Het plattelandsleven·Verhalen

Tijd nemen mag

Een buurtwinkel zoals je ze zelden nog vindt.
Schitterende kwaliteit, verse producten, mooi, verzorgde winkel.
Maar daar draait het hier nu niet om.

Je wordt er bediend met volle aandacht. Ze nemen hun tijd.
Waarbij elke handeling minutieus wordt uitgevoerd zonder enige vorm van versnelling,
of opzettelijke vertraging. Ze laten zich door niets of niemand opjagen.
Zelfs niet door een lange rij wachtenden.

Hier mag er nog tijd genomen worden.
En je kan je er in opjagen. Maar het dient tot niets.
Integendeel. Je laat je beter betoveren door hun aandacht, hun tijd, hun rust, het vertragen.

Maar hier mag het nog.
Hier mag je nog vertragen.

Als ik me niet in een dorp zou bevinden, maar in één of andere grootstad,
dan zou je vermoeden dat ze zich hebben aangesloten bij de beweging ‘the art of slow living’,
waarbij ze de handeling van het bedienen hebben verheven tot één of andere kunstvorm.
Een kunstvorm die doordrongen is van de filosofie ‘aandacht voor het nu’.

Maar ik bevind me niet in een wereldstad
maar op het Vlaamse platteland
waar zo hier en daar
de nostalgie van het verleden
en het tijd-nemen
nog niet helemaal verloren is gegaan.

Boeken·Non-fictie·Recensie

De buitenjongen – Paolo Cognetti

Eén van de mooiste boeken die ik ooit las was ‘De acht bergen’ van Paolo Cognetti. Bovendien heb ik een enorme voorliefde voor de bergen. Beide elementen wisten op die manier mij te overtuigen om ook dit boek te lezen.

Een dertiger is vastgelopen in zijn leven. In de hoop zijn schrijverschap terug te vinden, trekt hij voor een aantal maanden de bergen in. Zielsalleen omringt hij zich met de natuur en enkele boeken.

Door terug te keren naar de natuur leert hij zijn zintuigen terug volledig te ontwikkelen. De betovering van de natuur is niet alleen weggelegd voor het hoofdpersonage maar weet ook mij, als lezer, te vangen.

De bergen beschouwt hij als de meest volmaakte belichaming van het begrip vrijheid. Het is een gevoel van terug thuis komen, en jezelf terug te vinden. De kracht van de bergen bevindt zich in de stilte, in het vertragen.

Er straalt zo’n rust vanuit zijn woorden, zijn beschrijvingen en zijn overpeinzingen. Een ontwakend verlangen naar de bergen dat steeds intenser wordt, om het zelf te mogen beleven. Mijn geest komt tot rust, wellicht enkel te begrijpen door wie dezelfde liefde voor een berglandschap deelt.

Ik heb de roman heel graag gelezen maar het is iets minder beklijvend dan ‘De acht bergen’. ‘De buitenjongen’ blijft meer op de vlakte waardoor het minder weet te raken. Mijn gedeelde liefde voor de bergen en de mooie schrijfstijl maken het in mijn ogen toch de moeite waard.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Het zoutpad – Raynor Winn

Het zoutpad vertelt het verhaal van twee mensen die alles op korte tijd hebben verloren. Niet wetend wat ze op dat moment moesten doen, besloten ze te gaan wandelen, ook al zijn ze geen doorwinterde wandelaars, gewoon uit gebrek aan een beter idee. 1014 km langs het South West Coast Path, een pad ten zuiden van Engeland, langs de kustlijn.

Ik was alleen al verkocht door de korte inhoud, des te meer omdat het een waargebeurd verhaal is. Ik heb een voorliefde voor verhalen waarbij de hoofdpersonages de natuur op zoeken om er te verstillen, te vertragen en zo de verwondering voor het leven terug ontdekken. Hoe de natuur hen helpt om zichzelf terug te vinden, hoe de natuur hen een nieuwe weg toont in hun leven. Nochtans doet de natuur niets. Ze is er gewoon. En daarin zit haar kracht.

Het boek toont mooi hoe alles verandert volgens het perspectief waarmee je het bekijkt, hoe verliezen en vrijheid bijvoorbeeld veel dichter bij elkaar liggen dan we denken. Het koppel heeft geen dak boven hun hoofd en een heel klein weekbudget om te overleven, en toch worden ze zo vaak bofkonten genoemd omdat ze zoveel tijd hebben en vrij zijn om een langer stuk van het pad af te wandelen. Maar de waarheid vertellen was vaak geen optie omdat de realiteit voor de toehoorders te hard was om te aanhoren. Heel confronterend omdat het voor het koppel wel hun leven is, en niet zomaar een verhaal.

Verloren en ontworteld leggen ze het pad af. Stilaan vormt de verbinding met de natuur weer voor een kern van kracht in hun innerlijk. Trots op wat ze nu presteren leidt het tot vernieuwde veerkracht. Stilaan zagen ze mogelijkheden en kregen ze wat hoop, ook al was er niets.

Het boek bevat een aantal mooie levenslessen, ook al worden ze zo niet vermeld. Je moet ze zelf zoeken in het verhaal.

Aanvaarden door je niet langer te verzetten om het onveranderbare te veranderen. Niet langer krampachtig in angst een leven vast houden dat je niet hebt kunnen behouden.

