Boeken·Non-fictie·Recensie

Het zoutpad – Raynor Winn

Omslagfoto van het boek 'Het zoutpad'.

Het zoutpad vertelt het verhaal van twee mensen die alles op korte tijd hebben verloren. Niet wetend wat ze op dat moment moesten doen, besloten ze te gaan wandelen, ook al zijn ze geen doorwinterde wandelaars, gewoon uit gebrek aan een beter idee. 1014 km langs het South West Coast Path, een pad ten zuiden van Engeland, langs de kustlijn.

Ik was alleen al verkocht door de korte inhoud, des te meer omdat het een waargebeurd verhaal is. Ik heb een voorliefde voor verhalen waarbij de hoofdpersonages de natuur op zoeken om er te verstillen, te vertragen en zo de verwondering voor het leven terug ontdekken. Hoe de natuur hen helpt om zichzelf terug te vinden, hoe de natuur hen een nieuwe weg toont in hun leven. Nochtans doet de natuur niets. Ze is er gewoon. En daarin zit haar kracht.

Het boek toont mooi hoe alles verandert volgens het perspectief waarmee je het bekijkt, hoe verliezen en vrijheid bijvoorbeeld veel dichter bij elkaar liggen dan we denken. Het koppel heeft geen dak boven hun hoofd en een heel klein weekbudget om te overleven, en toch worden ze zo vaak bofkonten genoemd omdat ze zoveel tijd hebben en vrij zijn om een langer stuk van het pad af te wandelen. Maar de waarheid vertellen was vaak geen optie omdat de realiteit voor de toehoorders te hard was om te aanhoren. Heel confronterend omdat het voor het koppel wel hun leven is, en niet zomaar een verhaal.

Verloren en ontworteld leggen ze het pad af. Stilaan vormt de verbinding met de natuur weer voor een kern van kracht in hun innerlijk. Trots op wat ze nu presteren leidt het tot vernieuwde veerkracht. Stilaan zagen ze mogelijkheden en kregen ze wat hoop, ook al was er niets.

Het boek bevat een aantal mooie levenslessen, ook al worden ze zo niet vermeld. Je moet ze zelf zoeken in het verhaal.

Aanvaarden door je niet langer te verzetten om het onveranderbare te veranderen. Niet langer krampachtig in angst een leven vast houden dat je niet hebt kunnen behouden.

Geen grote woorden, geen grote verhalen, gewoon de natuur z’n werk laten doen. En het is bizar, naarmate het boek vordert voel ik zelf ook steeds meer rust op mij neerdalen. Is het de natuur die ook bij mij z’n werk doet? Of komt de auteur meer tot rust, die dan op mij afstraalt? Ik weet het niet.

Geluksmomentjes

Geluksmomentjes

Geniet van de kleine dingen in het leven.
Op een dag kijk je terug en ontdek je dat dit de grote dingen waren.

We kennen deze spreuk allemaal. En we weten ook dat deze quote het bij het rechte eind heeft. Maar toch trappen we zo vaak in de val van vergetelheid, in de val van het massa-denken waarmee we opgegroeid zijn, waarmee de media ons telkens opnieuw verleidt.

We weten dat het de kleine momenten zijn die ons het vaakst verrassen, die ons onverwacht een vreugdevol moment van intens geluk opleveren.

Maar onze aandacht laat zich zo gemakkelijk verleiden waardoor het met ons een loopje neemt en we terug uitmonden bij de dagelijkse sleur, maar vooral de gewoonte om ons te richten op dat wat niet goed loopt waardoor we zo gemakkelijk klagen, zagen en zorgen maken.

Op het einde van de dag vertellen we niet over dat kleine geluksmoment dat we beleefd hebben, maar halen we vooral aan wat er minder goed is verlopen die dag. We hebben het over de file of die agressieve chauffeur, en niet over het mooie landschap waarlangs we gereden zijn.

Als we iemand jarenlang niet gezien hebben, dan willen we weten of iemand getrouwd is, kinderen heeft en welke job er wordt uitgeoefend. Net alsof deze drie dingen bepalen of je over het vermogen beschikt om geluksmomentjes te ervaren.

Telkens opnieuw laten we ons vangen en geven we iets of iemand de macht om ons vermogen tot het ervaren van geluksmomenten in slaap te wiegen. Of we laten anderen bepalen dat we het zogenaamde ‘grote geluk’ moeten nastreven.

