Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Volgzaam

Ik ben altijd ‘de brave’ geweest. Altijd.
Zolang als ik leef.
Als baby, als peuter, als tiener, als volwassene.
Met mij kon je de deur uit.
Ik zou je nooit beschamen.
Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

Zowel thuis als buitenshuis.
Ik luisterde goed en deed wat er van me werd gevraagd.
Op school was ik het ‘voorbeeld’ waar iedereen naar verwees.
Ik voerde uit en deed het bovendien op de wijze waarop men het verwachtte.
Een schoolvoorbeeld.
Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

En op het werk? Wat dacht je?
Ik dacht in functie van het team.
Ik zette me in voor de groep, voor het bedrijf.
Ik werkte snel en efficiënt, zonder eigendunk.
Jawel, iemand om te klonen.
Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

Een eerste hobby. Fotograferen.
Anderen zijn je voorgegaan.
Zij zullen het dus wel weten. Hoe je iets aanpakt.
Op welke manier je iets op beeld zet.
Wat het beste werkt.
En ergens, in kleine lettertjes, al snel vergeten:
Volg je eigen weg. Vergeet niet te genieten.

Een nieuwe hobby. Schrijven.
Welke openingszin je moet gebruiken.
Wat je kan schrijven zodat de lezer het graag leest.
Hoe je een tekst of gedicht moet opbouwen.
En ook hier ergens verloren tussen te veel tekst:
Volg je eigen weg. Vergeet niet te genieten.

Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

Ik kan je zeggen: het werkt niet.
Voor geen meter.
Ik herhaal het nog eens: het werkt niet.
Voor geen meter.

Niet elk familielid, niet elk klasgenootje, niet elke collega
kon deze werkwijze appreciëren.
Het is waar. Ik had ook hen kunnen volgen.
Braaf. Zwijgzaam. Volgzaam.

Maar laat ons eerlijk zijn.
Ik zou nu even ver staan.
Ook dat zou niet werken.

Je eigen weg gaan.
Hoe doe je dat?
Als je altijd hebt gevolgd.

Eén keer heb ik dit mantra niet gevolgd.
Toen ik de Liefde tegen kwam.
Niet dat ik plots stout, luidruchtig en rebels werd.
Maar de keuze was toch minder evident
waardoor braaf, zwijgzaam en volgzaam niet opging.

Misschien is de tijd rijp
om het juk met dit mantra
van me af te werpen.

Niet om stout, luidruchtig en rebels te worden.
Want zo ben ik niet.
En het zou evenzeer ‘een volgen’ zijn
maar dan van een andere groep.

Nee, het is tijd om mijn eigen weg te gaan.

Ik start hier.
Ik zal schrijven waarover ik wil schrijven,
op de manier zoals ik het goed vind.
Of het nu (graag) gelezen wordt of niet.

Ik ga mijn eigen weg.