het volstaat om enkel een quote te noteren. Op die manier weet ik dat je mee doet.
    In het veld “e-mailadres” geef je jouw e-mailadres in. Op die manier kan ik jou contacteren. Jouw e-mailadres is niet zichtbaar voor anderen.

Op zondag 21 februari 2021 breng ik de winnaar persoonlijk op de hoogte. De winnaar krijgt dan tijd tot en met 25 februari 2021 om te reageren, anders gaat het boek naar een andere winnaar.

Veel succes !

Boeken·Non-fictie·Recensie

Leven vanuit verzet – José Bosma

Machteloosheid van generatie op generatie

Ik lees regelmatig een boek ‘over de oorlog’. Een verhaal dat zich afspeelt in de concentratiekampen, of op het thuisfront. Vorig jaar las ik voor het eerst een boek dat begint wanneer de oorlog eindigt. Dit is opnieuw zo’n boek. Wat doet een oorlog met de mensen die achterblijven? En nog veel meer: wat doet een oorlog met iemand die de oorlog nooit zelf heeft mee gemaakt? Veel kinderen dragen de gevolgen van iets waar ze het bestaan niet eens van kennen, waar ze zelfs geen vermoeden van hebben. Het is een invalshoek waar ik tot voor kort weinig heb bij stil gestaan.

Je merkt dat de auteur geen romanschrijfster is. Het is geschreven in de ‘eigen taal’, met vooral een opsomming van de gebeurtenissen die ze heeft mee gemaakt, de onverwachte uitbarstingen van haar vader en het geweld dat hij niet schuwde.

Ik bleef lange tijd op mijn honger zitten omdat ik, aan de hand van de korte inhoud, had verwacht dat het boek de zoektocht naar het verhaal van haar vader zou vertellen. Het is echter het verhaal van de auteur zelf dat werd neer geschreven, haar onmacht, als gevolg van de machteloosheid van haar vader om de oorlog een plaats te geven.

Dat is het schrijnende aan het verhaal, wat onmacht met mensen kan doen, dat je onmacht van generatie op generatie kan door geven, omdat niemand hen geleerd heeft hoe je onmacht kan omzetten in een kracht. Het gevoel van machteloosheid is voor mij heel herkenbaar, ook is het dan in een heel andere context, niet vergelijkbaar met wat de auteur heeft moeten doorstaan.

De auteur probeert het verhaal een diepere dimensie te geven door de machteloosheid en frustraties om te zetten in loslaten en vergeving waardoor het wellicht voor haar louterend heeft gewerkt. Het vergt ongetwijfeld veel moed om haar verhaal neer te schrijven omdat ze alles opnieuw moet beleefd hebben bij het schrijven van dit boek.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt – Haemin Sunim

Als ik het boek in m’n handen krijg, doet het me denken aan de bijbel. Kleiner en dikker van formaat dan de meeste andere boeken. En de titel pretendeert dat het boek ook wat wijsheid in pacht heeft.

“Ik hoop dat het je inspireert om in verbinding te komen met de milde en wijze kant van jezelf.”

Het boek kreeg overal veel lovende commentaren, en dus lagen de verwachtingen hoog. De titel was voor mij eveneens veelbelovend, want ‘tijd nemen’ vind ik belangrijk. Maar eerlijk gezegd ben ik toch een beetje teleurgesteld in het boek. Het bracht me niet wat ik ervan hoopte.

De auteur legt heel erg de nadruk op de ander, er zijn voor de ander, verbondenheid nastreven met anderen. Hij gaat hierbij onverwijld uit van de goedheid van elke mens. Het is een nobele gedachte.

Maar ik deel ze niet meer. Zoals ik zeg: ‘niet meer’. Ik heb geloofd in de goedheid die in elke mens aanwezig is. Ik heb mezelf vaak weggecijferd om verbondenheid met anderen na te streven, vanuit de gedachte dat anderen ‘gelukkig maken’ jezelf ook gelukkig maakt. Ik heb aandacht besteed aan het perspectief van de ander, er rekening mee gehouden dat die ander het wellicht ook niet altijd even gemakkelijk heeft.

Maar die naïviteit ben ik gaandeweg verloren. Niet iedereen streeft goedheid na, of verbondenheid met anderen. Sommigen zijn er nu eenmaal op uit om verdeeldheid te veroorzaken, om drama te creëren. En met goedheid hierop reageren, maakt hun reacties vaak nog feller.

Ik ben m’n geloof in de mens op zich niet kwijt geraakt, maar ik heb wel een andere visie op het leven gekregen. Daarbij ga ik veel minder uit van de ander, en leef ik veel vaker vanuit mezelf.

