Boeken·Fictie·Recensie

Middernachtbibliotheek – Matt Haig

Omslagfoto van het boek 'Middernachtbibliotheek'.

Spijt leidt tot niets. Het haalt je onderuit en helpt je niet verder. Daarom ervaar ik zelden spijt. Wat niet wegneemt dat ik veel anders zou doen, andere beslissingen zou nemen als ik m’n leven opnieuw kon doen.

Het hoofdpersonage in dit boek wordt verzwolgen door spijt van alle verkeerde afslagen die ze ooit genomen heeft in het leven.

Wanneer voor haar het leven geen zin meer heeft krijgt ze de kans om de talloze levens één voor één te beleven die ze ooit gemist heeft door een verkeerde afslag te nemen. Als het nieuwe leven haar niet teleurstelt dan kan ze besluiten om in dat leven te blijven.

De eenzame ziel in de drukke stad hunkert naar verbinding omdat hij denkt dat verbinding van mens tot mens het allerbelangrijkste is.
Maar te midden van de ongerepte natuur veranderde eenzaamheid van karakter, het werd zelf een soort verbinding. Verbinding tussen haar en de wereld. En tussen haar en haarzelf.

Het boek leest bijzonder vlot en je kijkt nieuwsgierig uit naar het leven waarvoor Nora uiteindelijk zal kiezen.

Zoals gehoopt en verwacht zal de auteur een stukje van zijn visie over het leven én hoe het te leven op de lezer achterlaten. Dat geeft het boek, in mijn ogen, die meerwaarde en de trigger om verder te lezen. Het zorgt er eveneens voor dat het boek nadien nog blijft nazinderen.

Elk leven dat ze tot dusver had geprobeerd was eigenlijk andermans droom geweest. Als ze een leven wilde vinden dat echt de moeite waard was… Geen levens die je je ooit hebt voorgesteld, waar je spijt van hebt of waar je over hebt nagedacht.
Het zijn levens die je kunt leven maar waarvan je nooit hebt gedroomd. Het zijn niet de meest voor de hand liggende levens.

Een splitsing in het bos
en ik
ik nam het pad
dat nog niet was platgetreden,
en dat maakte het verschil.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Durf dromen – Annemie Struyf

Omslagfoto van het boek 'Durf dromen'.

Ik lees zelden boeken van bekende Vlamingen omdat ik te vaak lees dat uitgeverijen veel sneller een boek uitgeven van iemand die een groot netwerk heeft dan een boek van een onbekend iemand. Netwerking gaat tegenwoordig boven kwaliteit. Niet alleen in de boekenwereld.

Ik kreeg echter de tip om dit boek toch eens ter hand te nemen. Het onderwerp sprak me bovendien aan en dus besloot ik het boek een kans te geven.

Als ik de achterflap van het boek lees verwachtte ik enerzijds meer over haar eigen verhaal te lezen en anderzijds dat de lessen die ze geleerd heeft in verband met het najagen van dromen uitvoeriger aan bod zouden komen.

Het zijn echter vooral verhalen van anderen die verteld worden, andere mensen die hun dromen om te emigreren nastreven.

Toch kon het boek mij bekoren. Wellicht omdat ik er zelf misschien van droom om ooit het buitenland op te zoeken. Je terug trekken in de uitgestrekte natuur waar stilte en rust een vollere betekenis hebben dan hier. Een plaats waar stress, drukte, zagen en klagen onbekend zijn.

Of deze droom ooit werkelijkheid zal worden, dat weet ik niet. Onbezonnen in een nieuw avontuur springen, dat zit niet in mijn aard. Dus ja, ook voor mij gelden de wijze woorden van Annemie.

Onderzoek je droom. Bekijk hem heel zorgvuldig. Koester hem. Zorg dat de voorwaarden maximaal vervuld zijn om je kans op slagen zo groot mogelijk te maken. Spring pas op het moment dat je er helemaal klaar voor bent.

En dan zien we wel of we ooit zullen springen.

En jij, heb jij ook zo’n droom die je koestert?

Boeken·Non-fictie·Recensie

De veertien geheimen van de panda – Aljoscha Long & Ronald Schweppe

Omslagfoto van het boek 'De veertien geheimen van de panda'.

Ik lees niet vaak meer sprookjes. Voor deze panda maak ik graag een uitzondering. De kleine panda is teleurgesteld in de wereld en gaat op zoek naar geluk en innerlijke vrede. Ik ben benieuwd hoe de auteurs die zoektocht zullen beschrijven, en vooral welke antwoorden ze de panda zullen influisteren.

