Column·Het plattelandsleven·Verhalen

Winterse landelijke gezelligheid

Een wandeling in het bos en langs open velden.
In ijskoude temperaturen met stralend blauwe hemel.
Handschoenen aan. Muts op.

Thuiskomen in een gezellige warmte.
Een dampende kop heerlijke chocolademelk.
Met een goede toef slagroom natuurlijk.
En een een stuk zelfgemaakte taart of cake.

Neerploffen voor de haard.
De warmte doet je even indommelen.
Met de voeten op een zacht schapenvel.

Een heerlijk traag gegaarde ovenschotel.
In teder kaarslicht.
Een boek in de hand.
Zachte muziek op de achtergrond.

Knus.
Gezellig.
Warm.
Teder.

Heerlijk!

Start het jaar vol heerlijke winterse landelijke gezelligheid.
Geniet van de mooie kleine momenten.
Gelukkig nieuwjaar!

Column·Het reizigersleven·Verhalen

Reizen

Reizen door tijd te nemen en te observeren.

Reizen is zo heerlijk
als je er de tijd voor neemt
om te observeren
in je op te nemen
rond te kijken
om subtiele verschillen waar te nemen.

Niet snel een foto van de hoogtepunten nemen
om dan weer de benen te nemen
naar de volgende spotlight.

Rustig vertoeven
je ogen de kost geven
zodat je het water ziet opkomen
zodat je het licht ziet veranderen
tot je plots waarneemt
dat het licht zo prachtig valt
dat het tijd is
om die ene foto te nemen
die alles omvat.

Column·Het innerlijke leven·Het reizigersleven·Verhalen

NIEUW: Inge Wandelt

Ja, ook ik ben ergens onderweg mezelf verloren.

Daarom startte ik iets meer dan een jaar geleden deze blog,
al schrijvend op weg naar nieuwe inzichten,
om zo mezelf terug te vinden
en de weg in het leven te herontdekken.

De zoektocht die ik al schrijvend heb afgelegd, kan je sindsdien lezen op deze blog.
Dankjewel voor de mooie complimenten en reacties die ik hierbij telkens kreeg.

Maar nu, een jaar later, in het najaar van 2021
is het tijd voor een volgende stap.
Het moment is aangebroken om mijn verkregen inzichten met jullie te delen
en niet langer alleen maar de zoektocht.

Eerder deelde ik al mee dat ik gestart ben met het schrijven van een boek
zodat ik al schrijvend de verkregen inzichten met jullie kan delen.

Nu start ik ook met een nieuw concept: Inge Wandelt.
Als wandelfluisteraar neem ik jullie mee op weg.
Op elke stiltewandeling staan we stil bij een bepaalde thema.
Door stil te staan bij dit thema worden nieuwe perspectieven en inzichten aangereikt
om zo rustiger, gelijkmoediger en met meer vertrouwen jezelf en het leven tegemoet te treden.

Op basis van wederzijds vertrouwen help ik jouw innerlijke kracht te vergroten
zodat je opnieuw kan stralen om wie je bent.
Niet omwille van de ander maar omwille van jezelf.

Je leest er alles over op Inge Wandelt.
Indien je graag op de hoogte wil blijven van de komende activiteiten
dan kan je je aanmelden op de nieuwsbrief via de website.
Je krijgt maximaal één maal per maand een mail en je kan je elk moment afmelden.

Ik hoop jullie verder te kunnen verrijken
door jullie deelgenoot te maken van mijn zoektocht
via het delen van mijn verkregen inzichten.

Column·Het schrijversleven·Verhalen

Inge schrijft een boek #1

Januari 2021. De woorden stromen één voor één binnen. De ene zin na de andere komt uit m’n pen. Nog voor ik het besef heb ik ellenlange pagina’s geschreven. Aanvankelijk losse teksten. Maar hoe meer ik schrijf hoe meer samenhang er komt. Ik kom stilaan tot het besef dat ik een boek aan het schrijven ben…

Zelf een boek schrijven? Kan ik dat wel? Heb ik überhaupt iets te vertellen? Is mijn verhaal niet al tientallen keren geschreven door anderen?

