Boeken·Fictie·Recensie

Middernachtbibliotheek – Matt Haig

Omslagfoto van het boek 'Middernachtbibliotheek'.

Spijt leidt tot niets. Het haalt je onderuit en helpt je niet verder. Daarom ervaar ik zelden spijt. Wat niet wegneemt dat ik veel anders zou doen, andere beslissingen zou nemen als ik m’n leven opnieuw kon doen.

Het hoofdpersonage in dit boek wordt verzwolgen door spijt van alle verkeerde afslagen die ze ooit genomen heeft in het leven.

Wanneer voor haar het leven geen zin meer heeft krijgt ze de kans om de talloze levens één voor één te beleven die ze ooit gemist heeft door een verkeerde afslag te nemen. Als het nieuwe leven haar niet teleurstelt dan kan ze besluiten om in dat leven te blijven.

De eenzame ziel in de drukke stad hunkert naar verbinding omdat hij denkt dat verbinding van mens tot mens het allerbelangrijkste is.
Maar te midden van de ongerepte natuur veranderde eenzaamheid van karakter, het werd zelf een soort verbinding. Verbinding tussen haar en de wereld. En tussen haar en haarzelf.

Het boek leest bijzonder vlot en je kijkt nieuwsgierig uit naar het leven waarvoor Nora uiteindelijk zal kiezen.

Zoals gehoopt en verwacht zal de auteur een stukje van zijn visie over het leven én hoe het te leven op de lezer achterlaten. Dat geeft het boek, in mijn ogen, die meerwaarde en de trigger om verder te lezen. Het zorgt er eveneens voor dat het boek nadien nog blijft nazinderen.

Elk leven dat ze tot dusver had geprobeerd was eigenlijk andermans droom geweest. Als ze een leven wilde vinden dat echt de moeite waard was… Geen levens die je je ooit hebt voorgesteld, waar je spijt van hebt of waar je over hebt nagedacht.
Het zijn levens die je kunt leven maar waarvan je nooit hebt gedroomd. Het zijn niet de meest voor de hand liggende levens.

Een splitsing in het bos
en ik
ik nam het pad
dat nog niet was platgetreden,
en dat maakte het verschil.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Durf dromen – Annemie Struyf

Omslagfoto van het boek 'Durf dromen'.

Ik lees zelden boeken van bekende Vlamingen omdat ik te vaak lees dat uitgeverijen veel sneller een boek uitgeven van iemand die een groot netwerk heeft dan een boek van een onbekend iemand. Netwerking gaat tegenwoordig boven kwaliteit. Niet alleen in de boekenwereld.

Ik kreeg echter de tip om dit boek toch eens ter hand te nemen. Het onderwerp sprak me bovendien aan en dus besloot ik het boek een kans te geven.

Als ik de achterflap van het boek lees verwachtte ik enerzijds meer over haar eigen verhaal te lezen en anderzijds dat de lessen die ze geleerd heeft in verband met het najagen van dromen uitvoeriger aan bod zouden komen.

Het zijn echter vooral verhalen van anderen die verteld worden, andere mensen die hun dromen om te emigreren nastreven.

Toch kon het boek mij bekoren. Wellicht omdat ik er zelf misschien van droom om ooit het buitenland op te zoeken. Je terug trekken in de uitgestrekte natuur waar stilte en rust een vollere betekenis hebben dan hier. Een plaats waar stress, drukte, zagen en klagen onbekend zijn.

Of deze droom ooit werkelijkheid zal worden, dat weet ik niet. Onbezonnen in een nieuw avontuur springen, dat zit niet in mijn aard. Dus ja, ook voor mij gelden de wijze woorden van Annemie.

Onderzoek je droom. Bekijk hem heel zorgvuldig. Koester hem. Zorg dat de voorwaarden maximaal vervuld zijn om je kans op slagen zo groot mogelijk te maken. Spring pas op het moment dat je er helemaal klaar voor bent.

En dan zien we wel of we ooit zullen springen.

En jij, heb jij ook zo’n droom die je koestert?

Gedichten·Poëzie

Droomkasteel, zandkasteel of luchtkasteel

Dromen komen soms uit.
Maar jammer genoeg niet altijd.
Sommige dromen zullen nooit realiteit worden.

Zoals een golf soms in één ruk een zandkasteel het water in trekt en met de zee verdwijnt,
zo kom je plots tot het besef dat een bepaalde droom niet meer zal uitkomen.
Het moment van verandering is gekanteld naar een onmogelijkheid.

Soms leef je ook in een luchtkasteel.
Je denkt dat je een droom beleeft, maar de droom blijkt een illusie te zijn,
gesteund op leugens, te veel leugens.

Als je te veel zandkastelen en luchtkastelen hebt gezien,
dan kan je gedesillusioneerd raken, de moed opgeven,
de hoop op andere, echte droomkastelen opgeven.

Maar het is belangrijk om door te zetten, te blijven geloven.
Want ja, soms komen dromen uit.
Echt waar.

Maar het is de kunst om vertrouwen te hebben
waardoor je de droom kan los laten
zodat je stopt met het forceren van die droom.

Ja, ik heb er vertrouwen in en laat het los.

Ik weet het. Het is ontzettend moeilijk.
En toch. Op een gegeven ogenblik komt die ‘klik’ er.

Dan is het geen forceren meer om te vertrouwen,
dan is het geen forcerend loslaten meer.
Maar dan is het vertrouwen er echt,
en slaag je er ook in om het los te laten.