Boeken·Non-fictie·Recensie

Schrijven naar bewustzijn – Joey Brown

Als kind was ik er altijd van overtuigd dat schrijven niet aan mij besteed was. Nog maar sinds enkele jaren wordt de roep om die pen te hanteren steeds luider. En het is nog recenter dat ik besloten heb om het in realiteit om te zetten.

Door zelf te schrijven heb ik meer aandacht voor boeken over schrijven, ook al lees ik ze nooit. Maar deze titel triggerde me. En de achterflap overtuigde me. Dit was een ander soort boek over schrijven.

“Je schrijven zal je de weg tonen naar jouw bestemming.”
“Dat ‘ken uzelf’ verwijst naar exact die bestemming: bewustwording, het bewust worden van jezelf, van je ware verhaal.”

Geen boek dat zegt wat ik moet schrijven, of dat me dicteert hoe ik moet schrijven. Maar een boek dat vooral wil inspireren om gewoon te schrijven. Ongeacht of je een schrijver bent of niet. Om jezelf vrij te schrijven. Net zoals je niet moet kunnen dansen om te dansen. Maar dansen om jezelf vrij te bewegen.

“Waarom zou je ook niet een schrijfritueel inlassen om je geest te reinigen? Schrijven is de reiniging van het kanaal tussen hoofd en hart.”

Het is een boek dat je niet in één ruk uit leest, ook als je beslist om de schrijfoefeningen niet toe te passen. Het geeft je veel stof om te laten bezinken. Het wil je op weg helpen om je leven anders te leven, niet meer op de automatische piloot, maar bewust.

Bewust omgaan met jezelf, wie je bent, wat je hart je ingeeft. Dat bewustzijn, dat verborgen ligt onder een diepe laag stof, wil de auteur te voorschijn halen door gebruik te maken van de pen. Niet noodzakelijk met de bedoeling om een schrijver van je te maken. Haar doel is om jou, als lezer, bewuster door het leven te laten gaan. Haar middel daarbij is die pen.

Op zoek naar je authentieke zelf. Een proces van “hard werken”, een bewogen pad, maar wel een pad dat leidt naar je levenspad.

Maar zelfs als je in eerste instantie geen behoefte voelt om te schrijven, dan biedt het boek zoveel mooie zinnen, boordevol wijsheid. Quotes die je wilt noteren, die je hart raken. Daarvoor alleen al is het boek de moeite waard om te lezen.

“Verlies de controle en maak contact met je voelen.”

Wie weet begint het plots toch te kriebelen om die pen vast te nemen. Want misschien is het wel beter om te schrijven met jezelf, in plaats van met anderen van gedachten te wisselen. Zo kom je dichter bij jezelf. Anderen geven hun visie maar zij weten niet wat in jouw hart leeft. En jouw woorden hebben geen visie of advies of raad nodig. Jouw woorden hebben enkel een blad papier nodig om aan toevertrouwd te worden.

Column·Het innerlijke leven·Het schrijversleven·Verhalen

Een leven lang op zoek naar woorden

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Ik was een gezonde peuter
maar praten deed ik niet.
Een omgeving vol bezorgdheid
maar niet m’n moeder.
Zij had vertrouwen.
‘Geef haar de tijd, het komt goed.’
Ik zat in de 2de kleuterklas
toen ik de eerste woorden vond
maar ze lieten zich niet makkelijk vinden.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Een zus als een spraakwaterval.
De woorden die ik te weinig had, had zij te veel.
Knikken, dat kon ik goed.

Op school was ik de ‘stille’
en dus geliefd bij de juf of de meester.
Maar van klasgenootjes kreeg ik wel vaker te horen
dat ik wat meer mocht zeggen.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Discussies, ruzies,
woordenwisselingen, meningsverschillen.
Radeloos,
machteloos
zocht ik naar de woorden
om me kenbaar te maken
maar ik vond ze niet.

Steeds vaker kwamen de tranen
tranen van verdriet
om de woorden die ik niet vond.

Zakelijke woorden.
Op school. Op het werk.
Ja, die waren er.
Maar woorden
om mezelf kenbaar te maken
om mezelf uit te drukken
nee, die had ik niet.

Tranen liepen telkens opnieuw over m’n wangen.
Voor elk verloren woord een traan.

Een leven lang op zoek naar woorden
verstopt in m’n hoofd
maar ik vond ze niet.

Na meer dan veertig jaar
besluit ik de pen te nemen.
En plots komen die woorden
waar ik zo lang naar heb gezocht.

Ze zaten niet in m’n hoofd.
Ik zocht op de verkeerde plek.
Ze zitten in m’n hart.

Een leven lang op zoek naar woorden.
Nu besluit ik te schrijven.
Ik, degene die een leven lang geen woorden vond, ik ga schrijven.

Column·Het schrijversleven·Verhalen

De ontdekking van het schrijversbestaan

Buiten raast de wind door de bomen.
Bladeren in vele kleuren dwarrelen op de grond neer.

Zo guur als het buiten is, zo gezellig is het binnen.
Enkele kaarsjes te midden van wat sparappels.
Een vrolijke eekhoorn en een lachende egel kijken me vrolijk aan.

Met de voeten omhuld in warme pantoffels plof ik me neer in m’n schrijversstoel.
Een kop koffie bij de hand.

Losse ideeën komen en gaan.
Andere teksten worden herschreven.
Uren aan een stuk wijd ik me aan dit nieuwe leven: het schrijversleven.
Wie had ooit gedacht dat ik hier zoveel plezier aan zou beleven.
Je rolt niet zomaar in het schrijversbestaan. Ik toch niet. Integendeel.

