Boeken·Non-fictie·Recensie

Zonder de top te bereiken – Paolo Cognetti

Omslagfoto van het boek 'Zonder de top te bereiken'.

Paolo Cognetti heeft vier boeken geschreven over de bergen. Het 1ste boek (De buitenjongen) en dit boek (het 3de in de reeks) zijn semi-autobiografisch. Het 2de boek (De acht bergen), zijn grootste succesboek, bevat ook autobiografische elementen maar vertelt uiteindelijk een fictief verhaal. Net zoals het 4de boek (Het geluk van de wolf).

De vier boeken zijn in dezelfde geest geschreven. Ze bezingen de schoonheid van de natuur, met name het berglandschap. De stilte en de eenzaamheid in de bergen veroorzaken vertraging waardoor het hoofdpersonage terug balans en betekenis vindt in het leven.

Ik had al meermaals gelezen dat ‘De acht bergen’ zijn topboek is. En dat kan ik alleen maar beamen. ‘Zonder de top te bereiken’ vind ik persoonlijk het minst goede boek van de reeks. Er is als lezer minder ruimte om zelf in te vullen, minder ‘magie’ op een bepaalde manier. Het is meer wat het is, een zuivere beschrijving van zijn pelgrimstocht in de Himalaya.

De titel was voor mij nochtans heel beloftevol. Hier kon je in mijn ogen een heel rijk verhaal aan ophangen, maar de verwachtingen werden niet ingelost. In elke cultuur is een pelgrimage een zuiverende wandeltocht, waarbij een reisdoel van wezenlijk belang is. Het is vergelijkbaar met bergbeklimmers die een top willen bereiken waarbij tijdens de beklimming de staat van zuiverheid bereikt wordt. In Tibet echter bestaat er een pelgrimstocht die cirkelvormig is, zonder wezenlijk doel.

Ik miste de sfeer van de bergen, de stilte, de eenzaamheid. Zijn woorden en overpeinzingen konden me deze keer niet zo erg bekoren.

Het innerlijke leven·Het leven·Levensverhalen

Doofheid

Weet jij hoe het voelt om doof te zijn?

Enkele jaren geleden heb ik ervaren wat het betekent om helemaal niets meer te horen.
Twee dagen lang.
Geen tikkende klok of stromend water uit de kraan.
De kat die niet meer spint. Een hond zien blaffen maar niet horen.
Geen fluitende vogels terwijl de lente garant staat voor zoveel vrolijk gezang.
Een brommer die plots naast je voorbij schiet, omdat je hem niet hebt horen naderen.
‘S avonds geen muziek kunnen beluisteren. Enkel tv kijken zonder geluid.

Stil. Akelig stil.
Omdat het zo lang duurt. Omdat je zelfs geen zuchtje hoort of wat geruis. Maar helemaal niets.
Akelig stil omdat je het zelf niet kan omkeren door je handen van je oren te halen.
Akelig stil omdat het besef hard binnen komt dat doof zijn onmogelijk voor te stellen is.

Na een lang weekend kan ik de oorproppen die de gehoorgang volledig verstopten, eindelijk laten verwijderen. Wat ben ik blij dat ik eindelijk terug ten volle kan genieten van al die prachtige natuurgeluiden. Dat besef ik nu des te meer. En nog nooit was het zo fijn om de storende geluiden van de buren opnieuw te kunnen horen.

Gedichten·Poëzie

Kiezen

Kiezen is niet m’n sterkste eigenschap.
Want ‘kiezen is verliezen’.
Ik ben een twijfelaar.
Ik twijfel te vaak. En te lang.
Ik wik en weeg.
Ik denk er nog eens opnieuw over na.
En nog eens.
Tot het piekeren wordt.

Omdat ik kiezen als zwart-wit beschouw.
Als goed en slecht.
Onomkeerbaar.

Maar het leven is niet zwart-wit.
Het bevat zoveel kleurschakeringen.
Kiezen is niet alleen verliezen.
Kiezen is ook winnen.

