Geluksmomentjes

Magisch licht

Op weg met de wagen
werd ik getrakteerd
op een schouwspel
van donker en licht.

Het had bijna iets magisch.

Dreigende wolken.
Zwart en donker.
Zonlicht
dat krachtig doorbreekt.

Daarna twee regenbogen.
De ene een volledige boog
in heldere kleuren.
De andere een halve boog
in zachte tinten.

Wow
Wow
Zo magnifiek.

Oeps, m’n ogen terug op de baan richten.

Om daarna toch terug even piepen om opnieuw
een glimp op te vangen
van dit mooie natuurwonder.

Welk geluksmomentje wil jij graag delen?
Laten we elkaar inspireren 🙂

Geluksmomentjes

Geluksmomentjes

Geniet van de kleine dingen in het leven.
Op een dag kijk je terug en ontdek je dat dit de grote dingen waren.

We kennen deze spreuk allemaal. En we weten ook dat deze quote het bij het rechte eind heeft. Maar toch trappen we zo vaak in de val van vergetelheid, in de val van het massa-denken waarmee we opgegroeid zijn, waarmee de media ons telkens opnieuw verleidt.

We weten dat het de kleine momenten zijn die ons het vaakst verrassen, die ons onverwacht een vreugdevol moment van intens geluk opleveren.

Maar onze aandacht laat zich zo gemakkelijk verleiden waardoor het met ons een loopje neemt en we terug uitmonden bij de dagelijkse sleur, maar vooral de gewoonte om ons te richten op dat wat niet goed loopt waardoor we zo gemakkelijk klagen, zagen en zorgen maken.

Op het einde van de dag vertellen we niet over dat kleine geluksmoment dat we beleefd hebben, maar halen we vooral aan wat er minder goed is verlopen die dag. We hebben het over de file of die agressieve chauffeur, en niet over het mooie landschap waarlangs we gereden zijn.

Als we iemand jarenlang niet gezien hebben, dan willen we weten of iemand getrouwd is, kinderen heeft en welke job er wordt uitgeoefend. Net alsof deze drie dingen bepalen of je over het vermogen beschikt om geluksmomentjes te ervaren.

Telkens opnieuw laten we ons vangen en geven we iets of iemand de macht om ons vermogen tot het ervaren van geluksmomenten in slaap te wiegen. Of we laten anderen bepalen dat we het zogenaamde ‘grote geluk’ moeten nastreven.

Voortaan zal ik af en toe zo’n geluksmomentje met jullie delen. Morgen bezorg ik jullie alvast een eerste ‘geluksmomentje’.

Ik nodig jullie ook graag uit om telkens één van jouw geluksmomentjes hieronder te delen.
Laten we elkaar inspireren 🙂

Gedichten·Poëzie

Ik vlieg

In m’n hoofd vlieg ik
vrolijk en gezwind door de lucht
soepel en behendig
strek ik m’n vleugels uit
en vlieg ik om de obstakels heen.

Maar hier op aarde
verkrampt m’n lichaam.
Ik voer uit wat gevraagd wordt.
Ik zwijg omdat woorden worden genegeerd.
Zelfstandigheid wordt enkel geapprecieerd
als vervelende problemen opgelost moeten worden.

Maar nu sta ik op,
strek ik m’n vleugels uit
en vlieg omhoog.

Nu weet ik
dat vliegen in m’n genen zit.
Zelfstandigheid en vrijheid
heb ik nodig
om gezwind door het leven te gaan.

Eerdere pogingen
om uit te vliegen
strandden telkens opnieuw.

Omdat ik bang was om neer te storten?
Omdat ik bang was voor de weidsheid van de vrijheid?
Omdat ik bang was voor de zwaarte van de zelfstandigheid?

Wie zal het zeggen…

Wellicht was ik me vooral onbewust
van de kracht in mijn eigen vleugels
eeuwig wachtend
op degene die me in de lucht zou duwen
en dus bleef ik
machteloos
aan de grond genageld
toen ik wou uitvliegen.

Maar nu weet ik
dat vliegen in m’n genen zit.
Zelfstandigheid en vrijheid
heb ik nodig
om gezwind door het leven te gaan.

Ik vlieg.

Eindelijk.

Ik vlieg.

Gedichten·Poëzie

Just be there

Het doet er niet toe wat je doet.
Het doet er niet toe hoe je bent.
Het doet er vooral toe dat je er bent.

Vraag dus niet om goedkeuring van datgene wat je doet.
Vraag dus geen bevestiging of je goed genoeg bent.
Maar wees er gewoon. Om samen te genieten van het moment.

Laten we dat beseffen nu je er nog bent…

Boeken·Non-fictie·Recensie

Hoe ouder, hoe mooier – Isa Hoes & Medina Schuurman

Dit boek gaat over de tweede helft van het leven. Het leven dat na je 50ste start.
Zover ben ik nog niet. En zorgen om het leven na m’n 50ste maak ik al helemaal niet. Leeftijd of mijlpalen in het leven op basis van een rond getal, dat heeft me nooit iets gezegd. Het is alleen maar een reden voor een extra weekendje weg 🙂

De dramatiek rond een bepaalde leeftijd heb ik zelfs nooit begrepen. Integendeel, ik ben er altijd van uit gegaan dat mijn leven alleen maar beter wordt met ouder worden. Maar ik heb een gezonde interesse voor andere denkwijzen. Daarom heb ik dit boek gelezen.

