Boeken·Non-fictie·Recensie

De veertien geheimen van de panda – Aljoscha Long & Ronald Schweppe

Omslagfoto van het boek 'De veertien geheimen van de panda'.

Ik lees niet vaak meer sprookjes. Voor deze panda maak ik graag een uitzondering. De kleine panda is teleurgesteld in de wereld en gaat op zoek naar geluk en innerlijke vrede. Ik ben benieuwd hoe de auteurs die zoektocht zullen beschrijven, en vooral welke antwoorden ze de panda zullen influisteren.

De auteurs streven niet zomaar naar rust maar gaan een niveau dieper. Ze streven naar gelijkmoedigheid. Een ambitieus plan waar ik meer over wil lezen.

“Gelijkmoedigheid is een toestand van innerlijke vrede of innerlijk evenwicht. Het is spanning noch ontspanning, maar een kalme onverstoorbare manier om de wereld waar te nemen en te reageren op gebeurtenissen terwijl je altijd je innerlijk evenwicht bewaart.”

Voor de duidelijkheid en volledigheid: gelijkmoedigheid betekent in geen geval dat je je gevoelens moet onderdrukken. Bovendien mag je het niet verwarren met apathie.

Elk hoofdstuk vertelt een stukje van de panda zijn zoektocht. Het is telkens levendig beschreven, zoals sprookjes worden verteld. Een hoofdstuk wordt afgesloten met enkele mooie, eenvoudig klinkende waarheden.

“Ontevredenheid ontstaat als je gemoed onrustig wordt omdat de wereld anders is dan je zou willen.”

Tussendoor geeft de auteur korte toelichtingen. Deze toelichtingen zijn concreet, duidelijk en aanschouwelijk.

“Vertrouw op het leven… Maak geen plannen, maar volg je eigen weg.”

De auteurs pretenderen geen algehele wijsheid als de ‘te volgen weg’ maar ze bieden inzichten die je kunnen verrijken op je eigen levenspad.

Dit boek is niet alleen maar een sprookje. De inzichten worden toepasselijk en concreet uitgelegd aan de hand van enkele korte voorbeelden. Je hoeft de boodschap dus niet helemaal zelf te ontrafelen. En dat is maar goed ook, want het boek bevat veel waardevolle wijsheden.

Gedichten·Poëzie

Dolfijn

Op zoek naar rust
strevend naar vrede
hoop ik geen opschudding te veroorzaken
in een zee van golven.

Ik stel me op
als een ijzeren pilaar
bewegingsloos
geruisloos
zo onzichtbaar als het maar kan.

Maar de golven blijven komen
en slaan hard tegen me aan.

Ik span me nog harder op.
Eén brok spanning.
Geen rust.
En steeds hardere slagen.

Mezelf voordoen
als een onzichtbare ijzeren pilaar
brengt geen rust
zoals gehoopt.

Dus laat ik maar de dolfijn in mij los
met m’n vrolijke snoet
dobberend in het water
zachtjes genietend
van de zon, de lucht en het water.

En als mijn krachtige bewegingen
golfslagen voort brengen
dan zij het maar zo.

Vrolijk en gezwind
beweeg ik me soepel in het water
voel ik de golven niet meer.

Ik laat het goud in mijn hart
tot leven komen.