Gedichten·Poëzie

Ik vlieg

In m’n hoofd vlieg ik
vrolijk en gezwind door de lucht
soepel en behendig
strek ik m’n vleugels uit
en vlieg ik om de obstakels heen.

Maar hier op aarde
verkrampt m’n lichaam.
Ik voer uit wat gevraagd wordt.
Ik zwijg omdat woorden worden genegeerd.
Zelfstandigheid wordt enkel geapprecieerd
als vervelende problemen opgelost moeten worden.

Maar nu sta ik op,
strek ik m’n vleugels uit
en vlieg omhoog.

Nu weet ik
dat vliegen in m’n genen zit.
Zelfstandigheid en vrijheid
heb ik nodig
om gezwind door het leven te gaan.

Eerdere pogingen
om uit te vliegen
strandden telkens opnieuw.

Omdat ik bang was om neer te storten?
Omdat ik bang was voor de weidsheid van de vrijheid?
Omdat ik bang was voor de zwaarte van de zelfstandigheid?

Wie zal het zeggen…

Wellicht was ik me vooral onbewust
van de kracht in mijn eigen vleugels
eeuwig wachtend
op degene die me in de lucht zou duwen
en dus bleef ik
machteloos
aan de grond genageld
toen ik wou uitvliegen.

Maar nu weet ik
dat vliegen in m’n genen zit.
Zelfstandigheid en vrijheid
heb ik nodig
om gezwind door het leven te gaan.

Ik vlieg.

Eindelijk.

Ik vlieg.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Verscholen achter mijn lach – Hanna Nissel

De titel spreekt me heel erg aan omdat zoveel mensen heel wat te verbergen hebben achter hun lach. De auteur hoopt met haar levensverhaal anderen te kunnen inspireren. Ze is ervan overtuigd dat iedereen kan veranderen omdat je meer kracht in je hebt dan je denkt. Iedereen is in staat om verandering aan te brengen door liefde, vrijheid en je sterke intuïtie.
Dat klinkt zo inspiratievol, zodat ik het boek heel graag een kans wou geven.

Het boek vertelt het verhaal van Muna, een meisje dat opgroeit in Irak. Wanneer het land geteisterd wordt door oorlog en het gezin steeds vaker in angst moet leven, en ook steeds vaker geconfronteerd wordt met verliezen in de eigen omgeving, besluit het gezin te vluchten naar Nederland.

Muna zit op dat ogenblik volop in de puberteit. Als tiener komt ze met een open vizier naar de toekomst in Nederland aan. Zelf staat ze open voor de nieuwe cultuur. Ze wil deze nieuwe kans met beide handen grijpen. In haar gezin is er echter veel meer behoudens gezindheid voor de eigen cultuur waardoor het steeds vaker botst met Muna. Haar gezin staat wantrouwig, angstig en machteloos tegenover die nieuwe cultuur.

Geleidelijk aan groeit ook in Muna de angst en machteloosheid, vooral voor haar eigen gezin. Angst zal uiteindelijk haar leven beheersen en haar telkens opnieuw achtervolgen. Muna beschikt inderdaad over kracht en doorzettingsvermogen, en vooral de wil om veranderingen in haar leven aan te brengen. Maar angst weet jammer genoeg steeds de bovenhand te houden.

Het boek leest heel vlot en vertelt uitgebreid haar eigen verhaal. De angst staat duidelijk centraal in het boek. Ook al vertoont ze kracht en de wil om het anders aan te pakken, en slaagt ze daar op een bepaalde manier zeker in, toch blijft angst prominent aanwezig.

In deze maatschappij leren we niet hoe we machteloosheid kunnen omzetten in een kracht, en hoe we angst kunnen omzetten in vertrouwen. Kracht heeft Muna wel ontwikkeld, kracht om door te zetten, kracht om nieuwe keuzes te maken.

Het boek had een echte meerwaarde kunnen betekenen voor mij als de auteur had kunnen toevoegen hoe ze angst omzet in vertrouwen, of hoe ze machteloosheid omzet in een kracht. Dit boek vertelt uiteindelijk enkel haar levensverhaal.

