Geluksmomentjes

Geluksmomentje #2 Ochtendzon

Ik nestel me in een zonnig hoekje in de tuin
met een heerlijk fruitontbijt
kleurige bloemen om me heen
een vogel in de verte die naar z’n soortgenoten roept
een enkel blad dat fluistert in de wind

Ik richt m’n hoofd naar de ochtendzon
de ogen gesloten
laat de warmte van de stralen
m’n hoofd masseren

De rust en de stilte dalen op me neer

Ik voel hoe m’n hart en m’n lichaam
zich ontspannen
en intens genieten van deze ochtendzon

Boeken·Non-fictie·Recensie

De buitenjongen – Paolo Cognetti

Eén van de mooiste boeken die ik ooit las was ‘De acht bergen’ van Paolo Cognetti. Bovendien heb ik een enorme voorliefde voor de bergen. Beide elementen wisten op die manier mij te overtuigen om ook dit boek te lezen.

Een dertiger is vastgelopen in zijn leven. In de hoop zijn schrijverschap terug te vinden, trekt hij voor een aantal maanden de bergen in. Zielsalleen omringt hij zich met de natuur en enkele boeken.

Door terug te keren naar de natuur leert hij zijn zintuigen terug volledig te ontwikkelen. De betovering van de natuur is niet alleen weggelegd voor het hoofdpersonage maar weet ook mij, als lezer, te vangen.

De bergen beschouwt hij als de meest volmaakte belichaming van het begrip vrijheid. Het is een gevoel van terug thuis komen, en jezelf terug te vinden. De kracht van de bergen bevindt zich in de stilte, in het vertragen.

Er straalt zo’n rust vanuit zijn woorden, zijn beschrijvingen en zijn overpeinzingen. Een ontwakend verlangen naar de bergen dat steeds intenser wordt, om het zelf te mogen beleven. Mijn geest komt tot rust, wellicht enkel te begrijpen door wie dezelfde liefde voor een berglandschap deelt.

Ik heb de roman heel graag gelezen maar het is iets minder beklijvend dan ‘De acht bergen’. ‘De buitenjongen’ blijft meer op de vlakte waardoor het minder weet te raken. Mijn gedeelde liefde voor de bergen en de mooie schrijfstijl maken het in mijn ogen toch de moeite waard.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt – Haemin Sunim

Als ik het boek in m’n handen krijg, doet het me denken aan de bijbel. Kleiner en dikker van formaat dan de meeste andere boeken. En de titel pretendeert dat het boek ook wat wijsheid in pacht heeft.

“Ik hoop dat het je inspireert om in verbinding te komen met de milde en wijze kant van jezelf.”

Het boek kreeg overal veel lovende commentaren, en dus lagen de verwachtingen hoog. De titel was voor mij eveneens veelbelovend, want ‘tijd nemen’ vind ik belangrijk. Maar eerlijk gezegd ben ik toch een beetje teleurgesteld in het boek. Het bracht me niet wat ik ervan hoopte.

De auteur legt heel erg de nadruk op de ander, er zijn voor de ander, verbondenheid nastreven met anderen. Hij gaat hierbij onverwijld uit van de goedheid van elke mens. Het is een nobele gedachte.

Maar ik deel ze niet meer. Zoals ik zeg: ‘niet meer’. Ik heb geloofd in de goedheid die in elke mens aanwezig is. Ik heb mezelf vaak weggecijferd om verbondenheid met anderen na te streven, vanuit de gedachte dat anderen ‘gelukkig maken’ jezelf ook gelukkig maakt. Ik heb aandacht besteed aan het perspectief van de ander, er rekening mee gehouden dat die ander het wellicht ook niet altijd even gemakkelijk heeft.

Maar die naïviteit ben ik gaandeweg verloren. Niet iedereen streeft goedheid na, of verbondenheid met anderen. Sommigen zijn er nu eenmaal op uit om verdeeldheid te veroorzaken, om drama te creëren. En met goedheid hierop reageren, maakt hun reacties vaak nog feller.

Ik ben m’n geloof in de mens op zich niet kwijt geraakt, maar ik heb wel een andere visie op het leven gekregen. Daarbij ga ik veel minder uit van de ander, en leef ik veel vaker vanuit mezelf.

Ik deel dus niet langer de visie van de auteur, waardoor de ander minder centraal staat, want het streven naar verbondenheid met anderen heeft me niet zoveel vreugde gebracht. Bijgevolg vind ik te weinig quotes, want daar bestaat het boek grotendeels uit, die me echt hebben kunnen raken en die me inspireren naar de toekomst toe. Toch deel ik graag enkele quotes die me wel konden bekoren.

“Het besluit om iemand te overtuigen komt misschien voort uit het zelf niet helemaal overtuigd zijn. Ik probeer mensen er ook niet van te overtuigen dat ik een mens ben.”

“Sommige mensen zeggen dat ze niet echt weten wat ze in het leven zoeken. Dat kan zijn omdat ze, in plaats van in contact te komen met wat ze voelen, hun leven tot nu toe hebben geleefd volgens de verwachting van anderen. Leef je leven niet om anderen tevreden te stellen, maar om je hartenwensen te vervullen.”

Het is een mooi boek. In een ideale wereld, die niet zo complex is als de onze.

Het gevoel van stilte, rust en innerlijke vertraging vind ik wel waardevol in dit boek.

Gedichten·Poëzie

Veerkracht

Veerkracht, om telkens weer op te staan als het even wat minder gaat,
om het straaltje licht te blijven zien als de moed je in de schoenen zinkt.

Wendbaarheid, om met veranderende omstandigheden om te gaan,
om met soepelheid nieuwe situaties het hoofd te bieden.

Rust, in je hoofd
Stilte, in je hoofd
zodat je ontspannen je levenspad mag bewandelen.

Dat zijn mijn wensen voor jou, én mezelf, in het komende jaar.

Gelukkig nieuwjaar!

Liefs,

Inge

Gedichten·Poëzie

Nooit meer stil

De stilte van de bergen om me heen
zonder treinen
zonder auto’s
zonder industrie

En toch is het nooit stil
want de gedachten razen maar door in m’n hoofd

De stilte van de nacht duikt op
de sterren
de maan

En toch is het nooit stil
want dromen vullen steeds opnieuw m’n hoofd

Tot ik besluit te schrijven
m’n gedachten aan het papier toe vertrouw
zorgen verdwijnen
piekeren lost zich op

Ik blijf schrijven
en dan wordt het stil
in mijn hoofd

Een leeg hoofd

Stil