Column·Het innerlijke leven·Het reizigersleven·Verhalen

NIEUW: Inge Wandelt

Ja, ook ik ben ergens onderweg mezelf verloren.

Daarom startte ik iets meer dan een jaar geleden deze blog,
al schrijvend op weg naar nieuwe inzichten,
om zo mezelf terug te vinden
en de weg in het leven te herontdekken.

De zoektocht die ik al schrijvend heb afgelegd, kan je sindsdien lezen op deze blog.
Dankjewel voor de mooie complimenten en reacties die ik hierbij telkens kreeg.

Maar nu, een jaar later, in het najaar van 2021
is het tijd voor een volgende stap.
Het moment is aangebroken om mijn verkregen inzichten met jullie te delen
en niet langer alleen maar de zoektocht.

Eerder deelde ik al mee dat ik gestart ben met het schrijven van een boek
zodat ik al schrijvend de verkregen inzichten met jullie kan delen.

Nu start ik ook met een nieuw concept: Inge Wandelt.
Als wandelfluisteraar neem ik jullie mee op weg.
Op elke stiltewandeling staan we stil bij een bepaalde thema.
Door stil te staan bij dit thema worden nieuwe perspectieven en inzichten aangereikt
om zo rustiger, gelijkmoediger en met meer vertrouwen jezelf en het leven tegemoet te treden.

Op basis van wederzijds vertrouwen help ik jouw innerlijke kracht te vergroten
zodat je opnieuw kan stralen om wie je bent.
Niet omwille van de ander maar omwille van jezelf.

Je leest er alles over op Inge Wandelt.
Indien je graag op de hoogte wil blijven van de komende activiteiten
dan kan je je aanmelden op de nieuwsbrief via de website.
Je krijgt maximaal één maal per maand een mail en je kan je elk moment afmelden.

Ik hoop jullie verder te kunnen verrijken
door jullie deelgenoot te maken van mijn zoektocht
via het delen van mijn verkregen inzichten.

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Talent

Altijd maar op zoek
naar dat ene talent
waar de passie van af spat
én waarbij je ten dienste van de ander staat
want anders is het niets meer dan een gewone hobby

Een talent
waarin je excelleert
omdat je het anders beter achter gesloten deuren beoefent

Altijd maar op zoek
naar dat ene talent
omdat de wereld bulkt van talent
en als jij niet schittert
dat je dan evengoed onbestaande bent

Om dan plots tot de vaststelling te komen
dat je over veel meer talenten beschikt
dan je ooit voor mogelijk hield

Om uiteindelijk tot de slotsom te komen
dat niet elk talent moet uitgebuit worden
ook al denkt de maatschappij daar anders over

Een talent mag ontluiken
of latent blijven
of enkel voor jezelf aangewend worden
zonder het ten dienste te stellen van de maatschappij

Omdat niet alles tot een doel moet leiden
omdat het eenvoudigweg
soms niet hoeft

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Ruimte innemen

Hoe neem je eigen ruimte in
in een wereld
die oorverdovend is
als je geen behoefte hebt aan spreken
en liever zwijgt?

Hoe neem je eigen ruimte in
in een wereld
die verwilderd om zich heen grijpt en slaat
die zich heeft overgegeven
aan een moeras van emoties
als je zelf in alle rust toekijkt
en geen behoefte hebt aan chaos?

Hoe neem je eigen ruimte in
in een wereld
waar je zo weinig gemeenschappelijk mee voelt
die je vooral probeert iemand anders te laten zijn
in plaats van te laten zijn wie je bent?

Omdat graag alleen zijn
een nog groter taboe is dan vroeger.

Omdat graag alleen zijn
volgens zovelen getuigt
van onopgeloste trauma’s
of het niet willen verbinden met anderen.

Omdat graag alleen zijn
blijkbaar vooral getuigt
van niet helemaal normaal of onvolledig zijn.

Terwijl graag alleen zijn
vooral een teken is
van gewoon
te willen
‘zijn’.