De auteurs streven niet zomaar naar rust maar gaan een niveau dieper. Ze streven naar gelijkmoedigheid. Een ambitieus plan waar ik meer over wil lezen.

“Gelijkmoedigheid is een toestand van innerlijke vrede of innerlijk evenwicht. Het is spanning noch ontspanning, maar een kalme onverstoorbare manier om de wereld waar te nemen en te reageren op gebeurtenissen terwijl je altijd je innerlijk evenwicht bewaart.”

Voor de duidelijkheid en volledigheid: gelijkmoedigheid betekent in geen geval dat je je gevoelens moet onderdrukken. Bovendien mag je het niet verwarren met apathie.

Elk hoofdstuk vertelt een stukje van de panda zijn zoektocht. Het is telkens levendig beschreven, zoals sprookjes worden verteld. Een hoofdstuk wordt afgesloten met enkele mooie, eenvoudig klinkende waarheden.

“Ontevredenheid ontstaat als je gemoed onrustig wordt omdat de wereld anders is dan je zou willen.”

Tussendoor geeft de auteur korte toelichtingen. Deze toelichtingen zijn concreet, duidelijk en aanschouwelijk.

“Vertrouw op het leven… Maak geen plannen, maar volg je eigen weg.”

De auteurs pretenderen geen algehele wijsheid als de ‘te volgen weg’ maar ze bieden inzichten die je kunnen verrijken op je eigen levenspad.

Dit boek is niet alleen maar een sprookje. De inzichten worden toepasselijk en concreet uitgelegd aan de hand van enkele korte voorbeelden. Je hoeft de boodschap dus niet helemaal zelf te ontrafelen. En dat is maar goed ook, want het boek bevat veel waardevolle wijsheden.

Boeken·Fictie·Recensie

De jongen, de mol, de vos en het paard – Charlie Mackesy

Omslagfoto van het boek 'De jongen, de mol, de vos en het paard'.

Ik woon op een klein appartement waardoor ik geen ruimte heb voor een eigen bibliotheek of kasten propvol boeken. Een e-reader is voor mij dus de ideale oplossing voor een eigen digitale bibliotheek.
Maar soms zijn er boeken die je ‘in het echt’ moet kopen, die je moet kunnen vastpakken, voelen, die je moet kunnen doorbladeren en willekeurig openslaan. Dit boek is er zo één.

“Ik wil dat het zo’n boek is waar je in kunt duiken, waar en wanneer je maar wilt. Begin gerust middenin. Klad er maar op, kreuk de hoeken en laat het goed beduimeld achter.”

Ja, zo’n boek is het. Het is geen “leesboek” maar een boek dat op je nachttafeltje ligt om er zo af en toe eens in te duiken, op een willekeurige pagina. Om daarna rustig en vredevol in te slapen.
Want het boek brengt rust, door z’n eenvoud in tekeningen en korte maar krachtige zinnen.

In eenvoud ligt de grootste kracht.

Inspirerend omhult het boek je met warmte en wijsheid, het dompelt je onder in een heel rustgevend bad. Ik heb zelden zo’n eenvoudig én krachtig boek tegelijk gelezen. Voor jong én oud.
Het is zo’n boek dat je na lange tijd terug vindt in je kast en waarin je dan opnieuw verwonderd wordt door de eenvoud ervan.

Een boek waar ik alleen maar vol lof over kan zijn, en dat je cadeau wenst te doen aan de mensen die je een warm hart toedraagt.

Ik geef je tot slot graag enkele korte fragmenten mee:

‘We hoeven niets te weten over morgen,’ zei het paard, ‘het enige wat wij hoeven te weten is dat wij van elkaar houden.’

‘Als je de macht lijkt te verliezen over grote dingen
… focus dan op wat dichtbij is en waar je van houdt.’

‘Wat is jouw beste ontdekking?’ vroeg de mol.
‘Dat wie ik ben, genoeg is,’ zei de jongen.

Boeken·Fictie·Recensie

Verdwaald in Tirol – Astrid Habraken

Omslagfoto van het boek 'Verdwaald in Tirol'.

Toen ik de titel van het boek las, wist ik dat ik dit boek absoluut wou lezen. Tirol is één van m’n favoriete bestemmingen. De bergen, de natuur en vergezichten, de stilte en de rust. Ik zou zo opnieuw willen vetrekken.