Elke keuze heeft z’n voordelen.
En elke keuze heeft z’n nadelen.
Maar vooral, elke keuze heeft verrassingen in petto
die we niet kennen
en die we niet kunnen voorzien.

Dus laat ik maar gewoon op m’n gevoel vertrouwen.
En de keuze omarmen
me wendbaar opstellen voor de verrassingen
mezelf veerkrachtig opstellen als opnieuw kiezen een nieuwe keuze wordt.

Want niets is zwart-wit.
Niets is voor altijd.
Alles verandert. Ooit.

En dus verander ik mee.
Af en toe.
Wanneer de tijd het nodig acht.

Het innerlijke leven·Het leven·Levensverhalen

De kroniek van Pietje de Dood

Pietje de Dood kwam meermaals langs op de werkvloer. Soms verwacht, maar veel vaker onverwacht. Maar het is vooral de manier waarop de werkgever en/of de collega’s hiermee omgaan dat blijft beklijven. Ik had nooit gedacht dat het ook harteloos, zonder mededogen, zonder menselijkheid kon. Ik stond meermaals met m’n voeten aan de grond genageld. Sprakeloos.

Een collega wiens overlijden als een fait-divers werd meegedeeld. Twee weken na het overlijden.
Nadat de begrafenis reeds had plaats gevonden. Nee, niet op vraag van de familie.

Of in coronatijden. Een afscheidsplechtigheid op afstand. Thuis. In je eentje voor een pc-scherm. Hoe onwezenlijk kan een afscheid zijn. Hoe hard voor de betrokkenen.
Maar met ontzetting zie ik hoe de collega’s twee minuten na de plechtigheid het werk alweer hernemen. Zonder een woord uit te wisselen. Zonder een moment van stilte. Zonder een moment van bezinning. Het leven heeft zich nog nooit zo snel hernomen na een afscheid.

Ontzet stel ik me telkens de vraag of dit de nieuwe menselijkheid is?
Soms vraag ik me af wat ik hier nog heb te zoeken op deze planeet als dit het leven is.

Ik staar naar het scherm
machteloos
op zoek naar antwoorden
op zoek naar woorden
maar ik vind ze niet.

Ik glip naar buiten
op zoek naar begrip
in de wind.

Boeken·Fictie·Recensie

Het lichtje in de verte – Antonio Moresco

Omslagfoto van het boek 'Het lichtje in de verte'.

Het lichtje in de verte. De titel straalt één en al hoop uit. Eenvoud en hoop. Redenen genoeg om het te lezen.
Op een moment dat onrust bezit heeft genomen van m’n lichaam, besluit ik het boekje open te slaan. Bij elke bladzijde die ik omsla neemt de rust naderhand toe.

De korte beschrijving zegt dat een man, die in totale eenzaamheid in een verlaten bergdorp woont, elke nacht een lichtje ziet verschijnen aan de andere kant van de vallei. Hij gaat op zoek naar de bron van het mysterieuze lichtje.

Eenvoud. Stilte. De warmte en de rust van een berglandschap. Meer is er niet nodig om de rust op me over te brengen. Geen complexe zinnen of ellenlange overpeinzingen. Maar wel de eenvoud van de natuur en de magie van een eenvoudig lichtje.

De achterflap vertelt over een man in totale eenzaamheid. En wellicht zullen sommigen (of velen) ook eenzaamheid ervaren bij het lezen van dit boek. Maar ik voel stilte, rust, schoonheid van de natuur en schoonheid in de eenvoud. Ik ervaar geen eenzaamheid.

Sommigen zullen er een andere interpretatie aan geven maar wat mij vooral bij blijft: hoe ‘schoon’ kan het leven zijn in al z’n eenvoud, zoveel mooier dan de complexe gejaagdheid in het hedendaagse bestaan. En ja, hoe jammer ook, hoe wreed kan de mens voor z’n medemens zijn…

Gedichten·Poëzie

Vleugels

Liefste

Jij gaf me vleugels
om uit te vliegen
telkens opnieuw.