Gewoon
‘zijn’
zonder meer.

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Een klein grassprietje

Mensen zeggen wel vaker dat het voor mij eenvoudig is om te leven
met zo’n gemakkelijk leven achter de kiezen.
Was het maar waar.

Ze weten niet wat er schuil gaat achter dat leven dat ze niet kennen.
Het is zoals de opmerking dat wie in het onderwijs werkt
niet weet wat werken is, omdat ze enkel de vakanties zien.
Of anderen die enkel het geld zien dat zelfstandigen binnen rijven.

Het is een feit dat mijn gezicht niet getekend is door de tand des tijds,
het verdriet uit het verleden.
Een mooi geschenk van het leven waar ik blij mee ben,
ook al volhardt het anderen in hun idee
dat ik een gemakkelijk leven heb gekend tot nu toe.

Ik zou kunnen reageren met een opsomming die het tegendeel bewijst.
Ik had net zoals die anderen kunnen kijken naar de overkant, die zoveel groener is,
mezelf wentelen in medelijden dat het leven van anderen zoveel beter is,
dat het leven oneerlijk is.

Hoe hard het leven soms ook is geweest,
ik ben altijd op zoek gegaan
naar dat ene kleine groene grassprietje
in m’n eigen tuin.

Soms zat het diep verscholen tussen veel onkruid.
Een andere keer vond ik een handjevol vrolijke sprietjes.
Als ik lang genoeg zocht,
soms tegen beter weten in,
dan vond ik hier en daar
een kleurige bloem wiens hart zich liefdevol naar de zon richtte.

Het is soms zwoegen
maar kijken naar de overkant
brengt zeker geen vreugde in mijn eigen tuin.

Ieders leven is als een rozentuin,
met rozen én doornen.
Soms voel je enkel de doornen,
maar als je wat behendiger wordt
én je richt op je eigen tuin,
dan kan je er in slagen om de doornen te ontwijken
en meer oog te hebben voor de rozen.

Column·Het innerlijke leven·Het schrijversleven·Verhalen

Een leven lang op zoek naar woorden

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Ik was een gezonde peuter
maar praten deed ik niet.
Een omgeving vol bezorgdheid
maar niet m’n moeder.
Zij had vertrouwen.
‘Geef haar de tijd, het komt goed.’
Ik zat in de 2de kleuterklas
toen ik de eerste woorden vond
maar ze lieten zich niet makkelijk vinden.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Een zus als een spraakwaterval.
De woorden die ik te weinig had, had zij te veel.
Knikken, dat kon ik goed.

Op school was ik de ‘stille’
en dus geliefd bij de juf of de meester.
Maar van klasgenootjes kreeg ik wel vaker te horen
dat ik wat meer mocht zeggen.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Discussies, ruzies,
woordenwisselingen, meningsverschillen.
Radeloos,
machteloos
zocht ik naar de woorden
om me kenbaar te maken
maar ik vond ze niet.

Steeds vaker kwamen de tranen
tranen van verdriet
om de woorden die ik niet vond.

Zakelijke woorden.
Op school. Op het werk.
Ja, die waren er.
Maar woorden
om mezelf kenbaar te maken
om mezelf uit te drukken
nee, die had ik niet.

Tranen liepen telkens opnieuw over m’n wangen.
Voor elk verloren woord een traan.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Na meer dan veertig jaar
besluit ik de pen te nemen.
En plots komen die woorden
waar ik zo lang naar heb gezocht.

Ze zaten niet in m’n hoofd.
Ik zocht op de verkeerde plek.
Ze zitten in m’n hart.

Een leven lang op zoek naar woorden.
Nu besluit ik te schrijven.
Ik, degene die een leven lang geen woorden vond, ik ga schrijven.

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Onzekerheid

Ik ben van nature een rustig persoon.
Om die rust en harmonie te bewaren probeer ik onzekerheden
zoveel als mogelijk uit mijn leven te bannen.
Maar onzekerheden dragen soms ook kansen in zich.
Ze bieden de mogelijkheid tot vernieuwing en verandering.

