Boeken·Non-fictie·Recensie

Durf dromen – Annemie Struyf

Omslagfoto van het boek 'Durf dromen'.

Ik lees zelden boeken van bekende Vlamingen omdat ik te vaak lees dat uitgeverijen veel sneller een boek uitgeven van iemand die een groot netwerk heeft dan een boek van een onbekend iemand. Netwerking gaat tegenwoordig boven kwaliteit. Niet alleen in de boekenwereld.

Ik kreeg echter de tip om dit boek toch eens ter hand te nemen. Het onderwerp sprak me bovendien aan en dus besloot ik het boek een kans te geven.

Als ik de achterflap van het boek lees verwachtte ik enerzijds meer over haar eigen verhaal te lezen en anderzijds dat de lessen die ze geleerd heeft in verband met het najagen van dromen uitvoeriger aan bod zouden komen.

Het zijn echter vooral verhalen van anderen die verteld worden, andere mensen die hun dromen om te emigreren nastreven.

Toch kon het boek mij bekoren. Wellicht omdat ik er zelf misschien van droom om ooit het buitenland op te zoeken. Je terug trekken in de uitgestrekte natuur waar stilte en rust een vollere betekenis hebben dan hier. Een plaats waar stress, drukte, zagen en klagen onbekend zijn.

Of deze droom ooit werkelijkheid zal worden, dat weet ik niet. Onbezonnen in een nieuw avontuur springen, dat zit niet in mijn aard. Dus ja, ook voor mij gelden de wijze woorden van Annemie.

Onderzoek je droom. Bekijk hem heel zorgvuldig. Koester hem. Zorg dat de voorwaarden maximaal vervuld zijn om je kans op slagen zo groot mogelijk te maken. Spring pas op het moment dat je er helemaal klaar voor bent.

En dan zien we wel of we ooit zullen springen.

En jij, heb jij ook zo’n droom die je koestert?

Column·Het schrijversleven·Verhalen

Inge schrijft een boek #1

Januari 2021. De woorden stromen één voor één binnen. De ene zin na de andere komt uit m’n pen. Nog voor ik het besef heb ik ellenlange pagina’s geschreven. Aanvankelijk losse teksten. Maar hoe meer ik schrijf hoe meer samenhang er komt. Ik kom stilaan tot het besef dat ik een boek aan het schrijven ben…

Zelf een boek schrijven? Kan ik dat wel? Heb ik überhaupt iets te vertellen? Is mijn verhaal niet al tientallen keren geschreven door anderen?

In januari sta ik er niet bij stil. Ik ben blij met de woordenstroom die uit me vloeit. Het brengt me rust. Het geeft me voldoening. Voorlopig is dat voldoende.

Enthousiast neem ik elke dag pen en papier. Ik heb nog geen idee waar ik naar toe ga. Geen idee hoe de uiteindelijke samenhang er uit zal zien. Dat is op dit ogenblik niet van belang. Ik laat het creatieve proces z’n werk doen.

Nu, bijna een jaar later, besluit ik om het schrijfproces hier neer te schrijven. Ik heb geen idee of het boek ooit echt gepubliceerd zal worden. Ik kan niet in de toekomst kijken. Toch besluit ik om dit verhaal met jullie te delen. Ongeacht wat de uitkomst zal zijn. Het proces zelf zal sowieso leerzaam zijn.

De wereld verheerlijkt doelen terwijl je als mens het meeste onderweg leert.

In januari startte ik dus het creatieve schrijfproces. In een volgende blogpost geef ik jullie een nieuwe inkijk.