Ik deel dus niet langer de visie van de auteur, waardoor de ander minder centraal staat, want het streven naar verbondenheid met anderen heeft me niet zoveel vreugde gebracht. Bijgevolg vind ik te weinig quotes, want daar bestaat het boek grotendeels uit, die me echt hebben kunnen raken en die me inspireren naar de toekomst toe. Toch deel ik graag enkele quotes die me wel konden bekoren.

“Het besluit om iemand te overtuigen komt misschien voort uit het zelf niet helemaal overtuigd zijn. Ik probeer mensen er ook niet van te overtuigen dat ik een mens ben.”

“Sommige mensen zeggen dat ze niet echt weten wat ze in het leven zoeken. Dat kan zijn omdat ze, in plaats van in contact te komen met wat ze voelen, hun leven tot nu toe hebben geleefd volgens de verwachting van anderen. Leef je leven niet om anderen tevreden te stellen, maar om je hartenwensen te vervullen.”

Het is een mooi boek. In een ideale wereld, die niet zo complex is als de onze.

Het gevoel van stilte, rust en innerlijke vertraging vind ik wel waardevol in dit boek.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Moeder, dochter, minnares – Heleen Van Royen

De auteur geeft aan de hand van anekdotes en korte verhalen een inkijk in haar leven van de afgelopen twintig jaar. Ze belicht dit vanuit de verschillende rollen die ze vervult in haar leven, niet alleen de rol van moeder, dochter en minnares, maar ook de rol van schrijver, vrouw en vriendin.

Ik moet bekennen dat de naam van de auteur, Heleen Van Royen, geen belletje bij mij deed rinkelen. Maar ik hou wel van boeken die een inkijk geven in iemands leven. Ik vind het vaak inspirerend om te lezen hoe anderen omgaan met de strubbelingen in het leven.

Alleen had ik toen niet gedacht dat deze auteur o.a. het label (tegen wil en dank) ‘eigentijdse femme fatale’ op gekleefd kreeg en een sexdagboek geschreven had. Misschien maar beter dat ik het niet wist, anders had ik het wellicht nooit gelezen. Nu ik het in handen had, kon ik het even goed wel lezen.

Haar columns lezen heel vlot, af en toe leveren ze een blik van herkenning, en andere keren toveren ze zelfs een lach op m’n gezicht. Ze heeft gevoel voor humor, maar ze raakt ook minder leuke thema’s aan, zoals de zelfmoord van haar vader of haar moeder die begint te dementeren. Maar alles blijft licht verteerbaar.
Uiteraard zijn er ook columns die me minder liggen. Dat noemen ze dan ook ‘smaken verschillen, voor elk wat wils’.

Ze schrijft op een ontnuchterend wijze, recht-toe-recht-aan. Ontwapenend vertelt ze over de vooroordelen waar ze zelf, maar ook anderen, mee te kampen hebben. Ze vraagt in deze optiek meer mededogen naar elkaar toe. Ook al wordt het nooit echt diepgaand.
En ergens heeft ze wel een punt. Toen ik haar bijnaam vernam in het boek, dan had ik plots ook zo mijn reserves. En dan is het mooi dat je als lezer uiteindelijk je vooroordelen één voor één over boord gooit.

Het is een vrouw waar ik karakterieel mijlenver vanaf sta. Ook onze levens hebben weinig gemeen.
En ook al kan niet elke column me evenzeer bekoren (de meeste wel), haar eigenheid, haar durf en moed kan ik wel appreciëren.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Het is aan ons – Merlijn Twaalfhoven

De kunst van het verwonderen en de ontroering

Als kind was ik nooit creatief. Mijn zus was de creatieve geest, ik de denker.
Zoveel jaren later, als prille veertiger, rijpt een andere geest in mij.
Sinds enkele jaren probeer ik de creatieve component in mezelf aan te wakkeren.
Geen evidente keuze als de eeuwige ‘denker’, maar wel een keuze waar ik blij mee ben.
Het verruimt mijn wereld, maar bovenal mezelf.

Nog volop mijn creatieve geest aan het ontwikkelen, komt dit boek op het perfecte moment mijn leven binnen gewandeld. Vol ongeduld kijk ik uit naar de meerwaarde van het boek met als ondertitel ‘waarom we de kunstenaar in onszelf nodig hebben om de wereld te redden’.