Geen grote woorden, geen grote verhalen, gewoon de natuur z’n werk laten doen. En het is bizar, naarmate het boek vordert voel ik zelf ook steeds meer rust op mij neerdalen. Is het de natuur die ook bij mij z’n werk doet? Of komt de auteur meer tot rust, die dan op mij afstraalt? Ik weet het niet.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Het is aan ons – Merlijn Twaalfhoven

De kunst van het verwonderen en de ontroering

Als kind was ik nooit creatief. Mijn zus was de creatieve geest, ik de denker.
Zoveel jaren later, als prille veertiger, rijpt een andere geest in mij.
Sinds enkele jaren probeer ik de creatieve component in mezelf aan te wakkeren.
Geen evidente keuze als de eeuwige ‘denker’, maar wel een keuze waar ik blij mee ben.
Het verruimt mijn wereld, maar bovenal mezelf.

Nog volop mijn creatieve geest aan het ontwikkelen, komt dit boek op het perfecte moment mijn leven binnen gewandeld. Vol ongeduld kijk ik uit naar de meerwaarde van het boek met als ondertitel ‘waarom we de kunstenaar in onszelf nodig hebben om de wereld te redden’.

De auteur richt zich tot de vergeten kunstenaar, degene die vol verhalen zat bij het haardvuur, degene die het onzichtbare en het onzegbare een plek gaf in het dagelijks leven. Deze vergeten kunstenaar werd een passieve toeschouwer, naast de specialisten die een podium kregen. De schepper, maker, verhalenverteller in elk van ons, zijn in een sluimertoestand gezet.
Hij laat ons zien hoe we met een andere zienswijze naar het leven kunnen kijken, aan de hand van een kunstenaarsmindset. Niet met de bedoeling om een groot kunstenaar te worden, maar door ‘vergeten’ delen in onszelf te herontdekken.

Voor mij persoonlijk brengt hij niet zoveel nieuws, maar de auteur vult het wel in met een bijzonder originele invalshoek, die kunstenaarsmindset.
En ook al heb ik persoonlijk weinig met muziek, zijn verhalen kan ik me levendig voorstellen. Wat zijn ‘kunstvorm’ muziek met anderen doet, hoe het anderen in beweging brengt.
Ik ben ook volledig mee met zijn betoog hoe hij de kunstenaar in elk van ons wilt aanwakkeren, om elkaar dát terug te laten zien wat we verloren waren, de kunst van verwondering en ontroering. Want dat is zonder twijfel een verrijking voor elk van ons, maar ook voor de wereld.

Mijns inziens moeten we het niet zo groots aanpakken als de auteur, om met z’n allen de wereldproblemen aan te pakken, ook al siert die ambitie hem. Het lijkt me al een mooi begin als ieder van ons terug verwondering, ontroering en schoonheid voor het alledaagse kan binnen brengen in z’n omgeving door te vertragen.

Ieder die het vermogen heeft om stilte te scheppen, oases van aandacht te creëren en gedeelde ervaringen te veroorzaken kan helpen om ons te vertragen, te verbinden en te verwonderen.

Het is de blik van een kunstenaar die ons helpt, die open houding om de wereld onbevangen én scheppend toe te treden. Geen kunst om de kunst, maar de kunst van verwondering en ontroering.
Het maakt niet uit wat je in beweging brengt, of het nu muziek, dans, schrijven of fotografie is, als het je er maar toe aan zet om jezelf uit je hoofd te halen, om terug te voelen. Zonder plan iets in beweging zetten. Zodat onrust verdreven wordt. Het is de kunst om te vertragen om je zo open te stellen voor een nieuw perspectief aan mogelijkheden.

Zowel zijn betoog als zijn verhalen lezen bijzonder vlot. Ook al vermoed ik dat hij de kunst van muziek maken beter beheerst dan de kunst van het schrijven. Maar zelfs dat versterkt zijn betoog, want het is niet de perfectie, ook niet het streven naar die perfectie, dat ons vooruit helpt.
Toch had ik liever wat meer van z’n verhalen gelezen in plaats van een soms ietwat chaotisch betoog over z’n idealen. Met meer van z’n verhalen had hij mij ongetwijfeld nog meer kunnen betoveren.

Het is trouwens ook mooi om te lezen hoe hij omgaat met machteloosheid, onzekerheid en mislukkingen. Hoe hij deze transformeert in vaardigheden en krachten.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Caravandagen – Evelien De Vlieger

Vertragen en meer aandacht voor het alledaagse

Veel boeken over de reis naar de eigen binnenwereld ontbreekt het vaak aan humor, aan een nuchtere kijk waardoor het vaak op het randje van het zweverige of onrealistische bengelt. Dit boek is echter geschreven met een (subtiele) humoristische noot en een kwinkslag, wat leidt tot het nodige zelfrelativeringsvermogen. Dit zorgt er voor dat het boek vlot en aangenaam leest zonder dat het zwaar wordt.
Dit boek zweeft nooit en behoudt de nuchtere kijk. Ik was oorspronkelijk wat sceptisch maar uiteindelijk heeft het me toch nog verrast.

Ze beschrijft haar eigen heel realistische reis. Ze geeft geen advies maar beschrijft het leven zoals dat het ook af en toe is. Zonder te deprimeren, zonder de hoop te verliezen, zonder te zweven. Met aandacht voor het alledaagse.

Je merkt hoe het leven van de auteur vertraagt. En hoe je uiteindelijk zelf ook vertraagt door het lezen van haar verhaal. Dat is mooi om te zien.

Het boek krijgt een extra dimensie in deze tijd van corona. Zij trok zich vrijwillig terug in haar eigen ruimte, terwijl veel mensen zich nu verplicht moeten terug trekken. Vertragen en meer aandacht voor het alledaagse lijken me in dat geval een mooie slotsom.

Het is bovendien een boek waarvan je de waarde nog meer beseft nadat het al even achter je ligt.