In het boek verhuist een expat van Nederland naar Innsbruck. Zijn vrouw is aanvankelijk enthousiast omdat ze altijd al droomde van een nieuwe start in het buitenland. Al had ze liever gehad dat de bestemming Amerika was in plaats van Oostenrijk.

Het verhaal vertelt uiteindelijk de moeizame zoektocht van de vrouw om zich thuis te voelen in deze nieuwe omgeving. Het verhaal is gebaseerd op de auteur haar eigen omzwervingen. We komen echter niet te weten wat fictie of realiteit is.

Het boek leest heel vlot, ook al kon ik me moeilijk vereenzelvigen met het hoofdpersonage omdat Tirol wel een grote aantrekkingskracht op mij heeft.

Maar als je geen grote affiniteit hebt met de bestemming, het volk en de cultuur, dan kan ik me wel beter plaatsen in het verhaal. Zij had misschien sneller haar draai gevonden in een grotere stad als New York. Zelf daarentegen zou ik daar veel moeilijker kunnen integreren. Die invalshoek geeft een bijzonder perspectief aan het verhaal.

Boeken·Non-fictie·Recensie

De buitenjongen – Paolo Cognetti

Omslagfoto van het boek 'De buitenjongen'.

Eén van de mooiste boeken die ik ooit las was ‘De acht bergen’ van Paolo Cognetti. Bovendien heb ik een enorme voorliefde voor de bergen. Beide elementen wisten op die manier mij te overtuigen om ook dit boek te lezen.

Een dertiger is vastgelopen in zijn leven. In de hoop zijn schrijverschap terug te vinden, trekt hij voor een aantal maanden de bergen in. Zielsalleen omringt hij zich met de natuur en enkele boeken.

Door terug te keren naar de natuur leert hij zijn zintuigen terug volledig te ontwikkelen. De betovering van de natuur is niet alleen weggelegd voor het hoofdpersonage maar weet ook mij, als lezer, te vangen.

De bergen beschouwt hij als de meest volmaakte belichaming van het begrip vrijheid. Het is een gevoel van terug thuis komen, en jezelf terug te vinden. De kracht van de bergen bevindt zich in de stilte, in het vertragen.

Er straalt zo’n rust vanuit zijn woorden, zijn beschrijvingen en zijn overpeinzingen. Een ontwakend verlangen naar de bergen dat steeds intenser wordt, om het zelf te mogen beleven. Mijn geest komt tot rust, wellicht enkel te begrijpen door wie dezelfde liefde voor een berglandschap deelt.

Ik heb de roman heel graag gelezen maar het is iets minder beklijvend dan ‘De acht bergen’. ‘De buitenjongen’ blijft meer op de vlakte waardoor het minder weet te raken. Mijn gedeelde liefde voor de bergen en de mooie schrijfstijl maken het in mijn ogen toch de moeite waard.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Het zoutpad – Raynor Winn

Omslagfoto van het boek 'Het zoutpad'.

Het zoutpad vertelt het verhaal van twee mensen die alles op korte tijd hebben verloren. Niet wetend wat ze op dat moment moesten doen, besloten ze te gaan wandelen, ook al zijn ze geen doorwinterde wandelaars, gewoon uit gebrek aan een beter idee. 1014 km langs het South West Coast Path, een pad ten zuiden van Engeland, langs de kustlijn.

Ik was alleen al verkocht door de korte inhoud, des te meer omdat het een waargebeurd verhaal is. Ik heb een voorliefde voor verhalen waarbij de hoofdpersonages de natuur op zoeken om er te verstillen, te vertragen en zo de verwondering voor het leven terug ontdekken. Hoe de natuur hen helpt om zichzelf terug te vinden, hoe de natuur hen een nieuwe weg toont in hun leven. Nochtans doet de natuur niets. Ze is er gewoon. En daarin zit haar kracht.

Het boek toont mooi hoe alles verandert volgens het perspectief waarmee je het bekijkt, hoe verliezen en vrijheid bijvoorbeeld veel dichter bij elkaar liggen dan we denken. Het koppel heeft geen dak boven hun hoofd en een heel klein weekbudget om te overleven, en toch worden ze zo vaak bofkonten genoemd omdat ze zoveel tijd hebben en vrij zijn om een langer stuk van het pad af te wandelen. Maar de waarheid vertellen was vaak geen optie omdat de realiteit voor de toehoorders te hard was om te aanhoren. Heel confronterend omdat het voor het koppel wel hun leven is, en niet zomaar een verhaal.

