Geluksmomentjes

Geluksmomentje #2 Ochtendzon

Ik nestel me in een zonnig hoekje in de tuin
met een heerlijk fruitontbijt
kleurige bloemen om me heen
een vogel in de verte die naar z’n soortgenoten roept
een enkel blad dat fluistert in de wind

Ik richt m’n hoofd naar de ochtendzon
de ogen gesloten
laat de warmte van de stralen
m’n hoofd masseren

De rust en de stilte dalen op me neer

Ik voel hoe m’n hart en m’n lichaam
zich ontspannen
en intens genieten van deze ochtendzon

Boeken·Non-fictie·Recensie

De buitenjongen – Paolo Cognetti

Eén van de mooiste boeken die ik ooit las was ‘De acht bergen’ van Paolo Cognetti. Bovendien heb ik een enorme voorliefde voor de bergen. Beide elementen wisten op die manier mij te overtuigen om ook dit boek te lezen.

Een dertiger is vastgelopen in zijn leven. In de hoop zijn schrijverschap terug te vinden, trekt hij voor een aantal maanden de bergen in. Zielsalleen omringt hij zich met de natuur en enkele boeken.

Door terug te keren naar de natuur leert hij zijn zintuigen terug volledig te ontwikkelen. De betovering van de natuur is niet alleen weggelegd voor het hoofdpersonage maar weet ook mij, als lezer, te vangen.

De bergen beschouwt hij als de meest volmaakte belichaming van het begrip vrijheid. Het is een gevoel van terug thuis komen, en jezelf terug te vinden. De kracht van de bergen bevindt zich in de stilte, in het vertragen.

Er straalt zo’n rust vanuit zijn woorden, zijn beschrijvingen en zijn overpeinzingen. Een ontwakend verlangen naar de bergen dat steeds intenser wordt, om het zelf te mogen beleven. Mijn geest komt tot rust, wellicht enkel te begrijpen door wie dezelfde liefde voor een berglandschap deelt.

Ik heb de roman heel graag gelezen maar het is iets minder beklijvend dan ‘De acht bergen’. ‘De buitenjongen’ blijft meer op de vlakte waardoor het minder weet te raken. Mijn gedeelde liefde voor de bergen en de mooie schrijfstijl maken het in mijn ogen toch de moeite waard.

Gedichten·Poëzie

Dolfijn

Op zoek naar rust
strevend naar vrede
hoop ik geen opschudding te veroorzaken
in een zee van golven.

Ik stel me op
als een ijzeren pilaar
bewegingsloos
geruisloos
zo onzichtbaar als het maar kan.

Maar de golven blijven komen
en slaan hard tegen me aan.

Ik span me nog harder op.
Eén brok spanning.
Geen rust.
En steeds hardere slagen.

Mezelf voordoen
als een onzichtbare ijzeren pilaar
brengt geen rust
zoals gehoopt.

Dus laat ik maar de dolfijn in mij los
met m’n vrolijke snoet
dobberend in het water
zachtjes genietend
van de zon, de lucht en het water.

En als mijn krachtige bewegingen
golfslagen voort brengen
dan zij het maar zo.

Vrolijk en gezwind
beweeg ik me soepel in het water
voel ik de golven niet meer.

Ik laat het goud in mijn hart
tot leven komen.

Column·Het schrijversleven·Verhalen

Een gesloten boek

Ik ben een gesloten boek. Altijd al geweest.
Als kind. Als tiener. Als volwassene. Ook nu nog.
Slechts een enkeling slaagde er in om me te doorgronden, kende me door en door.
De spreuk ‘Stille waters hebben diepe gronden‘ kreeg ik wel vaker te horen.

En nu besluit ik een schrijversblog op te starten, met o.a. verhalen uit het leven gegrepen.
Het is geen evidente keuze.

Waarom ben ik een gesloten boek? Waarom vertel ik weinig over mezelf?
Omdat anderen niets over mij zouden mogen weten? Nee, dat is geen drijfveer.

Maar waarom zouden anderen interesse hebben in mijn verhaal?
Wat heb ik te vertellen dat een ander kan boeien?
Waarom zouden anderen mijn verhalen willen lezen?

Toen ik startte met het schrijven van korte teksten bij zelf gemaakte beelden,
liet ik voor de eerste keer in mijn ziel kijken.
En dat bleek plots zo gewaardeerd.
Ik gaf moed aan mensen. Ik gaf hen begrip. Ik gaf hen (h)erkenning.
En nochtans had ik niets gedaan. Ik had enkel maar wat woorden op papier gezet.

Nu slaag ik er beter in om dit vanuit een ander perspectief te benaderen.
Ik lees bijzonder graag oorlogsverhalen. Nochtans heb ik totaal geen interesse in de oorlog op zich: oorlogsfeiten, wapendetails, het politiek verloop,… Het boeit me weinig.
Maar toch raak ik telkens opnieuw gebeten door oorlogsverhalen.
Omdat het om persoonlijke verhalen van mensen gaat. Hun verhaal slaagt er in om mij te laten voelen wat oorlog betekent, wat het met een mens doet.
De authenticiteit ervan raakt me tot in het hart.
Het zorgt er voor dat je met een andere blik naar het leven kijkt.

Ik heb niets van die aard mee gemaakt, dat het vertellen waard is.
Maar een persoonlijk verhaal doet mensen voelen.
Het authentieke van een persoonlijk leven raakt.

Misschien kan ik in dat opzicht iets voor mensen betekenen.
Met mooie woorden en beelden.
Misschien is het de moeite waard om dat gesloten boek stilaan wat meer te openen.
Met mooie verhalen, met een lach en een traan, met gewone verhalen uit het dagelijkse leven. Maar evenzeer met af en toe een woord van troost en bemoediging.

