Column·Het reizigersleven·Verhalen

Me-time

Een tiental jaren geleden besloot ik van fotografie een serieuze hobby te maken.
Ik sloot me aan bij enkele fotoclubs en volgde diverse workshops.
Zij stippelden de foto-excursies uit en ik hoefde maar te volgen.
Ze bepaalden de onderwerpen, gaven tips voor technisch betere foto’s
en bepaalden uiteindelijk wat een sterke foto was en wat niet.

Maar stilaan liep ik vast.
Waar anderen iets fotowaardigs zagen, zag ik niets. En omgekeerd.
Bijgevolg blokkeerde ik steeds vaker op het tempo bij excursies.

Enkele jaren geleden gooide ik het roer volledig om.
Sindsdien ga ik telkens alleen op foto-uitstap.
Een volledige dag ‘me-time’.

Ik verzamel fotolocaties die mij bekoren.
Steden en straatfotografie laat ik links liggen.
Ik zoek locaties enkel nog uit omwille van de sfeer.

Ik ben niet langer op zoek naar de perfecte foto,
en dus ook niet naar de perfecte locatie of het perfecte licht.

Met m’n fototoestel en een lunchpakket begeef ik me op weg.
Ter plaatse laat ik me onderdompelen in de sfeer van het moment.
Urenlang kan ik rond dolen op een site.
Op een bankje observeer en geniet ik van de schoonheid van de omgeving.

Dan leg ik die beelden vast die mijn indrukken van die dag weergeven.
Beelden die mij bekoren en niemand anders z’n goedkeuring moeten weg dragen.

Op mijn tempo dool ik verder
zodat ik voel dat ik leef
zodat ik voel dat ik geniet.

Me-time in z’n puurste vorm.

Column·Het reizigersleven·Verhalen

Toppenverzamelaars

Toppenverzamelaars. Ik vind het een magnifiek woord.
Het staat voor bergbeklimmers die zoveel mogelijk bergtoppen
aan hun verzameling willen toevoegen.
Maar je hoeft geen bergbeklimmer te zijn om toppen te verzamelen.

De Zugspitze is de hoogste berg in Duitsland, op de grens met Oostenrijk.
Vanuit beide landen kan je de kabelbaan nemen die je brengt
naar een platform in de omgeving van de Zugspitze.

Je vertoeft er letterlijk tussen de bergtoppen in vele tinten blauw.
Vaak ga je letterlijk op tussen de wolken die je alle zicht benemen.
Om kort nadien toeschouwer te worden van een magnifiek landschap
dat zich voor je ogen ontvouwt.

Je ruikt er de frisheid van de ongerepte natuur
en proeft er de kilte van het hooggebergte.
Je hoort er de wind en oprukkende kraaien
die cirkelen boven de mensen op zoek naar verloren etensresten.

De hoogste bergtop wordt geflankeerd door een kruis.
De ‘echte’ bergbeklimmers nemen geen kabelbaan
om de 2962 meter hoge berg te beklimmen.

Maar er zijn nog zoveel andere toppenverzamelaars
die niet tevreden zijn met een blik op die ene bergtop.
Ze hebben geen oog voor de stille natuurpracht.
Hun enige doel is een selfie met het kruis op de bergtop.

Ze moeten daarvoor eerst klauterend afdalen van het platform
om dan met handen en voeten
halsbrekende toeren te verrichten langs puntige rotsen omhoog.
En dan langs een dunne richel
met een indrukwekkend ravijn langs de flanken.

Onvoorbereid, in short en t-shirt,
op sandalen of eenvoudige sneakers,
in temperaturen die net boven het vriespunt uitkomen,
zoon en dochterlief van nog geen vijf jaar oud
meezeulend in hun kielzog.
Waanzin ten top.

Maar achteraf heb je een selfie als bewijs,
en ogen die niets hebben gezien.

Het verzamelen van toppen,
al dan niet bergtoppen,
is het nieuwe goud in deze tijd.

Het voelen van adrenaline gaat boven het uitdiepen van onze zintuigen.

Column·Het reizigersleven·Verhalen

In het spoor van Michiel

De fotograaf Michiel Hendryckx heeft me steeds weten te bekoren.
Niet alleen omwille van z’n foto’s, maar vooral de samenhorigheid tussen foto én tekst betekent, in mijn ogen, een enorme meerwaarde voor zijn werk. Het doet je langer naar een foto kijken. Het verhaal bij de foto maakt het plaatje compleet.

Hij gaat op zoek naar ontroering, naar het mooie in de wereld.
En hij weet dit op een geheel eigen manier vorm te geven.
Dolen” is voor hem verwonderd en onbevangen genieten van de wereld.

In één van z’n boeken stelt hij het verlangen dat de lezer hem achterna reist, niet om hem te kopiëren maar als inspiratiebron om de wereld te ontdekken, zich te laten ontroeren, zich te laten verwonderen, te kijken zonder deel te nemen, te kijken zonder oordeel. Om op een onbevangen wijze met de wereld om te gaan.

En toen besloot ik hem achterna te reizen…
Soms naar dezelfde bestemmingen. Maar evenzeer andere bestemmingen.
Het gaat hem niet om de bestemming op zich, maar de wijze waarop je onbevangen met de wereld omgaat.

En, geheel toevallig, heb ik voor hetzelfde medium gekozen: een foto en een bijpassende tekst. Weliswaar vanuit een eigen perspectief en een eigen interesseveld. De mens zal dus minder vaak het onderwerp zijn in mijn foto’s. Maar net zoals bij Michiel verkies ik een ‘natuurlijke’ foto zonder gebruik van Photoshop.

Zo trek ik verder, met een open en nieuwsgierige blik, zonder vooropgezet plan.

Deze beelden kan je terug vinden op deze pagina: Gedichten – Inge Schrijft