In januari sta ik er niet bij stil. Ik ben blij met de woordenstroom die uit me vloeit. Het brengt me rust. Het geeft me voldoening. Voorlopig is dat voldoende.

Enthousiast neem ik elke dag pen en papier. Ik heb nog geen idee waar ik naar toe ga. Geen idee hoe de uiteindelijke samenhang er uit zal zien. Dat is op dit ogenblik niet van belang. Ik laat het creatieve proces z’n werk doen.

Nu, bijna een jaar later, besluit ik om het schrijfproces hier neer te schrijven. Ik heb geen idee of het boek ooit echt gepubliceerd zal worden. Ik kan niet in de toekomst kijken. Toch besluit ik om dit verhaal met jullie te delen. Ongeacht wat de uitkomst zal zijn. Het proces zelf zal sowieso leerzaam zijn.

De wereld verheerlijkt doelen terwijl je als mens het meeste onderweg leert.

In januari startte ik dus het creatieve schrijfproces. In een volgende blogpost geef ik jullie een nieuwe inkijk.

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Talent

Altijd maar op zoek
naar dat ene talent
waar de passie van af spat
én waarbij je ten dienste van de ander staat
want anders is het niets meer dan een gewone hobby

Een talent
waarin je excelleert
omdat je het anders beter achter gesloten deuren beoefent

Altijd maar op zoek
naar dat ene talent
omdat de wereld bulkt van talent
en als jij niet schittert
dat je dan evengoed onbestaande bent

Om dan plots tot de vaststelling te komen
dat je over veel meer talenten beschikt
dan je ooit voor mogelijk hield

Om uiteindelijk tot de slotsom te komen
dat niet elk talent moet uitgebuit worden
ook al denkt de maatschappij daar anders over

Een talent mag ontluiken
of latent blijven
of enkel voor jezelf aangewend worden
zonder het ten dienste te stellen van de maatschappij

Omdat niet alles tot een doel moet leiden
omdat het eenvoudigweg
soms niet hoeft

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Ruimte innemen

Hoe neem je eigen ruimte in
in een wereld
die oorverdovend is
als je geen behoefte hebt aan spreken
en liever zwijgt?

Hoe neem je eigen ruimte in
in een wereld
die verwilderd om zich heen grijpt en slaat
die zich heeft overgegeven
aan een moeras van emoties
als je zelf in alle rust toekijkt
en geen behoefte hebt aan chaos?

Hoe neem je eigen ruimte in
in een wereld
waar je zo weinig gemeenschappelijk mee voelt
die je vooral probeert iemand anders te laten zijn
in plaats van te laten zijn wie je bent?

Omdat graag alleen zijn
een nog groter taboe is dan vroeger.

Omdat graag alleen zijn
volgens zovelen getuigt
van onopgeloste trauma’s
of het niet willen verbinden met anderen.

Omdat graag alleen zijn
blijkbaar vooral getuigt
van niet helemaal normaal of onvolledig zijn.

Terwijl graag alleen zijn
vooral een teken is
van gewoon
te willen
‘zijn’.

Gewoon
‘zijn’
zonder meer.

Column·Het reizigersleven·Verhalen

Me-time

Zwart-wit-foto van de binnenkant van een abdij in verval.

Een tiental jaren geleden besloot ik van fotografie een serieuze hobby te maken.
Ik sloot me aan bij enkele fotoclubs en volgde diverse workshops.
Zij stippelden de foto-excursies uit en ik hoefde maar te volgen.
Ze bepaalden de onderwerpen, gaven tips voor technisch betere foto’s
en bepaalden uiteindelijk wat een sterke foto was en wat niet.

Maar stilaan liep ik vast.
Waar anderen iets fotowaardigs zagen, zag ik niets. En omgekeerd.
Bijgevolg blokkeerde ik steeds vaker op het tempo bij excursies.