En als ik vergat
dat ik vleugels had
dan mocht ik bij jou
uitrusten,
om op adem te komen,
gewoon zijn.

Tot ik besefte
dat ik vleugels had
om zelf te vliegen.

En jij liet me gaan
omdat je wist
dat ik telkens opnieuw
naar jou zou komen.

Want dat is Liefde.

Het leven·Het plattelandsleven·Levensverhalen

Bird watching

Ik heb een kleine tuin. Noem het gerust een mini-tuin. Het afgelopen jaar betrap ik mezelf er meer en meer op dat ik vanuit het grote schuifraam vogels aan het spotten ben. Ze komen langs in diverse kleuren en groottes. Bruine tinten, zwarte tinten en heel wat meer kleurrijke exemplaren. De namen moet ik je ontzeggen. Ik ken er geen enkele bij naam.

Ik lees her en der dat vogels spotten aan een revival bezig is. Bird watching zou ideaal zijn om wat vaker uit je hoofd te stappen. Daar heb ik toch enigszins mijn bedenkingen bij. De manier van vogels spotten waarbij je je hoofd telkens opnieuw vol moet stoppen met nieuwe kennis… Dat is in mijn ogen niets anders dan in je hoofd blijven, weliswaar met andere materie.

Ik geniet ten volle van het observeren van vogels, net omwille van het feit dat ik enkel gebruik maak van m’n zintuigen. Ik luister met veel plezier naar hun vrolijke wijsjes, zonder in m’n hoofd te moeten scrollen naar de juiste naam van de vogel op basis van het gezongen deuntje. Ik kijk naar de vele varianten die voor m’n netvlies verschijnen, zonder iets te moeten interpreteren of over iets te moeten nadenken. Gewoon kijken en gewoon luisteren. Zonder meer.

Ik kan en mag gewoon genieten zonder dat ik een nieuw pronkstuk aan m’n lijst van waarnemingen moet toevoegen. Dat is pas echt rustgevend.

Boeken·Fictie·Recensie

Bult – Marieke De Maré

Omslagfoto van het boek 'Bult'.

Af en toe krijg ik van iemand onder jullie een boekentip. Zo ook met dit boek, Bult. Het gaat over drie mensen die wonen op een zachte helling van de kleine heuvel met de naam ‘Bult’.

Het is een vertelling in alle eenvoud. Maar het illustreert treffend hoe eenvoud heel ‘vol’ kan zijn, hoe eenvoud soms zoveel meer kan omvatten. De auteur slaagt er in om veel te zeggen met weinig woorden. Kort en bondig. Maar vol gevoel en wijsheid.

Mooi om te lezen hoe iedereen een uitzicht zoekt in het uitzichtloze.
Een bultje hoop…

Heb jij ook een mooie tip waarvan je zegt: “Inge, dit boek lijkt me echt iets voor jou!”. Laat het dan weten in een reactie. Ik kijk er naar uit om op zoek te gaan naar jouw boekentip.

Het innerlijke leven·Het leven·Levensverhalen

Mijn eigen kracht

Het wordt tijd dat ik terug in mijn eigen kracht sta.
Door te geloven in mezelf,
te geloven in mijn waarde.

Door te geloven in de kracht van stilte,
de kracht van weinig woorden.

Door mee te gaan in hun verhaal,
door het gevoel mezelf te moeten verdedigen,
geef ik kracht aan hen.

Mijn kracht ligt in mijn stilte.
Mijn kracht ligt in mijn weinige woorden.
Mijn kracht ligt in mijn individu.

Daarom is het tijd om me niet langer te vereenzelvigen met de groep,
want zo verlies ik mijn eigenheid aan de groep,
en verword ik tot een zwak individu.

Ik hoef geen gelijk te halen.
Hoe meer ik mezelf probeer te verdedigen, hoe meer ik mezelf verlies.

De kracht van de bergen ligt in de stilte.