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Talent

Altijd maar op zoek
naar dat ene talent
waar de passie van af spat
én waarbij je ten dienste van de ander staat
want anders is het niets meer dan een gewone hobby

Een talent
waarin je excelleert
omdat je het anders beter achter gesloten deuren beoefent

Altijd maar op zoek
naar dat ene talent
omdat de wereld bulkt van talent
en als jij niet schittert
dat je dan evengoed onbestaande bent

Om dan plots tot de vaststelling te komen
dat je over veel meer talenten beschikt
dan je ooit voor mogelijk hield

Om uiteindelijk tot de slotsom te komen
dat niet elk talent moet uitgebuit worden
ook al denkt de maatschappij daar anders over

Een talent mag ontluiken
of latent blijven
of enkel voor jezelf aangewend worden
zonder het ten dienste te stellen van de maatschappij

Omdat niet alles tot een doel moet leiden
omdat het eenvoudigweg
soms niet hoeft

Boeken·Non-fictie·Recensie

De veertien geheimen van de panda – Aljoscha Long & Ronald Schweppe

Omslagfoto van het boek 'De veertien geheimen van de panda'.

Ik lees niet vaak meer sprookjes. Voor deze panda maak ik graag een uitzondering. De kleine panda is teleurgesteld in de wereld en gaat op zoek naar geluk en innerlijke vrede. Ik ben benieuwd hoe de auteurs die zoektocht zullen beschrijven, en vooral welke antwoorden ze de panda zullen influisteren.

De auteurs streven niet zomaar naar rust maar gaan een niveau dieper. Ze streven naar gelijkmoedigheid. Een ambitieus plan waar ik meer over wil lezen.

“Gelijkmoedigheid is een toestand van innerlijke vrede of innerlijk evenwicht. Het is spanning noch ontspanning, maar een kalme onverstoorbare manier om de wereld waar te nemen en te reageren op gebeurtenissen terwijl je altijd je innerlijk evenwicht bewaart.”

Voor de duidelijkheid en volledigheid: gelijkmoedigheid betekent in geen geval dat je je gevoelens moet onderdrukken. Bovendien mag je het niet verwarren met apathie.

Elk hoofdstuk vertelt een stukje van de panda zijn zoektocht. Het is telkens levendig beschreven, zoals sprookjes worden verteld. Een hoofdstuk wordt afgesloten met enkele mooie, eenvoudig klinkende waarheden.

“Ontevredenheid ontstaat als je gemoed onrustig wordt omdat de wereld anders is dan je zou willen.”

Tussendoor geeft de auteur korte toelichtingen. Deze toelichtingen zijn concreet, duidelijk en aanschouwelijk.

“Vertrouw op het leven… Maak geen plannen, maar volg je eigen weg.”

De auteurs pretenderen geen algehele wijsheid als de ‘te volgen weg’ maar ze bieden inzichten die je kunnen verrijken op je eigen levenspad.

Dit boek is niet alleen maar een sprookje. De inzichten worden toepasselijk en concreet uitgelegd aan de hand van enkele korte voorbeelden. Je hoeft de boodschap dus niet helemaal zelf te ontrafelen. En dat is maar goed ook, want het boek bevat veel waardevolle wijsheden.

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Ruimte innemen

Hoe neem je eigen ruimte in
in een wereld
die oorverdovend is
als je geen behoefte hebt aan spreken
en liever zwijgt?

Hoe neem je eigen ruimte in
in een wereld
die verwilderd om zich heen grijpt en slaat
die zich heeft overgegeven
aan een moeras van emoties
als je zelf in alle rust toekijkt
en geen behoefte hebt aan chaos?

Hoe neem je eigen ruimte in
in een wereld
waar je zo weinig gemeenschappelijk mee voelt
die je vooral probeert iemand anders te laten zijn
in plaats van te laten zijn wie je bent?

Omdat graag alleen zijn
een nog groter taboe is dan vroeger.

Omdat graag alleen zijn
volgens zovelen getuigt
van onopgeloste trauma’s
of het niet willen verbinden met anderen.

Omdat graag alleen zijn
blijkbaar vooral getuigt
van niet helemaal normaal of onvolledig zijn.

Terwijl graag alleen zijn
vooral een teken is
van gewoon
te willen
‘zijn’.

Gewoon
‘zijn’
zonder meer.

Gedichten·Poëzie

Zacht als de wind

Foto van boterbloempjes in zachte kleuren.