Voortaan zal ik af en toe zo’n geluksmomentje met jullie delen: https://ingeschrijft.com/category/geluksmomentjes/

Ik nodig jullie ook graag uit om telkens één van jouw geluksmomentjes hieronder te delen.
Laten we elkaar inspireren 🙂

Gedichten·Poëzie

Oude deuren

Zwart-wit-foto van trulli. Dat zijn kleine witte huisjes met een kegelvormig dak. De daken worden vaak gevormd door stenen die op elkaar gelegd zijn.

Als oude deuren sluiten
openen zich nieuwe kansen

Ik sluit de oude deur
niet met een plof
maar met zachtheid
wel vast besloten
de sleutel in het slot

Ik sluit de oude deur
met zachtheid
ook al bracht de gesloten ruimte
hoofdzakelijk pijn en verdriet

Dankbaar om wat was
en veeleer dankbaar om wat niet was
omdat het me aanmoedigde
verder te zoeken
naar wat deze ruimte
niet te bieden had
schoonheid
verwondering
ontroering

Ik sluit de oude deur
met zachtheid
omdat een harde knal
nazinderen
trillen
scheuren
met zich mee brengt

Ik sluit de oude deur
niet met een plof
maar met zachtheid
wel vast besloten
de sleutel in het slot

Column·Het plattelandsleven·Verhalen

Een wandeling zonder bestemming

Enkele jaren geleden ben ik op zoek gegaan naar een wandeling in de nabije omgeving
die me dichter bij de natuur brengt en waarvoor ik de wagen niet van stal moet halen.
Ik ben uitgekomen op een wandeling van 6 à 7 kilometer
die me langsheen de velden brengt van een typisch Vlaams landschap.

Vlak land maar door een lichte glooiing niet zo plat als aan de kust.
De glooiing biedt boeiende weidse uitzichten.
Ten minste, boeiend als je er oog voor hebt.

Het land wordt gekenmerkt door enkele boerderijen, her en der verspreid.
De akkers worden omgeven door een bonte afwisseling van stenen en houten paaltjes,
verbonden met prikkeldraad, schots en scheef neer gepland
om de grens met het aanpalend erfgoed vast te leggen.

Oude, verroeste toegangspoorten die wijzen op vervlogen tijden,
waarvan je je afvraagt of ze nog steeds dienst doen.
Achter een hoekje of bij een inkijkje tussen enkele bomen
een waterpomp op pensioen.
Een oude melkkan die werd omgebouwd tot een brievenbus.

Ik noem het mijn ‘pensioenwandeling’.
Want als je op pensioen bent dan mag je wandelen zonder bestemming,
dan kan je de tijd nemen om te zien wat je anders niet ziet.

Zo’n wandeling waarmee je elke dag begint omdat verre reizen niet meer hoeven,
omdat je dat wat dichtbij is veel meer kan appreciëren dan vroeger.

Mijn pensioenwandeling…
meer dan 20 jaar vóór mijn pensioen.

Anderzijds is het een wandeling met veel bestemmingen.
Vaak onverwacht brengt een bepaalde aanblik je naar zomerse bestemmingen.

Een rij bomen, badend in een zacht licht, en heerlijk lange schaduwen,
kan heel even het gevoel van Toscane oproepen.
Soms waan je je in Frankrijk,
met een veld vol gele bloemen langs de zachte glooiing van het land,
in het gouden licht van een ondergaande zon.

Voor velen misschien een hele saaie wandeling,
maar als je je zintuigen ten volle hun werk laat doen,
dan brengt het je telkens opnieuw verwondering en schoonheid.

Boeken·Non-fictie·Recensie

Het is aan ons – Merlijn Twaalfhoven

Omslagfoto van het boek 'Het is aan ons'.
De kunst van het verwonderen en de ontroering

Als kind was ik nooit creatief. Mijn zus was de creatieve geest, ik de denker.
Zoveel jaren later, als prille veertiger, rijpt een andere geest in mij.
Sinds enkele jaren probeer ik de creatieve component in mezelf aan te wakkeren.
Geen evidente keuze als de eeuwige ‘denker’, maar wel een keuze waar ik blij mee ben.
Het verruimt mijn wereld, maar bovenal mezelf.

Nog volop mijn creatieve geest aan het ontwikkelen, komt dit boek op het perfecte moment mijn leven binnen gewandeld. Vol ongeduld kijk ik uit naar de meerwaarde van het boek met als ondertitel ‘waarom we de kunstenaar in onszelf nodig hebben om de wereld te redden’.

De auteur richt zich tot de vergeten kunstenaar, degene die vol verhalen zat bij het haardvuur, degene die het onzichtbare en het onzegbare een plek gaf in het dagelijks leven. Deze vergeten kunstenaar werd een passieve toeschouwer, naast de specialisten die een podium kregen. De schepper, maker, verhalenverteller in elk van ons, zijn in een sluimertoestand gezet.
Hij laat ons zien hoe we met een andere zienswijze naar het leven kunnen kijken, aan de hand van een kunstenaarsmindset. Niet met de bedoeling om een groot kunstenaar te worden, maar door ‘vergeten’ delen in onszelf te herontdekken.

