Boeken·Fictie·Recensie

De jongen, de mol, de vos en het paard – Charlie Mackesy

Ik woon op een klein appartement waardoor ik geen ruimte heb voor een eigen bibliotheek of kasten propvol boeken. Een e-reader is voor mij dus de ideale oplossing voor een eigen digitale bibliotheek.
Maar soms zijn er boeken die je ‘in het echt’ moet kopen, die je moet kunnen vastpakken, voelen, die je moet kunnen doorbladeren en willekeurig openslaan. Dit boek is er zo één.

“Ik wil dat het zo’n boek is waar je in kunt duiken, waar en wanneer je maar wilt. Begin gerust middenin. Klad er maar op, kreuk de hoeken en laat het goed beduimeld achter.”

Ja, zo’n boek is het. Het is geen “leesboek” maar een boek dat op je nachttafeltje ligt om er zo af en toe eens in te duiken, op een willekeurige pagina. Om daarna rustig en vredevol in te slapen.
Want het boek brengt rust, door z’n eenvoud in tekeningen en korte maar krachtige zinnen.

In eenvoud ligt de grootste kracht.

Inspirerend omhult het boek je met warmte en wijsheid, het dompelt je onder in een heel rustgevend bad. Ik heb zelden zo’n eenvoudig én krachtig boek tegelijk gelezen. Voor jong én oud.
Het is zo’n boek dat je na lange tijd terug vindt in je kast en waarin je dan opnieuw verwonderd wordt door de eenvoud ervan.

Een boek waar ik alleen maar vol lof over kan zijn, en dat je cadeau wenst te doen aan de mensen die je een warm hart toedraagt.

Ik geef je tot slot graag enkele korte fragmenten mee:

‘We hoeven niets te weten over morgen,’ zei het paard, ‘het enige wat wij hoeven te weten is dat wij van elkaar houden.’

‘Als je de macht lijkt te verliezen over grote dingen
… focus dan op wat dichtbij is en waar je van houdt.’

‘Wat is jouw beste ontdekking?’ vroeg de mol.
‘Dat wie ik ben, genoeg is,’ zei de jongen.

Het plattelandsleven·Verhalen

Tijd nemen mag

Een buurtwinkel zoals je ze zelden nog vindt.
Schitterende kwaliteit, verse producten, mooi, verzorgde winkel.
Maar daar draait het hier nu niet om.

Je wordt er bediend met volle aandacht. Ze nemen hun tijd.
Waarbij elke handeling minutieus wordt uitgevoerd zonder enige vorm van versnelling,
of opzettelijke vertraging. Ze laten zich door niets of niemand opjagen.
Zelfs niet door een lange rij wachtenden.

Hier mag er nog tijd genomen worden.
En je kan je er in opjagen. Maar het dient tot niets.
Integendeel. Je laat je beter betoveren door hun aandacht, hun tijd, hun rust, het vertragen.

Maar hier mag het nog.
Hier mag je nog vertragen.

Als ik me niet in een dorp zou bevinden, maar in één of andere grootstad,
dan zou je vermoeden dat ze zich hebben aangesloten bij de beweging ‘the art of slow living’,
waarbij ze de handeling van het bedienen hebben verheven tot één of andere kunstvorm.
Een kunstvorm die doordrongen is van de filosofie ‘aandacht voor het nu’.

Maar ik bevind me niet in een wereldstad
maar op het Vlaamse platteland
waar zo hier en daar
de nostalgie van het verleden
en het tijd-nemen
nog niet helemaal verloren is gegaan.

