Boeken·Non-fictie·Recensie

Het zoutpad – Raynor Winn

Het zoutpad vertelt het verhaal van twee mensen die alles op korte tijd hebben verloren. Niet wetend wat ze op dat moment moesten doen, besloten ze te gaan wandelen, ook al zijn ze geen doorwinterde wandelaars, gewoon uit gebrek aan een beter idee. 1014 km langs het South West Coast Path, een pad ten zuiden van Engeland, langs de kustlijn.

Ik was alleen al verkocht door de korte inhoud, des te meer omdat het een waargebeurd verhaal is. Ik heb een voorliefde voor verhalen waarbij de hoofdpersonages de natuur op zoeken om er te verstillen, te vertragen en zo de verwondering voor het leven terug ontdekken. Hoe de natuur hen helpt om zichzelf terug te vinden, hoe de natuur hen een nieuwe weg toont in hun leven. Nochtans doet de natuur niets. Ze is er gewoon. En daarin zit haar kracht.

Het boek toont mooi hoe alles verandert volgens het perspectief waarmee je het bekijkt, hoe verliezen en vrijheid bijvoorbeeld veel dichter bij elkaar liggen dan we denken. Het koppel heeft geen dak boven hun hoofd en een heel klein weekbudget om te overleven, en toch worden ze zo vaak bofkonten genoemd omdat ze zoveel tijd hebben en vrij zijn om een langer stuk van het pad af te wandelen. Maar de waarheid vertellen was vaak geen optie omdat de realiteit voor de toehoorders te hard was om te aanhoren. Heel confronterend omdat het voor het koppel wel hun leven is, en niet zomaar een verhaal.

Verloren en ontworteld leggen ze het pad af. Stilaan vormt de verbinding met de natuur weer voor een kern van kracht in hun innerlijk. Trots op wat ze nu presteren leidt het tot vernieuwde veerkracht. Stilaan zagen ze mogelijkheden en kregen ze wat hoop, ook al was er niets.

Het boek bevat een aantal mooie levenslessen, ook al worden ze zo niet vermeld. Je moet ze zelf zoeken in het verhaal.

Aanvaarden door je niet langer te verzetten om het onveranderbare te veranderen. Niet langer krampachtig in angst een leven vast houden dat je niet hebt kunnen behouden.

Geen grote woorden, geen grote verhalen, gewoon de natuur z’n werk laten doen. En het is bizar, naarmate het boek vordert voel ik zelf ook steeds meer rust op mij neerdalen. Is het de natuur die ook bij mij z’n werk doet? Of komt de auteur meer tot rust, die dan op mij afstraalt? Ik weet het niet.