De auteur richt zich tot de vergeten kunstenaar, degene die vol verhalen zat bij het haardvuur, degene die het onzichtbare en het onzegbare een plek gaf in het dagelijks leven. Deze vergeten kunstenaar werd een passieve toeschouwer, naast de specialisten die een podium kregen. De schepper, maker, verhalenverteller in elk van ons, zijn in een sluimertoestand gezet.
Hij laat ons zien hoe we met een andere zienswijze naar het leven kunnen kijken, aan de hand van een kunstenaarsmindset. Niet met de bedoeling om een groot kunstenaar te worden, maar door ‘vergeten’ delen in onszelf te herontdekken.

Voor mij persoonlijk brengt hij niet zoveel nieuws, maar de auteur vult het wel in met een bijzonder originele invalshoek, die kunstenaarsmindset.
En ook al heb ik persoonlijk weinig met muziek, zijn verhalen kan ik me levendig voorstellen. Wat zijn ‘kunstvorm’ muziek met anderen doet, hoe het anderen in beweging brengt.
Ik ben ook volledig mee met zijn betoog hoe hij de kunstenaar in elk van ons wilt aanwakkeren, om elkaar dát terug te laten zien wat we verloren waren, de kunst van verwondering en ontroering. Want dat is zonder twijfel een verrijking voor elk van ons, maar ook voor de wereld.

Mijns inziens moeten we het niet zo groots aanpakken als de auteur, om met z’n allen de wereldproblemen aan te pakken, ook al siert die ambitie hem. Het lijkt me al een mooi begin als ieder van ons terug verwondering, ontroering en schoonheid voor het alledaagse kan binnen brengen in z’n omgeving door te vertragen.

Ieder die het vermogen heeft om stilte te scheppen, oases van aandacht te creëren en gedeelde ervaringen te veroorzaken kan helpen om ons te vertragen, te verbinden en te verwonderen.

Het is de blik van een kunstenaar die ons helpt, die open houding om de wereld onbevangen én scheppend toe te treden. Geen kunst om de kunst, maar de kunst van verwondering en ontroering.
Het maakt niet uit wat je in beweging brengt, of het nu muziek, dans, schrijven of fotografie is, als het je er maar toe aan zet om jezelf uit je hoofd te halen, om terug te voelen. Zonder plan iets in beweging zetten. Zodat onrust verdreven wordt. Het is de kunst om te vertragen om je zo open te stellen voor een nieuw perspectief aan mogelijkheden.

Zowel zijn betoog als zijn verhalen lezen bijzonder vlot. Ook al vermoed ik dat hij de kunst van muziek maken beter beheerst dan de kunst van het schrijven. Maar zelfs dat versterkt zijn betoog, want het is niet de perfectie, ook niet het streven naar die perfectie, dat ons vooruit helpt.
Toch had ik liever wat meer van z’n verhalen gelezen in plaats van een soms ietwat chaotisch betoog over z’n idealen. Met meer van z’n verhalen had hij mij ongetwijfeld nog meer kunnen betoveren.

Het is trouwens ook mooi om te lezen hoe hij omgaat met machteloosheid, onzekerheid en mislukkingen. Hoe hij deze transformeert in vaardigheden en krachten.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Caravandagen – Evelien De Vlieger

Vertragen en meer aandacht voor het alledaagse

Veel boeken over de reis naar de eigen binnenwereld ontbreekt het vaak aan humor, aan een nuchtere kijk waardoor het vaak op het randje van het zweverige of onrealistische bengelt. Dit boek is echter geschreven met een (subtiele) humoristische noot en een kwinkslag, wat leidt tot het nodige zelfrelativeringsvermogen. Dit zorgt er voor dat het boek vlot en aangenaam leest zonder dat het zwaar wordt.
Dit boek zweeft nooit en behoudt de nuchtere kijk. Ik was oorspronkelijk wat sceptisch maar uiteindelijk heeft het me toch nog verrast.

Ze beschrijft haar eigen heel realistische reis. Ze geeft geen advies maar beschrijft het leven zoals dat het ook af en toe is. Zonder te deprimeren, zonder de hoop te verliezen, zonder te zweven. Met aandacht voor het alledaagse.

Je merkt hoe het leven van de auteur vertraagt. En hoe je uiteindelijk zelf ook vertraagt door het lezen van haar verhaal. Dat is mooi om te zien.

Het boek krijgt een extra dimensie in deze tijd van corona. Zij trok zich vrijwillig terug in haar eigen ruimte, terwijl veel mensen zich nu verplicht moeten terug trekken. Vertragen en meer aandacht voor het alledaagse lijken me in dat geval een mooie slotsom.

Het is bovendien een boek waarvan je de waarde nog meer beseft nadat het al even achter je ligt.