Gedichten·Poëzie

Geborgen

Ik voel me geborgen
omdat jij er bent

Ik voel me geborgen
omdat je teder voor me bent
omdat je me met zachtheid omringt
omdat je respect voor me hebt

Ik voel me geborgen
omdat ik warmte voel in jouw nabij zijn
omdat ik mag zwijgen als jij er bent
omdat ik mag zijn wie ik ben, zoals ik ben

Ik voel me geborgen
omdat ik mag zoeken en vinden
omdat ik mag huilen en lachen
omdat niets hoeft, en alles mag

Ik voel me geborgen
omdat jij er bent

Boeken·Fictie·Recensie

Verdwaald in Tirol – Astrid Habraken

Toen ik de titel van het boek las, wist ik dat ik dit boek absoluut wou lezen. Tirol is één van m’n favoriete bestemmingen. De bergen, de natuur en vergezichten, de stilte en de rust. Ik zou zo opnieuw willen vetrekken.

In het boek verhuist een expat van Nederland naar Innsbruck. Zijn vrouw is aanvankelijk enthousiast omdat ze altijd al droomde van een nieuwe start in het buitenland. Al had ze liever gehad dat de bestemming Amerika was in plaats van Oostenrijk.

Het verhaal vertelt uiteindelijk de moeizame zoektocht van de vrouw om zich thuis te voelen in deze nieuwe omgeving. Het verhaal is gebaseerd op de auteur haar eigen omzwervingen. We komen echter niet te weten wat fictie of realiteit is.

Het boek leest heel vlot, ook al kon ik me moeilijk vereenzelvigen met het hoofdpersonage omdat Tirol wel een grote aantrekkingskracht op mij heeft.

Maar als je geen grote affiniteit hebt met de bestemming, het volk en de cultuur, dan kan ik me wel beter plaatsen in het verhaal. Zij had misschien sneller haar draai gevonden in een grotere stad als New York. Zelf daarentegen zou ik daar veel moeilijker kunnen integreren. Die invalshoek geeft een bijzonder perspectief aan het verhaal.

Column·Het reizigersleven·Verhalen

Me-time

Een tiental jaren geleden besloot ik van fotografie een serieuze hobby te maken.
Ik sloot me aan bij enkele fotoclubs en volgde diverse workshops.
Zij stippelden de foto-excursies uit en ik hoefde maar te volgen.
Ze bepaalden de onderwerpen, gaven tips voor technisch betere foto’s
en bepaalden uiteindelijk wat een sterke foto was en wat niet.

Maar stilaan liep ik vast.
Waar anderen iets fotowaardigs zagen, zag ik niets. En omgekeerd.
Bijgevolg blokkeerde ik steeds vaker op het tempo bij excursies.

Enkele jaren geleden gooide ik het roer volledig om.
Sindsdien ga ik telkens alleen op foto-uitstap.
Een volledige dag ‘me-time’.

Ik verzamel fotolocaties die mij bekoren.
Steden en straatfotografie laat ik links liggen.
Ik zoek locaties enkel nog uit omwille van de sfeer.

Ik ben niet langer op zoek naar de perfecte foto,
en dus ook niet naar de perfecte locatie of het perfecte licht.

Met m’n fototoestel en een lunchpakket begeef ik me op weg.
Ter plaatse laat ik me onderdompelen in de sfeer van het moment.
Urenlang kan ik rond dolen op een site.
Op een bankje observeer en geniet ik van de schoonheid van de omgeving.

Dan leg ik die beelden vast die mijn indrukken van die dag weergeven.
Beelden die mij bekoren en niemand anders z’n goedkeuring moeten weg dragen.

Op mijn tempo dool ik verder
zodat ik voel dat ik leef
zodat ik voel dat ik geniet.

Me-time in z’n puurste vorm.

Geluksmomentjes

Geluksmomentje #2 Ochtendzon

Ik nestel me in een zonnig hoekje in de tuin
met een heerlijk fruitontbijt
kleurige bloemen om me heen
een vogel in de verte die naar z’n soortgenoten roept
een enkel blad dat fluistert in de wind

Ik richt m’n hoofd naar de ochtendzon
de ogen gesloten
laat de warmte van de stralen
m’n hoofd masseren

De rust en de stilte dalen op me neer

Ik voel hoe m’n hart en m’n lichaam
zich ontspannen
en intens genieten van deze ochtendzon