Gedichten·Poëzie

Droomkasteel, zandkasteel of luchtkasteel

Dromen komen soms uit.
Maar jammer genoeg niet altijd.
Sommige dromen zullen nooit realiteit worden.

Zoals een golf soms in één ruk een zandkasteel het water in trekt en met de zee verdwijnt,
zo kom je plots tot het besef dat een bepaalde droom niet meer zal uitkomen.
Het moment van verandering is gekanteld naar een onmogelijkheid.

Soms leef je ook in een luchtkasteel.
Je denkt dat je een droom beleeft, maar de droom blijkt een illusie te zijn,
gesteund op leugens, te veel leugens.

Als je te veel zandkastelen en luchtkastelen hebt gezien,
dan kan je gedesillusioneerd raken, de moed opgeven,
de hoop op andere, echte droomkastelen opgeven.

Maar het is belangrijk om door te zetten, te blijven geloven.
Want ja, soms komen dromen uit.
Echt waar.

Maar het is de kunst om vertrouwen te hebben
waardoor je de droom kan los laten
zodat je stopt met het forceren van die droom.

Ja, ik heb er vertrouwen in en laat het los.

Ik weet het. Het is ontzettend moeilijk.
En toch. Op een gegeven ogenblik komt die ‘klik’ er.

Dan is het geen forceren meer om te vertrouwen,
dan is het geen forcerend loslaten meer.
Maar dan is het vertrouwen er echt,
en slaag je er ook in om het los te laten.

Column·Het innerlijke leven·Verhalen

Onzekerheid

Ik ben van nature een rustig persoon.
Om die rust en harmonie te bewaren probeer ik onzekerheden
zoveel als mogelijk uit mijn leven te bannen.
Maar onzekerheden dragen soms ook kansen in zich.
Ze bieden de mogelijkheid tot vernieuwing en verandering.

We moeten niet veranderen om te veranderen, of ons vergalloperen in vernieuwing.
Ook al lijkt dat wel het devies van de huidige tijd.
Maar als je vast zit en de huidige omstandigheden bieden geen uitweg,
beloven geen kans op beterschap, ondanks de vele pogingen van geduld,
dan is het soms toch nodig om in te zetten op vernieuwing.

Het nemen van een risico opent dan deuren naar nieuwe bestemmingen,
die ongetwijfeld leiden tot beterschap.
Het verdragen van onzekerheid is dan een nieuwe eigenschap
die we moeten ontwikkelen, of zelfs omarmen.

Vertrouwen dat het goed komt, zonder krampachtig vast te houden,
maar een rustig loslaten van die angst,
in het rotsvast geloof dat wijsheid voortkomt uit rust,
en niet opgeslagen ligt in het maken van zorgen.

Ik laat de onzekerheid toe
zodat nieuwe mogelijkheden
zich in alle rust kunnen ontwikkelen.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Leven vanuit verzet – José Bosma

Omslagfoto van het boek 'Leven vanuit verzet'.
Machteloosheid van generatie op generatie

Ik lees regelmatig een boek ‘over de oorlog’. Een verhaal dat zich afspeelt in de concentratiekampen, of op het thuisfront. Vorig jaar las ik voor het eerst een boek dat begint wanneer de oorlog eindigt. Dit is opnieuw zo’n boek. Wat doet een oorlog met de mensen die achterblijven? En nog veel meer: wat doet een oorlog met iemand die de oorlog nooit zelf heeft mee gemaakt? Veel kinderen dragen de gevolgen van iets waar ze het bestaan niet eens van kennen, waar ze zelfs geen vermoeden van hebben. Het is een invalshoek waar ik tot voor kort weinig heb bij stil gestaan.

Je merkt dat de auteur geen romanschrijfster is. Het is geschreven in de ‘eigen taal’, met vooral een opsomming van de gebeurtenissen die ze heeft mee gemaakt, de onverwachte uitbarstingen van haar vader en het geweld dat hij niet schuwde.

Ik bleef lange tijd op mijn honger zitten omdat ik, aan de hand van de korte inhoud, had verwacht dat het boek de zoektocht naar het verhaal van haar vader zou vertellen. Het is echter het verhaal van de auteur zelf dat werd neer geschreven, haar onmacht, als gevolg van de machteloosheid van haar vader om de oorlog een plaats te geven.

Dat is het schrijnende aan het verhaal, wat onmacht met mensen kan doen, dat je onmacht van generatie op generatie kan door geven, omdat niemand hen geleerd heeft hoe je onmacht kan omzetten in een kracht. Het gevoel van machteloosheid is voor mij heel herkenbaar, ook is het dan in een heel andere context, niet vergelijkbaar met wat de auteur heeft moeten doorstaan.

De auteur probeert het verhaal een diepere dimensie te geven door de machteloosheid en frustraties om te zetten in loslaten en vergeving waardoor het wellicht voor haar louterend heeft gewerkt. Het vergt ongetwijfeld veel moed om haar verhaal neer te schrijven omdat ze alles opnieuw moet beleefd hebben bij het schrijven van dit boek.