Zo zacht als dons leg ik m’n hand op je schouders neer
en neem ik je zorgen met me mee.

Zo zacht als een veer til ik je oogleden op
en laat ik de mist van voor je ogen oplossen.

Zo zacht als boter omhul ik je hart
zodat je de zoete smaak van het leven opnieuw mag ontdekken.

Zo zacht als de wind fluister ik je naam
zodat je weet dat ik hier bij je ben.

Boeken·Fictie·Recensie

De jongen, de mol, de vos en het paard – Charlie Mackesy

Omslagfoto van het boek 'De jongen, de mol, de vos en het paard'.

Ik woon op een klein appartement waardoor ik geen ruimte heb voor een eigen bibliotheek of kasten propvol boeken. Een e-reader is voor mij dus de ideale oplossing voor een eigen digitale bibliotheek.
Maar soms zijn er boeken die je ‘in het echt’ moet kopen, die je moet kunnen vastpakken, voelen, die je moet kunnen doorbladeren en willekeurig openslaan. Dit boek is er zo één.

“Ik wil dat het zo’n boek is waar je in kunt duiken, waar en wanneer je maar wilt. Begin gerust middenin. Klad er maar op, kreuk de hoeken en laat het goed beduimeld achter.”

Ja, zo’n boek is het. Het is geen “leesboek” maar een boek dat op je nachttafeltje ligt om er zo af en toe eens in te duiken, op een willekeurige pagina. Om daarna rustig en vredevol in te slapen.
Want het boek brengt rust, door z’n eenvoud in tekeningen en korte maar krachtige zinnen.

In eenvoud ligt de grootste kracht.

Inspirerend omhult het boek je met warmte en wijsheid, het dompelt je onder in een heel rustgevend bad. Ik heb zelden zo’n eenvoudig én krachtig boek tegelijk gelezen. Voor jong én oud.
Het is zo’n boek dat je na lange tijd terug vindt in je kast en waarin je dan opnieuw verwonderd wordt door de eenvoud ervan.

Een boek waar ik alleen maar vol lof over kan zijn, en dat je cadeau wenst te doen aan de mensen die je een warm hart toedraagt.

Ik geef je tot slot graag enkele korte fragmenten mee:

‘We hoeven niets te weten over morgen,’ zei het paard, ‘het enige wat wij hoeven te weten is dat wij van elkaar houden.’

‘Als je de macht lijkt te verliezen over grote dingen
… focus dan op wat dichtbij is en waar je van houdt.’

‘Wat is jouw beste ontdekking?’ vroeg de mol.
‘Dat wie ik ben, genoeg is,’ zei de jongen.

Het plattelandsleven·Verhalen

Tijd nemen mag

Een buurtwinkel zoals je ze zelden nog vindt.
Schitterende kwaliteit, verse producten, mooi, verzorgde winkel.
Maar daar draait het hier nu niet om.

Je wordt er bediend met volle aandacht. Ze nemen hun tijd.
Waarbij elke handeling minutieus wordt uitgevoerd zonder enige vorm van versnelling,
of opzettelijke vertraging. Ze laten zich door niets of niemand opjagen.
Zelfs niet door een lange rij wachtenden.

Hier mag er nog tijd genomen worden.
En je kan je er in opjagen. Maar het dient tot niets.
Integendeel. Je laat je beter betoveren door hun aandacht, hun tijd, hun rust, het vertragen.

Maar hier mag het nog.
Hier mag je nog vertragen.

Als ik me niet in een dorp zou bevinden, maar in één of andere grootstad,
dan zou je vermoeden dat ze zich hebben aangesloten bij de beweging ‘the art of slow living’,
waarbij ze de handeling van het bedienen hebben verheven tot één of andere kunstvorm.
Een kunstvorm die doordrongen is van de filosofie ‘aandacht voor het nu’.

Maar ik bevind me niet in een wereldstad
maar op het Vlaamse platteland
waar zo hier en daar
de nostalgie van het verleden
en het tijd-nemen
nog niet helemaal verloren is gegaan.