Het plattelandsleven·Verhalen

Tijd nemen mag

Een buurtwinkel zoals je ze zelden nog vindt.
Schitterende kwaliteit, verse producten, mooi, verzorgde winkel.
Maar daar draait het hier nu niet om.

Je wordt er bediend met volle aandacht. Ze nemen hun tijd.
Waarbij elke handeling minutieus wordt uitgevoerd zonder enige vorm van versnelling,
of opzettelijke vertraging. Ze laten zich door niets of niemand opjagen.
Zelfs niet door een lange rij wachtenden.

Hier mag er nog tijd genomen worden.
En je kan je er in opjagen. Maar het dient tot niets.
Integendeel. Je laat je beter betoveren door hun aandacht, hun tijd, hun rust, het vertragen.

Maar hier mag het nog.
Hier mag je nog vertragen.

Als ik me niet in een dorp zou bevinden, maar in één of andere grootstad,
dan zou je vermoeden dat ze zich hebben aangesloten bij de beweging ‘the art of slow living’,
waarbij ze de handeling van het bedienen hebben verheven tot één of andere kunstvorm.
Een kunstvorm die doordrongen is van de filosofie ‘aandacht voor het nu’.

Maar ik bevind me niet in een wereldstad
maar op het Vlaamse platteland
waar zo hier en daar
de nostalgie van het verleden
en het tijd-nemen
nog niet helemaal verloren is gegaan.

Column·Het plattelandsleven·Verhalen

Een wandeling zonder bestemming

Enkele jaren geleden ben ik op zoek gegaan naar een wandeling in de nabije omgeving
die me dichter bij de natuur brengt en waarvoor ik de wagen niet van stal moet halen.
Ik ben uitgekomen op een wandeling van 6 à 7 kilometer
die me langsheen de velden brengt van een typisch Vlaams landschap.

Vlak land maar door een lichte glooiing niet zo plat als aan de kust.
De glooiing biedt boeiende weidse uitzichten.
Ten minste, boeiend als je er oog voor hebt.

Het land wordt gekenmerkt door enkele boerderijen, her en der verspreid.
De akkers worden omgeven door een bonte afwisseling van stenen en houten paaltjes,
verbonden met prikkeldraad, schots en scheef neer gepland
om de grens met het aanpalend erfgoed vast te leggen.

Oude, verroeste toegangspoorten die wijzen op vervlogen tijden,
waarvan je je afvraagt of ze nog steeds dienst doen.
Achter een hoekje of bij een inkijkje tussen enkele bomen
een waterpomp op pensioen.
Een oude melkkan die werd omgebouwd tot een brievenbus.

Ik noem het mijn ‘pensioenwandeling’.
Want als je op pensioen bent dan mag je wandelen zonder bestemming,
dan kan je de tijd nemen om te zien wat je anders niet ziet.

Zo’n wandeling waarmee je elke dag begint omdat verre reizen niet meer hoeven,
omdat je dat wat dichtbij is veel meer kan appreciëren dan vroeger.

Mijn pensioenwandeling…
meer dan 20 jaar vóór mijn pensioen.

Anderzijds is het een wandeling met veel bestemmingen.
Vaak onverwacht brengt een bepaalde aanblik je naar zomerse bestemmingen.

Een rij bomen, badend in een zacht licht, en heerlijk lange schaduwen,
kan heel even het gevoel van Toscane oproepen.
Soms waan je je in Frankrijk,
met een veld vol gele bloemen langs de zachte glooiing van het land,
in het gouden licht van een ondergaande zon.

Voor velen misschien een hele saaie wandeling,
maar als je je zintuigen ten volle hun werk laat doen,
dan brengt het je telkens opnieuw verwondering en schoonheid.