Boeken·Non-fictie·Recensie

Het is aan ons – Merlijn Twaalfhoven

De kunst van het verwonderen en de ontroering

Als kind was ik nooit creatief. Mijn zus was de creatieve geest, ik de denker.
Zoveel jaren later, als prille veertiger, rijpt een andere geest in mij.
Sinds enkele jaren probeer ik de creatieve component in mezelf aan te wakkeren.
Geen evidente keuze als de eeuwige ‘denker’, maar wel een keuze waar ik blij mee ben.
Het verruimt mijn wereld, maar bovenal mezelf.

Nog volop mijn creatieve geest aan het ontwikkelen, komt dit boek op het perfecte moment mijn leven binnen gewandeld. Vol ongeduld kijk ik uit naar de meerwaarde van het boek met als ondertitel ‘waarom we de kunstenaar in onszelf nodig hebben om de wereld te redden’.

De auteur richt zich tot de vergeten kunstenaar, degene die vol verhalen zat bij het haardvuur, degene die het onzichtbare en het onzegbare een plek gaf in het dagelijks leven. Deze vergeten kunstenaar werd een passieve toeschouwer, naast de specialisten die een podium kregen. De schepper, maker, verhalenverteller in elk van ons, zijn in een sluimertoestand gezet.
Hij laat ons zien hoe we met een andere zienswijze naar het leven kunnen kijken, aan de hand van een kunstenaarsmindset. Niet met de bedoeling om een groot kunstenaar te worden, maar door ‘vergeten’ delen in onszelf te herontdekken.

Voor mij persoonlijk brengt hij niet zoveel nieuws, maar de auteur vult het wel in met een bijzonder originele invalshoek, die kunstenaarsmindset.
En ook al heb ik persoonlijk weinig met muziek, zijn verhalen kan ik me levendig voorstellen. Wat zijn ‘kunstvorm’ muziek met anderen doet, hoe het anderen in beweging brengt.
Ik ben ook volledig mee met zijn betoog hoe hij de kunstenaar in elk van ons wilt aanwakkeren, om elkaar dát terug te laten zien wat we verloren waren, de kunst van verwondering en ontroering. Want dat is zonder twijfel een verrijking voor elk van ons, maar ook voor de wereld.

Mijns inziens moeten we het niet zo groots aanpakken als de auteur, om met z’n allen de wereldproblemen aan te pakken, ook al siert die ambitie hem. Het lijkt me al een mooi begin als ieder van ons terug verwondering, ontroering en schoonheid voor het alledaagse kan binnen brengen in z’n omgeving door te vertragen.

Ieder die het vermogen heeft om stilte te scheppen, oases van aandacht te creëren en gedeelde ervaringen te veroorzaken kan helpen om ons te vertragen, te verbinden en te verwonderen.

Het is de blik van een kunstenaar die ons helpt, die open houding om de wereld onbevangen én scheppend toe te treden. Geen kunst om de kunst, maar de kunst van verwondering en ontroering.
Het maakt niet uit wat je in beweging brengt, of het nu muziek, dans, schrijven of fotografie is, als het je er maar toe aan zet om jezelf uit je hoofd te halen, om terug te voelen. Zonder plan iets in beweging zetten. Zodat onrust verdreven wordt. Het is de kunst om te vertragen om je zo open te stellen voor een nieuw perspectief aan mogelijkheden.

Zowel zijn betoog als zijn verhalen lezen bijzonder vlot. Ook al vermoed ik dat hij de kunst van muziek maken beter beheerst dan de kunst van het schrijven. Maar zelfs dat versterkt zijn betoog, want het is niet de perfectie, ook niet het streven naar die perfectie, dat ons vooruit helpt.
Toch had ik liever wat meer van z’n verhalen gelezen in plaats van een soms ietwat chaotisch betoog over z’n idealen. Met meer van z’n verhalen had hij mij ongetwijfeld nog meer kunnen betoveren.

Het is trouwens ook mooi om te lezen hoe hij omgaat met machteloosheid, onzekerheid en mislukkingen. Hoe hij deze transformeert in vaardigheden en krachten.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Caravandagen – Evelien De Vlieger

Vertragen en meer aandacht voor het alledaagse

Veel boeken over de reis naar de eigen binnenwereld ontbreekt het vaak aan humor, aan een nuchtere kijk waardoor het vaak op het randje van het zweverige of onrealistische bengelt. Dit boek is echter geschreven met een (subtiele) humoristische noot en een kwinkslag, wat leidt tot het nodige zelfrelativeringsvermogen. Dit zorgt er voor dat het boek vlot en aangenaam leest zonder dat het zwaar wordt.
Dit boek zweeft nooit en behoudt de nuchtere kijk. Ik was oorspronkelijk wat sceptisch maar uiteindelijk heeft het me toch nog verrast.

Ze beschrijft haar eigen heel realistische reis. Ze geeft geen advies maar beschrijft het leven zoals dat het ook af en toe is. Zonder te deprimeren, zonder de hoop te verliezen, zonder te zweven. Met aandacht voor het alledaagse.

Je merkt hoe het leven van de auteur vertraagt. En hoe je uiteindelijk zelf ook vertraagt door het lezen van haar verhaal. Dat is mooi om te zien.

Het boek krijgt een extra dimensie in deze tijd van corona. Zij trok zich vrijwillig terug in haar eigen ruimte, terwijl veel mensen zich nu verplicht moeten terug trekken. Vertragen en meer aandacht voor het alledaagse lijken me in dat geval een mooie slotsom.

Het is bovendien een boek waarvan je de waarde nog meer beseft nadat het al even achter je ligt.