Enkele jaren geleden gooide ik het roer volledig om.
Sindsdien ga ik telkens alleen op foto-uitstap.
Een volledige dag ‘me-time’.

Ik verzamel fotolocaties die mij bekoren.
Steden en straatfotografie laat ik links liggen.
Ik zoek locaties enkel nog uit omwille van de sfeer.

Ik ben niet langer op zoek naar de perfecte foto,
en dus ook niet naar de perfecte locatie of het perfecte licht.

Met m’n fototoestel en een lunchpakket begeef ik me op weg.
Ter plaatse laat ik me onderdompelen in de sfeer van het moment.
Urenlang kan ik rond dolen op een site.
Op een bankje observeer en geniet ik van de schoonheid van de omgeving.

Dan leg ik die beelden vast die mijn indrukken van die dag weergeven.
Beelden die mij bekoren en niemand anders z’n goedkeuring moeten weg dragen.

Op mijn tempo dool ik verder
zodat ik voel dat ik leef
zodat ik voel dat ik geniet.

Me-time in z’n puurste vorm.

Column·Het schrijversleven·Verhalen

Een gesloten boek

Ik ben een gesloten boek. Altijd al geweest.
Als kind. Als tiener. Als volwassene. Ook nu nog.
Slechts een enkeling slaagde er in om me te doorgronden, kende me door en door.
De spreuk ‘Stille waters hebben diepe gronden‘ kreeg ik wel vaker te horen.

En nu besluit ik een schrijversblog op te starten, met o.a. verhalen uit het leven gegrepen.
Het is geen evidente keuze.

Waarom ben ik een gesloten boek? Waarom vertel ik weinig over mezelf?
Omdat anderen niets over mij zouden mogen weten? Nee, dat is geen drijfveer.

Maar waarom zouden anderen interesse hebben in mijn verhaal?
Wat heb ik te vertellen dat een ander kan boeien?
Waarom zouden anderen mijn verhalen willen lezen?

Toen ik startte met het schrijven van korte teksten bij zelf gemaakte beelden,
liet ik voor de eerste keer in mijn ziel kijken.
En dat bleek plots zo gewaardeerd.
Ik gaf moed aan mensen. Ik gaf hen begrip. Ik gaf hen (h)erkenning.
En nochtans had ik niets gedaan. Ik had enkel maar wat woorden op papier gezet.

Nu slaag ik er beter in om dit vanuit een ander perspectief te benaderen.
Ik lees bijzonder graag oorlogsverhalen. Nochtans heb ik totaal geen interesse in de oorlog op zich: oorlogsfeiten, wapendetails, het politiek verloop,… Het boeit me weinig.
Maar toch raak ik telkens opnieuw gebeten door oorlogsverhalen.
Omdat het om persoonlijke verhalen van mensen gaat. Hun verhaal slaagt er in om mij te laten voelen wat oorlog betekent, wat het met een mens doet.
De authenticiteit ervan raakt me tot in het hart.
Het zorgt er voor dat je met een andere blik naar het leven kijkt.

Ik heb niets van die aard mee gemaakt, dat het vertellen waard is.
Maar een persoonlijk verhaal doet mensen voelen.
Het authentieke van een persoonlijk leven raakt.

Misschien kan ik in dat opzicht iets voor mensen betekenen.
Met mooie woorden en beelden.
Misschien is het de moeite waard om dat gesloten boek stilaan wat meer te openen.
Met mooie verhalen, met een lach en een traan, met gewone verhalen uit het dagelijkse leven. Maar evenzeer met af en toe een woord van troost en bemoediging.

Hierbij gun ik jullie graag een inkijk in verschillende delen van mijn leven:
het schrijversleven, het innerlijke leven, het plattelandsleven, het reizigersleven en het kattenleven bij mij thuis.

Maar ook voor gedichten en geluksmomentjes zit je hier goed.

Voel je welkom 🙂

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Een klein grassprietje

Mensen zeggen wel vaker dat het voor mij eenvoudig is om te leven
met zo’n gemakkelijk leven achter de kiezen.
Was het maar waar.