We moeten niet veranderen om te veranderen, of ons vergalloperen in vernieuwing.
Ook al lijkt dat wel het devies van de huidige tijd.
Maar als je vast zit en de huidige omstandigheden bieden geen uitweg,
beloven geen kans op beterschap, ondanks de vele pogingen van geduld,
dan is het soms toch nodig om in te zetten op vernieuwing.

Het nemen van een risico opent dan deuren naar nieuwe bestemmingen,
die ongetwijfeld leiden tot beterschap.
Het verdragen van onzekerheid is dan een nieuwe eigenschap
die we moeten ontwikkelen, of zelfs omarmen.

Vertrouwen dat het goed komt, zonder krampachtig vast te houden,
maar een rustig loslaten van die angst,
in het rotsvast geloof dat wijsheid voortkomt uit rust,
en niet opgeslagen ligt in het maken van zorgen.

Ik laat de onzekerheid toe
zodat nieuwe mogelijkheden
zich in alle rust kunnen ontwikkelen.

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Volgzaam

Ik ben altijd ‘de brave’ geweest. Altijd.
Zolang als ik leef.
Als baby, als peuter, als tiener, als volwassene.
Met mij kon je de deur uit.
Ik zou je nooit beschamen.
Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

Zowel thuis als buitenshuis.
Ik luisterde goed en deed wat er van me werd gevraagd.
Op school was ik het ‘voorbeeld’ waar iedereen naar verwees.
Ik voerde uit en deed het bovendien op de wijze waarop men het verwachtte.
Een schoolvoorbeeld.
Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

En op het werk? Wat dacht je?
Ik dacht in functie van het team.
Ik zette me in voor de groep, voor het bedrijf.
Ik werkte snel en efficiënt, zonder eigendunk.
Jawel, iemand om te klonen.
Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

Een eerste hobby. Fotograferen.
Anderen zijn je voorgegaan.
Zij zullen het dus wel weten. Hoe je iets aanpakt.
Op welke manier je iets op beeld zet.
Wat het beste werkt.
En ergens, in kleine lettertjes, al snel vergeten:
Volg je eigen weg. Vergeet niet te genieten.

Een nieuwe hobby. Schrijven.
Welke openingszin je moet gebruiken.
Wat je kan schrijven zodat de lezer het graag leest.
Hoe je een tekst of gedicht moet opbouwen.
En ook hier ergens verloren tussen te veel tekst:
Volg je eigen weg. Vergeet niet te genieten.

Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

Ik kan je zeggen: het werkt niet.
Voor geen meter.
Ik herhaal het nog eens: het werkt niet.
Voor geen meter.

Niet elk familielid, niet elk klasgenootje, niet elke collega
kon deze werkwijze appreciëren.
Het is waar. Ik had ook hen kunnen volgen.
Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

Maar laat ons eerlijk zijn.
Ik zou nu even ver staan.
Ook dat zou niet werken.

Je eigen weg gaan.
Hoe doe je dat?
Als je altijd hebt gevolgd.

Eén keer heb ik dit mantra niet gevolgd.
Toen ik de Liefde tegen kwam.
Niet dat ik plots stout, luidruchtig en rebels werd.
Maar de keuze was toch minder evident
waardoor braaf, zwijgzaam en volgzaam niet opging.

Misschien is de tijd rijp
om het juk met dit mantra
van me af te werpen.

Niet om stout, luidruchtig en rebels te worden.
Want zo ben ik niet.
En het zou evenzeer ‘een volgen’ zijn
maar dan van een andere groep.

Nee, het is tijd om mijn eigen weg te gaan.

Ik start hier.
Ik zal schrijven waarover ik wil schrijven,
op de manier zoals ik het goed vind.
Of het nu (graag) gelezen wordt of niet.

Ik ga mijn eigen weg.