In het boek blijf ik lang op m’n honger zitten. De titel ‘hoe ouder, hoe mooier’ dekt voor mij immers de lading niet. De eerste helft van het boek gaat ruimschoots over de overgang en over het feminisme. Wat ‘mooi zijn’ (uiterlijk of innerlijk) daar mee te maken heeft, dat heb ik niet goed begrepen.

Het auteursduo houdt in het boek vooral een pleidooi om goed voor jezelf te zorgen en om te doen wat je graag doet. Het gaat vooral over het actieve beroepsleven waarbij ze nog lang niet uitkijken naar het gepensioneerde leven.

Het boek leest vlot weg. Niet alle onderwerpen dragen echter mijn interesse maar soms staan er toch waardevolle zinnen in.

De algemene boodschap is dat het rustiger wordt, mooier ook, dat je milder wordt naar jezelf en anderen.
Breng je zachtheid de wereld in en ga niet mee in de angstcultuur.

Het boek sluit af met een prachtig gedicht van Charlie Chaplin met als titel ‘Toen ik van mijzelf ging houden‘. Ik had het boek ongetwijfeld mooier gevonden als het inhoudelijk op dit elan was verder gegaan.

Boeken·Non-fictie·Recensie

De bange mens – Daan Heerma van Voss

Met ouder worden laat ik de media en alle nieuwsoverdracht steeds vaker aan mij voorbij gaan. Wat draagt het nog bij aan een zinvol en gelukkig leven? De coronacrisis heeft nog voor dat extra duwtje gezorgd. Maar vanuit het werkvlak ontkom ik toch niet aan de vele alarmerende berichten over mensen die steeds angstiger worden, mensen die crashen, mensen die het leven niet meer aan kunnen. Angst neemt steeds grotere proporties aan. Vanuit dit boek hoop ik dit begrip beter te kunnen doorgronden.

In het boek passeren veel vragen de revue. Hoe heeft men door de geschiedenis heen naar het begrip angst gekeken? Hoe kijkt men er nu naar? Welke termen werden er op gekleefd over de verschillende generaties heen? Wordt een mens vooral gevormd door zijn genen of zijn sociale omstandigheden? En voor mij de meest intrigerende vraag: hoe is het zover kunnen komen?

De auteur wisselt de antwoorden op deze vragen af met zijn eigen levensgeschiedenis met betrekking tot het thema angst. In zijn eigen leven wil hij vooral op zoek gaan naar die ene symbolische gebeurtenis die de reden van zijn angst moet verklaren.

De auteur brengt het verhaal en de vele antwoorden boeiend en vlot. Ik lees hoe de oorlog, de farmaceutische industrie, de opkomst van de psychotherapie en het doemdenken in de jaren 80 een grote invloed hebben op het ontstaan van een ‘angststoornis’ als ziekte.
Maar de auteur bekijkt ook de invloed van de economisering van de maatschappij waardoor àlle verantwoordelijkheid op slagen en succes bij het individu wordt gelegd, waarbij de enige maatstaven individueel succes en status zijn.
Hij haalt ook de narcistische epidemie aan waarbij veel mensen te kampen krijgen met de onoverbrugbare kloof tussen verwachting en realiteit, die leidt tot een grote toename in onmacht, angst en frustratie.

Angst is in essentie het gevoel van gebrek aan controle. Controle over de buitenwereld, de innerlijke wereld, je gedachten en je liefhebbenden. Wij proberen dat te compenseren door verwoed controle te krijgen over onszelf en de buitenwereld.
Maar om onze angsten tegen te gaan moeten we juist afstand doen van de behoefte aan controle en accepteren dat niet altijd alles gaat zoals we het willen, dat we niet alles onder controle hebben.
Die mentale beweging is heel moeilijk voor ons geworden, met als gevolg dat angst van een individuele emotie heeft kunnen uitgroeien tot een sociaal fenomeen.

Het is een boek dat een dubbel gevoel achterlaat. Verrijkend omwille van het overzicht en het inzicht dat het bracht. Maar ook een melancholisch gevoel omdat het te weinig hoop en kracht brengt. Hierbij mis ik een verdieping in het verhaal van de auteur waarbij hij het fenomeen angst in zijn eigen leven probeert aan te pakken. Ik lees in zijn eigen verhaal vooral berusting en weinig momenten tot het aanpakken van het probleem, tenzij de toevlucht tot pillen. Misschien heeft hij zelf wel meer geprobeerd om van zijn angst af te geraken maar dat komt onvoldoende aan bod.

Het boek heeft inderdaad niet het beoogde doel om een oplossing aan te reiken, maar ik had verwacht dat er een grotere integratie zou zijn tussen zijn onderzoek en zijn eigen leven.

Gedichten·Poëzie

Oude deuren

Als oude deuren sluiten
openen zich nieuwe kansen

Ik sluit de oude deur
niet met een plof
maar met zachtheid
wel vast besloten
de sleutel in het slot

Ik sluit de oude deur
met zachtheid
ook al bracht de gesloten ruimte
hoofdzakelijk pijn en verdriet

Dankbaar om wat was
en veeleer dankbaar om wat niet was
omdat het me aanmoedigde
verder te zoeken
naar wat deze ruimte
niet te bieden had
schoonheid
verwondering
ontroering

Ik sluit de oude deur
met zachtheid
omdat een harde knal
nazinderen
trillen
scheuren
met zich mee brengt

Ik sluit de oude deur
niet met een plof
maar met zachtheid
wel vast besloten
de sleutel in het slot