Column·Het innerlijke leven·Het schrijversleven·Verhalen

Een leven lang op zoek naar woorden

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Ik was een gezonde peuter
maar praten deed ik niet.
Een omgeving vol bezorgdheid
maar niet m’n moeder.
Zij had vertrouwen.
‘Geef haar de tijd, het komt goed.’
Ik zat in de 2de kleuterklas
toen ik de eerste woorden vond
maar ze lieten zich niet makkelijk vinden.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Een zus als een spraakwaterval.
De woorden die ik te weinig had, had zij te veel.
Knikken, dat kon ik goed.

Op school was ik de ‘stille’
en dus geliefd bij de juf of de meester.
Maar van klasgenootjes kreeg ik wel vaker te horen
dat ik wat meer mocht zeggen.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Discussies, ruzies,
woordenwisselingen, meningsverschillen.
Radeloos,
machteloos
zocht ik naar de woorden
om me kenbaar te maken
maar ik vond ze niet.

Steeds vaker kwamen de tranen
tranen van verdriet
om de woorden die ik niet vond.

Zakelijke woorden.
Op school. Op het werk.
Ja, die waren er.
Maar woorden
om mezelf kenbaar te maken
om mezelf uit te drukken
nee, die had ik niet.

Tranen liepen telkens opnieuw over m’n wangen.
Voor elk verloren woord een traan.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Na meer dan veertig jaar
besluit ik de pen te nemen.
En plots komen die woorden
waar ik zo lang naar heb gezocht.

Ze zaten niet in m’n hoofd.
Ik zocht op de verkeerde plek.
Ze zitten in m’n hart.

Een leven lang op zoek naar woorden.
Nu besluit ik te schrijven.
Ik, degene die een leven lang geen woorden vond, ik ga schrijven.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Leven vanuit verzet – José Bosma

Machteloosheid van generatie op generatie

Ik lees regelmatig een boek ‘over de oorlog’. Een verhaal dat zich afspeelt in de concentratiekampen, of op het thuisfront. Vorig jaar las ik voor het eerst een boek dat begint wanneer de oorlog eindigt. Dit is opnieuw zo’n boek. Wat doet een oorlog met de mensen die achterblijven? En nog veel meer: wat doet een oorlog met iemand die de oorlog nooit zelf heeft mee gemaakt? Veel kinderen dragen de gevolgen van iets waar ze het bestaan niet eens van kennen, waar ze zelfs geen vermoeden van hebben. Het is een invalshoek waar ik tot voor kort weinig heb bij stil gestaan.

Je merkt dat de auteur geen romanschrijfster is. Het is geschreven in de ‘eigen taal’, met vooral een opsomming van de gebeurtenissen die ze heeft mee gemaakt, de onverwachte uitbarstingen van haar vader en het geweld dat hij niet schuwde.

Ik bleef lange tijd op mijn honger zitten omdat ik, aan de hand van de korte inhoud, had verwacht dat het boek de zoektocht naar het verhaal van haar vader zou vertellen. Het is echter het verhaal van de auteur zelf dat werd neer geschreven, haar onmacht, als gevolg van de machteloosheid van haar vader om de oorlog een plaats te geven.

Dat is het schrijnende aan het verhaal, wat onmacht met mensen kan doen, dat je onmacht van generatie op generatie kan door geven, omdat niemand hen geleerd heeft hoe je onmacht kan omzetten in een kracht. Het gevoel van machteloosheid is voor mij heel herkenbaar, ook is het dan in een heel andere context, niet vergelijkbaar met wat de auteur heeft moeten doorstaan.

De auteur probeert het verhaal een diepere dimensie te geven door de machteloosheid en frustraties om te zetten in loslaten en vergeving waardoor het wellicht voor haar louterend heeft gewerkt. Het vergt ongetwijfeld veel moed om haar verhaal neer te schrijven omdat ze alles opnieuw moet beleefd hebben bij het schrijven van dit boek.