Column·Het reizigersleven·Verhalen

Me-time

Zwart-wit-foto van de binnenkant van een abdij in verval.

Een tiental jaren geleden besloot ik van fotografie een serieuze hobby te maken.
Ik sloot me aan bij enkele fotoclubs en volgde diverse workshops.
Zij stippelden de foto-excursies uit en ik hoefde maar te volgen.
Ze bepaalden de onderwerpen, gaven tips voor technisch betere foto’s
en bepaalden uiteindelijk wat een sterke foto was en wat niet.

Maar stilaan liep ik vast.
Waar anderen iets fotowaardigs zagen, zag ik niets. En omgekeerd.
Bijgevolg blokkeerde ik steeds vaker op het tempo bij excursies.

Enkele jaren geleden gooide ik het roer volledig om.
Sindsdien ga ik telkens alleen op foto-uitstap.
Een volledige dag ‘me-time’.

Ik verzamel fotolocaties die mij bekoren.
Steden en straatfotografie laat ik links liggen.
Ik zoek locaties enkel nog uit omwille van de sfeer.

Ik ben niet langer op zoek naar de perfecte foto,
en dus ook niet naar de perfecte locatie of het perfecte licht.

Met m’n fototoestel en een lunchpakket begeef ik me op weg.
Ter plaatse laat ik me onderdompelen in de sfeer van het moment.
Urenlang kan ik rond dolen op een site.
Op een bankje observeer en geniet ik van de schoonheid van de omgeving.

Dan leg ik die beelden vast die mijn indrukken van die dag weergeven.
Beelden die mij bekoren en niemand anders z’n goedkeuring moeten weg dragen.

Op mijn tempo dool ik verder
zodat ik voel dat ik leef
zodat ik voel dat ik geniet.

Me-time in z’n puurste vorm.

Geluksmomentjes

Geluksmomentje #2 Ochtendzon

Ik nestel me in een zonnig hoekje in de tuin
met een heerlijk fruitontbijt
kleurige bloemen om me heen
een vogel in de verte die naar z’n soortgenoten roept
een enkel blad dat fluistert in de wind

Ik richt m’n hoofd naar de ochtendzon
de ogen gesloten
laat de warmte van de stralen
m’n hoofd masseren

De rust en de stilte dalen op me neer

Ik voel hoe m’n hart en m’n lichaam
zich ontspannen
en intens genieten van deze ochtendzon