Ze weten niet wat er schuil gaat achter dat leven dat ze niet kennen.
Het is zoals de opmerking dat wie in het onderwijs werkt
niet weet wat werken is, omdat ze enkel de vakanties zien.
Of anderen die enkel het geld zien dat zelfstandigen binnen rijven.

Het is een feit dat mijn gezicht niet getekend is door de tand des tijds,
het verdriet uit het verleden.
Een mooi geschenk van het leven waar ik blij mee ben,
ook al volhardt het anderen in hun idee
dat ik een gemakkelijk leven heb gekend tot nu toe.

Ik zou kunnen reageren met een opsomming die het tegendeel bewijst.
Ik had net zoals die anderen kunnen kijken naar de overkant, die zoveel groener is,
mezelf wentelen in medelijden dat het leven van anderen zoveel beter is,
dat het leven oneerlijk is.

Hoe hard het leven soms ook is geweest,
ik ben altijd op zoek gegaan
naar dat ene kleine groene grassprietje
in m’n eigen tuin.

Soms zat het diep verscholen tussen veel onkruid.
Een andere keer vond ik een handjevol vrolijke sprietjes.
Als ik lang genoeg zocht,
soms tegen beter weten in,
dan vond ik hier en daar
een kleurige bloem wiens hart zich liefdevol naar de zon richtte.

Het is soms zwoegen
maar kijken naar de overkant
brengt zeker geen vreugde in mijn eigen tuin.

Ieders leven is als een rozentuin,
met rozen én doornen.
Soms voel je enkel de doornen,
maar als je wat behendiger wordt
én je richt op je eigen tuin,
dan kan je er in slagen om de doornen te ontwijken
en meer oog te hebben voor de rozen.

Column·Het plattelandsleven·Verhalen

Een wandeling zonder bestemming

Enkele jaren geleden ben ik op zoek gegaan naar een wandeling in de nabije omgeving
die me dichter bij de natuur brengt en waarvoor ik de wagen niet van stal moet halen.
Ik ben uitgekomen op een wandeling van 6 à 7 kilometer
die me langsheen de velden brengt van een typisch Vlaams landschap.

Vlak land maar door een lichte glooiing niet zo plat als aan de kust.
De glooiing biedt boeiende weidse uitzichten.
Ten minste, boeiend als je er oog voor hebt.

Het land wordt gekenmerkt door enkele boerderijen, her en der verspreid.
De akkers worden omgeven door een bonte afwisseling van stenen en houten paaltjes,
verbonden met prikkeldraad, schots en scheef neer gepland
om de grens met het aanpalend erfgoed vast te leggen.

Oude, verroeste toegangspoorten die wijzen op vervlogen tijden,
waarvan je je afvraagt of ze nog steeds dienst doen.
Achter een hoekje of bij een inkijkje tussen enkele bomen
een waterpomp op pensioen.
Een oude melkkan die werd omgebouwd tot een brievenbus.

Ik noem het mijn ‘pensioenwandeling’.
Want als je op pensioen bent dan mag je wandelen zonder bestemming,
dan kan je de tijd nemen om te zien wat je anders niet ziet.

Zo’n wandeling waarmee je elke dag begint omdat verre reizen niet meer hoeven,
omdat je dat wat dichtbij is veel meer kan appreciëren dan vroeger.

Mijn pensioenwandeling…
meer dan 20 jaar vóór mijn pensioen.

Anderzijds is het een wandeling met veel bestemmingen.
Vaak onverwacht brengt een bepaalde aanblik je naar zomerse bestemmingen.

Een rij bomen, badend in een zacht licht, en heerlijk lange schaduwen,
kan heel even het gevoel van Toscane oproepen.
Soms waan je je in Frankrijk,
met een veld vol gele bloemen langs de zachte glooiing van het land,
in het gouden licht van een ondergaande zon.

Voor velen misschien een hele saaie wandeling,
maar als je je zintuigen ten volle hun werk laat doen,
dan brengt het je telkens opnieuw verwondering en schoonheid.