Voor mij persoonlijk brengt hij niet zoveel nieuws, maar de auteur vult het wel in met een bijzonder originele invalshoek, die kunstenaarsmindset.
En ook al heb ik persoonlijk weinig met muziek, zijn verhalen kan ik me levendig voorstellen. Wat zijn ‘kunstvorm’ muziek met anderen doet, hoe het anderen in beweging brengt.
Ik ben ook volledig mee met zijn betoog hoe hij de kunstenaar in elk van ons wilt aanwakkeren, om elkaar dát terug te laten zien wat we verloren waren, de kunst van verwondering en ontroering. Want dat is zonder twijfel een verrijking voor elk van ons, maar ook voor de wereld.

Mijns inziens moeten we het niet zo groots aanpakken als de auteur, om met z’n allen de wereldproblemen aan te pakken, ook al siert die ambitie hem. Het lijkt me al een mooi begin als ieder van ons terug verwondering, ontroering en schoonheid voor het alledaagse kan binnen brengen in z’n omgeving door te vertragen.

Ieder die het vermogen heeft om stilte te scheppen, oases van aandacht te creëren en gedeelde ervaringen te veroorzaken kan helpen om ons te vertragen, te verbinden en te verwonderen.

Het is de blik van een kunstenaar die ons helpt, die open houding om de wereld onbevangen én scheppend toe te treden. Geen kunst om de kunst, maar de kunst van verwondering en ontroering.
Het maakt niet uit wat je in beweging brengt, of het nu muziek, dans, schrijven of fotografie is, als het je er maar toe aan zet om jezelf uit je hoofd te halen, om terug te voelen. Zonder plan iets in beweging zetten. Zodat onrust verdreven wordt. Het is de kunst om te vertragen om je zo open te stellen voor een nieuw perspectief aan mogelijkheden.

Zowel zijn betoog als zijn verhalen lezen bijzonder vlot. Ook al vermoed ik dat hij de kunst van muziek maken beter beheerst dan de kunst van het schrijven. Maar zelfs dat versterkt zijn betoog, want het is niet de perfectie, ook niet het streven naar die perfectie, dat ons vooruit helpt.
Toch had ik liever wat meer van z’n verhalen gelezen in plaats van een soms ietwat chaotisch betoog over z’n idealen. Met meer van z’n verhalen had hij mij ongetwijfeld nog meer kunnen betoveren.

Het is trouwens ook mooi om te lezen hoe hij omgaat met machteloosheid, onzekerheid en mislukkingen. Hoe hij deze transformeert in vaardigheden en krachten.

Column·Het reizigersleven·Verhalen

In het spoor van Michiel

De fotograaf Michiel Hendryckx heeft me steeds weten te bekoren.
Niet alleen omwille van z’n foto’s, maar vooral de samenhorigheid tussen foto én tekst betekent, in mijn ogen, een enorme meerwaarde voor zijn werk. Het doet je langer naar een foto kijken. Het verhaal bij de foto maakt het plaatje compleet.

Hij gaat op zoek naar ontroering, naar het mooie in de wereld.
En hij weet dit op een geheel eigen manier vorm te geven.
Dolen” is voor hem verwonderd en onbevangen genieten van de wereld.

In één van z’n boeken stelt hij het verlangen dat de lezer hem achterna reist, niet om hem te kopiëren maar als inspiratiebron om de wereld te ontdekken, zich te laten ontroeren, zich te laten verwonderen, te kijken zonder deel te nemen, te kijken zonder oordeel. Om op een onbevangen wijze met de wereld om te gaan.

En toen besloot ik hem achterna te reizen…
Soms naar dezelfde bestemmingen. Maar evenzeer andere bestemmingen.
Het gaat hem niet om de bestemming op zich, maar de wijze waarop je onbevangen met de wereld omgaat.

En, geheel toevallig, heb ik voor hetzelfde medium gekozen: een foto en een bijpassende tekst. Weliswaar vanuit een eigen perspectief en een eigen interesseveld. De mens zal dus minder vaak het onderwerp zijn in mijn foto’s. Maar net zoals bij Michiel verkies ik een ‘natuurlijke’ foto zonder gebruik van Photoshop.

Zo trek ik verder, met een open en nieuwsgierige blik, zonder vooropgezet plan.

Deze beelden kan je terug vinden op deze pagina: Gedichten – Inge Schrijft