Verloren en ontworteld leggen ze het pad af. Stilaan vormt de verbinding met de natuur weer voor een kern van kracht in hun innerlijk. Trots op wat ze nu presteren leidt het tot vernieuwde veerkracht. Stilaan zagen ze mogelijkheden en kregen ze wat hoop, ook al was er niets.

Het boek bevat een aantal mooie levenslessen, ook al worden ze zo niet vermeld. Je moet ze zelf zoeken in het verhaal.

Aanvaarden door je niet langer te verzetten om het onveranderbare te veranderen. Niet langer krampachtig in angst een leven vast houden dat je niet hebt kunnen behouden.

Geen grote woorden, geen grote verhalen, gewoon de natuur z’n werk laten doen. En het is bizar, naarmate het boek vordert voel ik zelf ook steeds meer rust op mij neerdalen. Is het de natuur die ook bij mij z’n werk doet? Of komt de auteur meer tot rust, die dan op mij afstraalt? Ik weet het niet.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Hoe ouder, hoe mooier – Isa Hoes & Medina Schuurman

Omslagfoto van het boek 'Hoe ouder, hoe mooier'.

Dit boek gaat over de tweede helft van het leven. Het leven dat na je 50ste start.
Zover ben ik nog niet. En zorgen om het leven na m’n 50ste maak ik al helemaal niet. Leeftijd of mijlpalen in het leven op basis van een rond getal, dat heeft me nooit iets gezegd. Het is alleen maar een reden voor een extra weekendje weg 🙂

De dramatiek rond een bepaalde leeftijd heb ik zelfs nooit begrepen. Integendeel, ik ben er altijd van uit gegaan dat mijn leven alleen maar beter wordt met ouder worden. Maar ik heb een gezonde interesse voor andere denkwijzen. Daarom heb ik dit boek gelezen.

In het boek blijf ik lang op m’n honger zitten. De titel ‘hoe ouder, hoe mooier’ dekt voor mij immers de lading niet. De eerste helft van het boek gaat ruimschoots over de overgang en over het feminisme. Wat ‘mooi zijn’ (uiterlijk of innerlijk) daar mee te maken heeft, dat heb ik niet goed begrepen.

Het auteursduo houdt in het boek vooral een pleidooi om goed voor jezelf te zorgen en om te doen wat je graag doet. Het gaat vooral over het actieve beroepsleven waarbij ze nog lang niet uitkijken naar het gepensioneerde leven.

Het boek leest vlot weg. Niet alle onderwerpen dragen echter mijn interesse maar soms staan er toch waardevolle zinnen in.

De algemene boodschap is dat het rustiger wordt, mooier ook, dat je milder wordt naar jezelf en anderen.
Breng je zachtheid de wereld in en ga niet mee in de angstcultuur.

Het boek sluit af met een prachtig gedicht van Charlie Chaplin met als titel ‘Toen ik van mijzelf ging houden‘. Ik had het boek ongetwijfeld mooier gevonden als het inhoudelijk op dit elan was verder gegaan.

Boeken·Non-fictie·Recensie

De bange mens – Daan Heerma van Voss

Omslagfoto van het boek 'De bange mens'.

Met ouder worden laat ik de media en alle nieuwsoverdracht steeds vaker aan mij voorbij gaan. Wat draagt het nog bij aan een zinvol en gelukkig leven? De coronacrisis heeft nog voor dat extra duwtje gezorgd. Maar vanuit het werkvlak ontkom ik toch niet aan de vele alarmerende berichten over mensen die steeds angstiger worden, mensen die crashen, mensen die het leven niet meer aan kunnen. Angst neemt steeds grotere proporties aan. Vanuit dit boek hoop ik dit begrip beter te kunnen doorgronden.

In het boek passeren veel vragen de revue. Hoe heeft men door de geschiedenis heen naar het begrip angst gekeken? Hoe kijkt men er nu naar? Welke termen werden er op gekleefd over de verschillende generaties heen? Wordt een mens vooral gevormd door zijn genen of zijn sociale omstandigheden? En voor mij de meest intrigerende vraag: hoe is het zover kunnen komen?

De auteur wisselt de antwoorden op deze vragen af met zijn eigen levensgeschiedenis met betrekking tot het thema angst. In zijn eigen leven wil hij vooral op zoek gaan naar die ene symbolische gebeurtenis die de reden van zijn angst moet verklaren.