Hierbij gun ik jullie graag een inkijk in verschillende delen van mijn leven:
het schrijversleven, het innerlijke leven, het plattelandsleven, het reizigersleven en het kattenleven bij mij thuis.

Maar ook voor gedichten en geluksmomentjes zit je hier goed.

Voel je welkom 🙂

Boeken·Non-fictie·Recensie

Het zoutpad – Raynor Winn

Het zoutpad vertelt het verhaal van twee mensen die alles op korte tijd hebben verloren. Niet wetend wat ze op dat moment moesten doen, besloten ze te gaan wandelen, ook al zijn ze geen doorwinterde wandelaars, gewoon uit gebrek aan een beter idee. 1014 km langs het South West Coast Path, een pad ten zuiden van Engeland, langs de kustlijn.

Ik was alleen al verkocht door de korte inhoud, des te meer omdat het een waargebeurd verhaal is. Ik heb een voorliefde voor verhalen waarbij de hoofdpersonages de natuur op zoeken om er te verstillen, te vertragen en zo de verwondering voor het leven terug ontdekken. Hoe de natuur hen helpt om zichzelf terug te vinden, hoe de natuur hen een nieuwe weg toont in hun leven. Nochtans doet de natuur niets. Ze is er gewoon. En daarin zit haar kracht.

Het boek toont mooi hoe alles verandert volgens het perspectief waarmee je het bekijkt, hoe verliezen en vrijheid bijvoorbeeld veel dichter bij elkaar liggen dan we denken. Het koppel heeft geen dak boven hun hoofd en een heel klein weekbudget om te overleven, en toch worden ze zo vaak bofkonten genoemd omdat ze zoveel tijd hebben en vrij zijn om een langer stuk van het pad af te wandelen. Maar de waarheid vertellen was vaak geen optie omdat de realiteit voor de toehoorders te hard was om te aanhoren. Heel confronterend omdat het voor het koppel wel hun leven is, en niet zomaar een verhaal.

Verloren en ontworteld leggen ze het pad af. Stilaan vormt de verbinding met de natuur weer voor een kern van kracht in hun innerlijk. Trots op wat ze nu presteren leidt het tot vernieuwde veerkracht. Stilaan zagen ze mogelijkheden en kregen ze wat hoop, ook al was er niets.

Het boek bevat een aantal mooie levenslessen, ook al worden ze zo niet vermeld. Je moet ze zelf zoeken in het verhaal.

Aanvaarden door je niet langer te verzetten om het onveranderbare te veranderen. Niet langer krampachtig in angst een leven vast houden dat je niet hebt kunnen behouden.

Geen grote woorden, geen grote verhalen, gewoon de natuur z’n werk laten doen. En het is bizar, naarmate het boek vordert voel ik zelf ook steeds meer rust op mij neerdalen. Is het de natuur die ook bij mij z’n werk doet? Of komt de auteur meer tot rust, die dan op mij afstraalt? Ik weet het niet.

Geluksmomentjes

Geluksmomentje #1 Magisch licht

Op weg met de wagen
werd ik getrakteerd
op een schouwspel
van donker en licht.

Het had bijna iets magisch.

Dreigende wolken.
Zwart en donker.
Zonlicht
dat krachtig doorbreekt.

Daarna twee regenbogen.
De ene een volledige boog
in heldere kleuren.
De andere een halve boog
in zachte tinten.

Wow
Wow
Zo magnifiek.

Oeps, m’n ogen terug op de baan richten.

Om daarna toch terug even piepen om opnieuw
een glimp op te vangen
van dit mooie natuurwonder.

Welk geluksmomentje wil jij graag delen?
Laten we elkaar inspireren 🙂

Geluksmomentjes

Geluksmomentjes

Geniet van de kleine dingen in het leven.
Op een dag kijk je terug en ontdek je dat dit de grote dingen waren.

We kennen deze spreuk allemaal. En we weten ook dat deze quote het bij het rechte eind heeft. Maar toch trappen we zo vaak in de val van vergetelheid, in de val van het massa-denken waarmee we opgegroeid zijn, waarmee de media ons telkens opnieuw verleidt.

We weten dat het de kleine momenten zijn die ons het vaakst verrassen, die ons onverwacht een vreugdevol moment van intens geluk opleveren.

Maar onze aandacht laat zich zo gemakkelijk verleiden waardoor het met ons een loopje neemt en we terug uitmonden bij de dagelijkse sleur, maar vooral de gewoonte om ons te richten op dat wat niet goed loopt waardoor we zo gemakkelijk klagen, zagen en zorgen maken.

Op het einde van de dag vertellen we niet over dat kleine geluksmoment dat we beleefd hebben, maar halen we vooral aan wat er minder goed is verlopen die dag. We hebben het over de file of die agressieve chauffeur, en niet over het mooie landschap waarlangs we gereden zijn.

Als we iemand jarenlang niet gezien hebben, dan willen we weten of iemand getrouwd is, kinderen heeft en welke job er wordt uitgeoefend. Net alsof deze drie dingen bepalen of je over het vermogen beschikt om geluksmomentjes te ervaren.

Telkens opnieuw laten we ons vangen en geven we iets of iemand de macht om ons vermogen tot het ervaren van geluksmomenten in slaap te wiegen. Of we laten anderen bepalen dat we het zogenaamde ‘grote geluk’ moeten nastreven.

Voortaan zal ik af en toe zo’n geluksmomentje met jullie delen: https://ingeschrijft.com/category/geluksmomentjes/

Ik nodig jullie ook graag uit om telkens één van jouw geluksmomentjes hieronder te delen.
Laten we elkaar inspireren 🙂