Als kind was ik er altijd van overtuigd dat schrijven niet aan mij besteed was,
des te meer aan mijn zus. Zij had een overvloed aan fantasie.
Sprookjes schrijven, verhalen noteren, opstellen maken,…
Daarvoor moest je bij haar zijn.

Tijdens m’n studies en later in het werkveld bleek ik die pen toch beter te hanteren.
Zakelijk schrijven dus: handleidingen opstellen, verslagen maken en uiteenzettingen opmaken. De complimenten kwamen met de regelmaat van de klok terug.
Mooi. Leuk. Maar dat is werk gerelateerd. Dus dan stopt het al snel.

Ik had vele hobby’s en bezigheden. Maar schrijven? Nee, dat zat er niet in.
Bakken deed ik als kind al. Ik nam de hobby terug op.
De collega’s van destijds hebben er veel plezier aan beleefd. Elke maandag stond er minstens één geurige taart tijdens de pauze hapklaar. Enthousiast waren ze in elk geval.

Het was de eerste blog waar ik mee experimenteerde: recepten voor bakideeën. Pruimentaart, zwarte woud taart met veel slagroom, maar ook veel chocolade-ideeën.
En toch was het geen lang leven beschoren. Ik stopte er behoorlijk snel mee. Ik had enerzijds te weinig ‘creatieve’ ideeën, en anderzijds wou ik het te goed doen. Van elke tussenstap een foto maken… Dat was niet echt haalbaar.
En laat ons eerlijk zijn: mijn lichaam was toch niet zo blij met die overtollige kilo’s.

Daarna gaf ik me over aan een andere hobby. Fotograferen. Je ziet het, dat schrijversbestaan was er nog zo snel niet. Ook dit mondde uit in een blog, een fotoblog.
Deze blog kende een minder goede start. Tja, ik mag dan wel af en toe eens een goed beeld schieten, een topfotograaf ben ik nu ook weer niet.

Dus moest er een andere meerwaarde zijn. Ik besloot hier en daar een klein tekstje bij de foto te schrijven. Teksten van bezinning en inspiratie.
En, tegen alle verwachting in, sloeg dat wel aan.
Ik kreeg hartverwarmende en pakkende reacties.
Ik keek er met gemengde gevoelens naar. De insteek was een fotoblog en dus had ik liever zulke reacties gekregen op de beelden die ik gemaakt had.
Maar het is natuurlijk altijd fijn als je te lezen krijgt dat je iemand z’n hart hebt geraakt, of dat de tranen in de ogen stonden.
Omdat de insteek een fotoblog was, strandde ook deze poging.
Het klinkt misschien ondankbaar, maar dat is het allerminst. Uiteindelijk hebben de mooie complimenten tot verdere groei geleid.

Ondertussen las ik terug wat vaker dan vroeger. Het boek ‘Tussen twee werelden’ van Franco Faggiani belandde op mijn schoot.
De vijftigjarige Leo verhuist samen met zijn autistische pleegzoon naar de bergen. Om er te leven in hun eigen tempo, ver weg van de stad. Om er brood op de plank te leggen schrijft hij korte boeken, die hij zelf voorziet van foto’s uit zijn omgeving.
Het is een beeld dat me nooit meer heeft los gelaten. Als een droombeeld. Het is de eerste keer dat ik er zelf aan dacht om te beginnen met schrijven. De fotoblog had bewezen dat ik het kon, en dat ik er eigenlijk ook wel plezier in vond.

Maar ja, waar moest ik dan over schrijven. Fictie? Dat zou pas een lachertje worden.
Non-fictie? Over welk thema? Ik heb geen specialisaties…
Het plan bleef in de kast liggen.

Maar de complimenten over schrijven keerden regelmatig terug. Met vaak als laatste zin ‘Je moet daar iets mee doen’. Wat kan een zoektocht soms lang duren…

Lezen in plaats van schrijven. Dat werd het voorlopig. Ik las o.a. ‘Caravandagen‘ van Evelien De Vlieger, en ‘Op het opabankje’ van Jos Lammers. Verhalen en columns uit het leven gegrepen.

En plots komen de verschillende mogelijkheden uit het niets aanwaaien: foto’s met inspirerende teksten, recensies van boeken, en verhalen uit het leven gegrepen. Een mooie bundeling van variërende teksten, woorden en beelden.

Het leidt tot een derde poging van een blog. Een schrijversblog. Dit blog: Inge Schrijft.
Derde keer, goede keer? Wie zal het zeggen? Ik heb geen glazen bol, en wellicht maar goed ook. Anders had ik de vorige pogingen nooit ondernomen. Maar ze hebben wel bij gedragen tot waar ik nu sta.

Zo belandde ik dus in het schrijversbestaan.
De toekomst zal wel uitwijzen of het een lang leven beschoren is.

Als we er maar telkens opnieuw plezier aan beleven 🙂

Gedichten·Poëzie

Nooit meer stil

De stilte van de bergen om me heen
zonder treinen
zonder auto’s
zonder industrie

En toch is het nooit stil
want de gedachten razen maar door in m’n hoofd

De stilte van de nacht duikt op
de sterren
de maan

En toch is het nooit stil
want dromen vullen steeds opnieuw m’n hoofd

Tot ik besluit te schrijven
m’n gedachten aan het papier toe vertrouw
zorgen verdwijnen
piekeren lost zich op

Ik blijf schrijven
en dan wordt het stil
in mijn hoofd

Een leeg hoofd

Stil