Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Ruimte innemen

Hoe neem je eigen ruimte in
in een wereld
die oorverdovend is
als je geen behoefte hebt aan spreken
en liever zwijgt?

Hoe neem je eigen ruimte in
in een wereld
die verwilderd om zich heen grijpt en slaat
die zich heeft overgegeven
aan een moeras van emoties
als je zelf in alle rust toekijkt
en geen behoefte hebt aan chaos?

Hoe neem je eigen ruimte in
in een wereld
waar je zo weinig gemeenschappelijk mee voelt
die je vooral probeert iemand anders te laten zijn
in plaats van te laten zijn wie je bent?

Omdat graag alleen zijn
een nog groter taboe is dan vroeger.

Omdat graag alleen zijn
volgens zovelen getuigt
van onopgeloste trauma’s
of het niet willen verbinden met anderen.

Omdat graag alleen zijn
blijkbaar vooral getuigt
van niet helemaal normaal of onvolledig zijn.

Terwijl graag alleen zijn
vooral een teken is
van gewoon
te willen
‘zijn’.

Gewoon
‘zijn’
zonder meer.

Boeken·Non-fictie·Recensie

De buitenjongen – Paolo Cognetti

Omslagfoto van het boek 'De buitenjongen'.

Eén van de mooiste boeken die ik ooit las was ‘De acht bergen’ van Paolo Cognetti. Bovendien heb ik een enorme voorliefde voor de bergen. Beide elementen wisten op die manier mij te overtuigen om ook dit boek te lezen.

Een dertiger is vastgelopen in zijn leven. In de hoop zijn schrijverschap terug te vinden, trekt hij voor een aantal maanden de bergen in. Zielsalleen omringt hij zich met de natuur en enkele boeken.

Door terug te keren naar de natuur leert hij zijn zintuigen terug volledig te ontwikkelen. De betovering van de natuur is niet alleen weggelegd voor het hoofdpersonage maar weet ook mij, als lezer, te vangen.

De bergen beschouwt hij als de meest volmaakte belichaming van het begrip vrijheid. Het is een gevoel van terug thuis komen, en jezelf terug te vinden. De kracht van de bergen bevindt zich in de stilte, in het vertragen.

Er straalt zo’n rust vanuit zijn woorden, zijn beschrijvingen en zijn overpeinzingen. Een ontwakend verlangen naar de bergen dat steeds intenser wordt, om het zelf te mogen beleven. Mijn geest komt tot rust, wellicht enkel te begrijpen door wie dezelfde liefde voor een berglandschap deelt.

Ik heb de roman heel graag gelezen maar het is iets minder beklijvend dan ‘De acht bergen’. ‘De buitenjongen’ blijft meer op de vlakte waardoor het minder weet te raken. Mijn gedeelde liefde voor de bergen en de mooie schrijfstijl maken het in mijn ogen toch de moeite waard.