Het plattelandsleven·Verhalen

Tijd nemen mag

Een buurtwinkel zoals je ze zelden nog vindt.
Schitterende kwaliteit, verse producten, mooi, verzorgde winkel.
Maar daar draait het hier nu niet om.

Je wordt er bediend met volle aandacht. Ze nemen hun tijd.
Waarbij elke handeling minutieus wordt uitgevoerd zonder enige vorm van versnelling,
of opzettelijke vertraging. Ze laten zich door niets of niemand opjagen.
Zelfs niet door een lange rij wachtenden.

Hier mag er nog tijd genomen worden.
En je kan je er in opjagen. Maar het dient tot niets.
Integendeel. Je laat je beter betoveren door hun aandacht, hun tijd, hun rust, het vertragen.

Maar hier mag het nog.
Hier mag je nog vertragen.

Als ik me niet in een dorp zou bevinden, maar in één of andere grootstad,
dan zou je vermoeden dat ze zich hebben aangesloten bij de beweging ‘the art of slow living’,
waarbij ze de handeling van het bedienen hebben verheven tot één of andere kunstvorm.
Een kunstvorm die doordrongen is van de filosofie ‘aandacht voor het nu’.

Maar ik bevind me niet in een wereldstad
maar op het Vlaamse platteland
waar zo hier en daar
de nostalgie van het verleden
en het tijd-nemen
nog niet helemaal verloren is gegaan.