De auteur brengt het verhaal en de vele antwoorden boeiend en vlot. Ik lees hoe de oorlog, de farmaceutische industrie, de opkomst van de psychotherapie en het doemdenken in de jaren 80 een grote invloed hebben op het ontstaan van een ‘angststoornis’ als ziekte.
Maar de auteur bekijkt ook de invloed van de economisering van de maatschappij waardoor àlle verantwoordelijkheid op slagen en succes bij het individu wordt gelegd, waarbij de enige maatstaven individueel succes en status zijn.
Hij haalt ook de narcistische epidemie aan waarbij veel mensen te kampen krijgen met de onoverbrugbare kloof tussen verwachting en realiteit, die leidt tot een grote toename in onmacht, angst en frustratie.

Angst is in essentie het gevoel van gebrek aan controle. Controle over de buitenwereld, de innerlijke wereld, je gedachten en je liefhebbenden. Wij proberen dat te compenseren door verwoed controle te krijgen over onszelf en de buitenwereld.
Maar om onze angsten tegen te gaan moeten we juist afstand doen van de behoefte aan controle en accepteren dat niet altijd alles gaat zoals we het willen, dat we niet alles onder controle hebben.
Die mentale beweging is heel moeilijk voor ons geworden, met als gevolg dat angst van een individuele emotie heeft kunnen uitgroeien tot een sociaal fenomeen.

Het is een boek dat een dubbel gevoel achterlaat. Verrijkend omwille van het overzicht en het inzicht dat het bracht. Maar ook een melancholisch gevoel omdat het te weinig hoop en kracht brengt. Hierbij mis ik een verdieping in het verhaal van de auteur waarbij hij het fenomeen angst in zijn eigen leven probeert aan te pakken. Ik lees in zijn eigen verhaal vooral berusting en weinig momenten tot het aanpakken van het probleem, tenzij de toevlucht tot pillen. Misschien heeft hij zelf wel meer geprobeerd om van zijn angst af te geraken maar dat komt onvoldoende aan bod.

Het boek heeft inderdaad niet het beoogde doel om een oplossing aan te reiken, maar ik had verwacht dat er een grotere integratie zou zijn tussen zijn onderzoek en zijn eigen leven.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Brein-Hart-Zijn – Daphne Feller

Omslagfoto van het boek 'Brein-Hart-Zijn'.

Er wordt veel geschreven en verteld over ‘voelen’ en ‘denken’. Zelf had ik tot nu toe vaker de neiging om te veel te denken zodat het uitmondt in piekeren. Anderzijds zie ik veel mensen die, in mijn ogen, te ver gaan in voelen, die zichzelf in emoties verliezen. Een evenwicht tussen beide is wenselijker. Dit boek belooft hier voor te zorgen. Reden genoeg om het eens te lezen.

Het boek start met de werking van het brein. Hoe eenvoudig de auteur het ook probeert uit te leggen, door de snelle opeenvolging van specifieke termen gaat ongetwijfeld informatie verloren. De schrijfster wil op die manier een wetenschappelijk onderbouwde visie uitdragen. Een nobel initiatief maar het zorgt voor een moeizamere start.

Daarna komt de auteur tot het begrip bewustzijn. Dit licht ze duidelijk en helder toe aan de hand van vier bewustzijnsniveaus. Van hieruit had ik verwacht dat het boek zich dieper op deze niveaus zou toespitsen. Maar de schrijfster maakt er een gewoonte van om in snel-tempo veel informatie aan te halen. Er komen veel onderwerpen aan bod maar ik had ze graag dieper uitgewerkt gezien. Ik heb te vaak het gevoel dat ik op een sneltrein zit waardoor het boek onvoldoende de belofte inlost om de drukte in mijn hoofd tot bedaren te brengen.

Naarmate het boek vordert, lees ik meer interessante ideeën. Een visie die dichter aansluit bij authentiek zijn en authentiek leven. Het einde van het boek sluit al beter aan bij mijn verwachtingen waarbij de auteur vertelt hoe je je verstand en je gevoel beter met elkaar in verbinding kunt brengen. In de hoeveelheid geboden informatie kan je uiteindelijk zelf bepalen waarin je je later wenst te verdiepen.

Ik las het boek op de e-reader en dat is duidelijk geen goede optie. Het boek bevat regelmatig samenvattingen in de vorm van een afbeeldingsvak. Op een e-reader kan je afbeeldingen echter niet vergroten waardoor deze tekstvakken te klein zijn om het goed leesbaar te houden. Dat is uiteraard jammer want zo heb ik regelmatig tekst niet kunnen lezen.